เงินสดฟาดหน้าศัตรูคนแรก

เสียงปรบมือเยาะเย้ยดังระรัวก้องไปทั่วห้องประมูลวีไอพีชั้นสามของสมาคมการค้าเซเลสเทียล รอยยิ้มของบารอนคาร์ลอสในยามนี้บิดเบี้ยวจนน่าเกลียด เขากำลังจ้องมองลงมายังเบื้องล่างด้วยสายตาราวกับพญาอินทรีย์ที่กำลังมองมดปลวก "ห้าแสนเหรียญทอง! ข้อเสนอสุดท้ายจากท่านบารอนคาร์ลอสผู้ทรงเกียรติ! ไม่มีใครกล้าสู้ราคามากกว่านี้แล้วกระมังครับ?" เสียงประกาศก้องของพิธีกรประจำงานดังขึ้น พร้อมกับค้อนประมูลที่ถูกยกค้างเติ่งไว้กลางอากาศ ไอเทมที่อยู่ตรงหน้าคือ *'สร้อยคอแห่งดาราอเวจี'* แรร์ไอเทมระดับตำนานที่เพิ่มค่ามานาและพลังเวทมนตร์ถึงสามร้อยเปอร์เซ็นต์ ซึ่งเป็นสิ่งที่ลินน์เคยหมายตาเอาไว้ตั้งแต่สมัยที่พวกเรายังร่วมเดินทางในฐานะปาร์ตี้ผู้กล้า ก่อนที่เธอจะถูกพวกมันขับไล่อย่างไร้เยื่อใยและยึดทรัพย์สินทั้งหมดไปอย่างไร้ความปรานี คาร์ลอสหัวמיนในลำคออย่างลำพองใจ เขาเหลือบสายตาขึ้นมามองเรย์และลินน์ที่นั่งอยู่บริเวณระเบียงด้านตรงข้าม แววตาสมเพชเวทนาฉายชัดออกมาอย่างไม่คิดจะปิดบัง "พวกสุนัขจนตรอกอย่างพวกแก... ต่อให้เอาชีวิตเข้าแลก ก็ไม่มีปัญญาซื้อแม้แต่เศษเสี้ยวของสร้อยเส้นนี้หรอกนะ เรย์มอนด์!" ลินน์เม้มริมฝีปากแน่น มือเรียวบางภายใต้ถุงมือเวทมนตร์กำเข้าหากันจนข้อต่อขาวซีด ดวงตาคู่สวยฉายแววเจ็บปวดเมื่อต้องหวนนึกถึงความหลัง แต่ทว่า... ไหล่ของเธอกลับถูกมือที่อบอุ่นและมั่นคงแตะลงเบาๆ เรย์หรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มเย็นเยียบผุดขึ้นที่มุมปากอีกครั้งในขณะที่เขายังคงถือบัตรเครดิตสีดำเอาไว้ในมือ ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วห้องประมูลชั่วขณะ ทุกสายตาต่างหันมาจับจ้องที่ชายหนุ่มผู้สวมเสื้อคลุมสีเข้ม ทว่าไม่มีใครคาดคิดถึงสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นต่อจากนี้ เรย์ไม่ได้ลุกขึ้นยืน เขายกแก้วไวน์ขึ้นจิบช้าๆ ก่อนจะวางลงบนโต๊ะกระจกเสียงดัง *กริ๊ก* ดวงตาคมกริบกวาดมองป้ายราคาบนหน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้า ก่อนที่นิ้วเรียวยาวจะเคาะลงไปบนปุ่มสัมผัสเบาๆ สองครั้ง "สี่... สาม... สอง..." เสียงของพิธีกรนับถอยหลังด้วยความตื่นเต้น "สמיล้านเหรียญทองครับ" เสียงทุ้มนุ่มนวลแต่ทรงพลังดังขึ้นผ่านไมโครโฟนส่วนตัว แทรกกลางอากาศธาตุจนเสียงนับถอยหลังของพิธีกรต้องสะดุดกึกทันที ทั้งห้องประมูลตกอยู่ในความเงียบงันสนิท ชั่ววินาทีนั้นราวกับเข็มสักเล่มตกพื้นก็ยังสามารถได้ยิน บรรยากาศรอบตัวอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก หน้าจอโฮโลแกรมกลางห้องประมูลเปลี่ยนตัวเลขอย่างรวดเร็วจนพร่ามัว ก่อนจะหยุดนิ่งที่... *500,000,000 เหรียญทอง* บารอนคาร์ลอสที่กำลังจะยกแก้วฉลองถึงกับสำลักไวน์พุ่งพรวด ใบหน้าของเขาเปลี่ยนจากสีแดงก่ำเป็นซีดเผือดราวกับกระดาษ ไวพจน์แห่งความตกใจปรากฏชัดเจนบนดวงตาที่เบิกกว้างจนแทบถลออกมานอกเบ้า "ทะ... เมื่อครู่คุณลูกค้าระดับแบล็กการ์ดเสนอราคาเท่าไหร่นะ?" พิธีกรกลืนน้ำลายลงคอด้วยความยากลำบาก เหงื่อกาฬไหลโทรมกายจนเสื้อสูทเปียกชุ่ม "ห้าร้อยล้านเหรียญทอง