คมกระบี่ทลายสวรรค์

ห้วงมิติเบื้องบนแตกร้าวเป็นริ้วสีครามเข้ม ราวกับกระจกสลักลายโบราณที่ถูกค้อนเพลิงแห่งบรรพกาลทุบกระแทกจนแหลกสลาย แรงกดดันระดับมหาเทพผู้คุมกฎแผ่ซ่านลงมาดั่งภูเขาไท่ซานกดทับลงบนบ่าของสรรพชีวิตทั่วทั้งสามภพ พื้นดินเบื้องล่างหลอมละลายกลายเป็นลาวาเดือดพล่านด้วยไอเพลิงพิโรธแห่งสวรรค์ แต่ท่ามกลางมหันตภัยที่พร้อมจะผลาญทุกสิ่งให้เป็นจุล หลี่มู่เฉินกลับยืนหยัดสงบนิ่งอย่างยิ่งใหญ่ ดวงตาคู่คมกริบดุจคมกระบี่โบราณสะท้อนภาพเงาของร่างโปร่งแสงที่เปี่ยมด้วยรัศมีสีทองอร่าม "หลี่มู่เฉิน เจ้าบังอาจฝืนลิขิตปรภพ ท้าทายบัญชาสวรรค์ถึงเพียงนี้ โทษทัณฑ์ของเจ้าคือการดับสูญชั่วนิรันดร์ ไร้ซึ่งวัฏสงสาร!" เสียงกึกก้องกังวานดั่งอสนีบาตฟาดฟันลงมาจากเบื้องบน เทพผู้คุมกฎในอาภรณ์สีเทาดำสนิทถือโซ่ตรวนแห่งความตายที่หล่อหลอมจากวิญญาณบาปนับล้าน ชีวิตของเขาคือตัวแทนแห่งความยุติธรรมอันไร้ความปรานี ทว่าสำหรับหลี่มู่เฉินแล้ว กฎเกณฑ์เหล่านี้เป็นเพียงโซ่ตรวนจอมปลอมที่กักขังจิตวิญญาณอันอิสระของมวลมนุษย์และเหล่าเซียนผู้แสวงหาสัจธรรม หลี่มู่เฉินแค่นเสียงหัวเราะเยັນเยือก รัศมีกระบี่รอบกายพลันทอประกายเจิดจ้าจนท้องนภาสั่นสะท้าน เขาไม่ได้กล่าววาจาใดๆ โต้ตอบความเย่อหยิ่งนั้น ทว่าปลายนิ้วเรียวยาวกลับจรดลงบนด้ามกระบี่โบราณที่เหน็บอยู่ข้างกายอย่างแผ่วเบา "ศิษย์พี่ใหญ่..." เสียงหวานล้ำที่เจือด้วยความห่วงใยระคนเด็ดเดี่ยวลอยแว่วมาท่ามกลางพายุเพลิง เยี่ยจื่อซีในชุดกระโปรงยาวสีขาวบริสุทธิ์บัดนี้เปื้อนไปด้วยคราบโลหิตสีแดงชาด ร่างอรชรของนางสั่นเทาเล็กน้อยจากการฝืนใช้เคล็ดวิชาเซียนขั้นสูงสุดเพื่อต้านทานแรงกดดัน แต่นัยน์ตาคู่คู่นั้นไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย มีเพียงความมั่นคงที่จะเคียงข้างเขาจนถึงวินาทีสุดท้าย หลี่มู่เฉินเหลือบสายตากลับไปมองนางเพียงชั่วพริบตา แววตาที่มักจะเย็นชาและห่างเหินกับคนทั้งโลกกลับอ่อนแสงลงอย่างเห็นได้ชัด เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มที่แฝงความเด็ดเดี่ยวไว้เต็มเปี่ยม "ถอยไป... จิตวิญญาณแห่งสวรรค์กลุ่มนี้ ยังไม่คู่ควรให้เจ้าต้องแปดเปื้อนเลือด" "ข้าไม่ถอย" เยี่ยจื่อซีส่ายหน้าช้าๆ เส้นผมสีดำสนิทปลิวไสวไปตามแรงลมปราณ นางก้าวเข้ามาประชิดเบื้องหลังเขา ฝ่ามือเรียวดดุจหยกขาวแนบลงบนแผ่นหลังกว้างเพื่อถ่าย ทอดพลังปราณเซียนบริสุทธิ์สนับสนุนเขาอย่างสุดกำลัง "ในเมื่อสวรรค์ไม่เมตตาพวกเรา เช่นนั้นข and เจ้า... ก็จะร่วมกันใช้กระบี่นี้แหละ ผ่าสวรรค์ทิ้งเสียให้สิ้นเรื่อง!" คำกล่าวของนางดังก้องกังวานทะลุผ่านม่านเมฆสีดำสนิท ราวกับเสียงประกาศิตจากหัวใจของผู้บำเพ็ญเพียรที่มิอาจก้มหัวให้แก่โชคชะตา เทพผู้คุมกฎหรี่ตามองคนทั้งสองด้วยความริษยาและรังเกียจ รัศมีสีเทาดำระเบิดออกรอบร่าง โซ่ตรวนวิญญาณพุ่งทะยานเข้าหาราวกับอสรพิษนับหมื่นตัวที่กระหายเลือด "รนหาที่ตายนัก!" โซ่ตรวนมหึมาพุ่งแหวกอากาศด้วยความเร็วเหนือแสง มุ่งตรงมายังจุดที่พวกเขายืนอยู่ แรงกระแทกของมันเพียงพอที่จะบดขยี้ทวีปให้จมดิ่งสู่ห้วงมหาสนิทได้ในพริบตาเดียว หลี่มู่เฉินไม่หลบเลี่ยง เขาก้าวเท้าออกไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ร่างกายผสานเป็นหนึ่งเดียวกับวิถีกระบี่อย่างไร้รอยต่อ ในเสี้ยววินาทีที่ความเป็นความตายทับซ้อนกัน นิ้วมือของเขากำหนดวิถี ดึงกระบี่ออกจากฝักช้าๆ ทว่ามั่นคง *แคว่ก—!* เสียงคมกระบี่เสียดสีกับฝักดังสนั่นหวั่นไหวราวกับเสียงคำรามของมังกรบรรพกาลที่หลับใหลมานับหมื่นปี แสงสีเงินยวดยิ่งเจิดจ้าพุ่งทะยานทะลุชั้นฟ้า ผ่าความมืดมิดของเขตแดนเทพผู้คุมกฎออกเป็นสองซีกอย่างง่ายดาย อักขระปราณนับล้านตัวปรากฏขึ้นกลางอากาศ หลอมรวมกันเป็นรูปดอกบัวกระบี่สวรรค์ที่หมุนวนรับแรงกระแทกของโซ่ตรวนวิญญาณไว้อย่างสมบูรณ์แบบ แรงปะทะมหาศาลส่งผลให้กระอักโลหิตออกมาพร้อมกัน แต่รอยยิ้มที่มุมปากของหลี่มู่เฉินกลับเหี้ยมเกรียมและงดงามยิ่งนัก เขากระชับดาบในมือแน่นขึ้น พลังปราณทั่วร่างทะยานทะลวงผ่านจุดตันเถียนเข้าสู่ขอบเขตที่เหนือกว่าเดิมในชั่วพริบตา "บัญชาสวรรค์งั้นหรือ?" หลี่มู่เฉินแหงนหน้ามองร่างมหึมาของเทพผู้คุมกฎบนฟากฟ้า นัยน์ตาสีดำสนิทลุกโชนด้วยเปลวเพลิงแห่งความท้าทาย "วันนี้ข้า หลี่มู่เฉิน จะใช้กระบี่เล่มนี้ สับเปลี่ยนมันเสียใหม่เอง!" ทว่า ในวินาทีที่คมกระบี่กำลังจะฟาดฟันขึ้นไปเบื้องบนเพื่อเผด็จศึก ท้องฟ้าที่ควรจะสว่างวาบด้วยประกายกระบี่ย้อนกลับมืดสนิทลงฉับพลัน... เงาร่างที่สาม ซึ่งปกคลุมด้วยไอหมอกสีเลือดและกลิ่นอายโบราณที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเทพผู้คุมกฎ ค่อยๆ ก้าวออกมาจากรอยแยกมิติเบื้องหลังเยี่ยจื่อซีอย่างเงียบเชียบ พร้อมกับปลายมีดสีนิลที่จ่อตรงเข้าที่แผ่นหลังของนางพอดิบพอดี! "ศิษย์พี่ใหญ่... ระวัง!" เยี่ยจื่อซีเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