ฟังภาษาคนไม่เข้าใจหรือครับ?" เรย์เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ราวกับว่าตัวเลขครึ่งพันล้านนั้นเป็นเพียงเศษเงินเหรียญทองแดงที่ตกอยู่ข้างทาง "อ้อ... และช่วยคิดภาษีบำรุงสมาคมเพิ่มให้อีกสิบล้านเป็นทิปด้วยนะ ผมใจดีพอที่จะไม่ให้พวกคุณต้องทอน" ลินน์หันมามองเสี้ยวหน้าด้านข้างของชายหนุ่ม หัวใจของเธอเต้นระรัวด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งสะใจ ตื่นตะลึง และอิ่มเอมใจอย่างบอกไม่ถูก ความรู้สึกกดดันที่สะสมมานานนับปีมลายหายไปสิ้นในพริบตาเดียว "แก! ไอ้สวะเรย์มอนด์! แกเอาเงินมาจากไหนตั้งครึ่งพันล้าน!?" บารอนคาร์ลอสตะโกนลั่นห้องวีไอพีด้วยความคลุ้มคลั่ง เส้นเลือดที่ขมับปูดโปน ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวและอับอายขายขี้หน้าท่ามกลางแขกเหรื่อระดับสูงนับร้อยชีวิต "แกโกงระบบ! หรือไม่ก็ขโมยบัตรของสมาคมมาแน่ๆ! ทหาร! จับมัน!" การ์ดระดับสูงนับสิบชีวิตพุ่งพรวดเข้ามาล้อมรอบระเบียงของเรย์และลินน์ทันที แรงกดดันระดับมหาอํานาจถูกปลดปล่อยออกมาเพื่อข่มขวัญ ทว่า เรย์กลับไม่แม้แต่จะชายตามองพวกมัน เขาเพียงแค่หมุนบัตรเครดิตสีดำในมือเล่นอย่างสบายอารมณ์ ในจังหวะนั้นเอง เสียงระบบแจ้งเตือนระดับเซิร์ฟเวอร์ก็ดังสะท้อนก้องกังวานในหัวของทุกคน *[แจ้งเตือนจากระบบส่วนกลาง: บัญชีแบล็กการ์ดหมายเลข 0001 ได้ทำการชำระเงินเสร็จสิ้น สมบัติ 'สร้อยคอแห่งดาราอเวจี' ถูกโอนเข้าคลังส่วนตัวของผู้ถือบัตรเรียบร้อยแล้ว และ...]* ระบบเว้นวรรคไปชั่วอึดใจ ก่อนที่เสียงประกาศครั้งที่สองจะทำให้ทุกคนถึงกับเข่าทรุด *[และเนื่องจากยอดใช้จ่ายทะลุเพดานประวัติศาสตร์ ระบบจึงทำการ 'ซื้อกิจการ' ของสมาคมการค้าเซเลสเทียลสาขานี้โดยอัตโนมัติ... นับจากวินาทีนี้เป็นต้นไป ผู้ถือบัตรหมายเลข 0001 คือ 'เจ้าของและผู้มีอำนาจสูงสุด' ของที่นี่แต่เพียงผู้เดียว]* เรย์ค่อยๆ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคาย เขาปัดเศษฝุ่นที่ไม่มีอยู่จริงบนไหล่เสื้อสูทรarmaniราคาแพงระยับ ก่อนจะก้าวเดินเข้าไปใกล้ขอบระเบียง สายตาคู่คมกวาดมองลงมาที่บารอนคาร์ลอสผู้กำลังยืนตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวอย่างถึงที่สุด "เมื่อกี้คุณบอกว่าใครนะ... ที่ไม่มีปัญญาซื้อ?" เรย์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่กลับทรงพลังราวกับค้อนยักษ์ที่ทุบลงกลางใจของศัตรู คาร์ลอสอ้าปากพะงาบๆ คล้ายปลาขาดน้ำ เข่าทั้งสองข้างอ่อนแรงจนทรุดฮวบคุกเข่าลงกับพื้นพรมราคาแพงอย่างไร้ศักดิ์ศรี เรย์ยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย ก่อนจะตบมือเบาๆ สองครั้งเพื่อเป็นสัญญาณ *กริ๊ง—* เสียงเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวรุ่นท็อปสุดหรูหราลำเลียงพลลงจอดบนดาดฟ้าของสมาคมการค้าอย่างนิ่มนวล พร้อมกับกลุ่มกองกำลังทหารรับจ้างระดับตำนานในชุดเกราะสีดำสนิทนับร้อยชีวิตที่เดินเรียงแถวเข้ามาปิดล้อมทางออกทุกเส้นทางอย่างไร้ช่องโหว่ ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาสัมผัสความสะใจในบทนี้ด้วยกันนะครับ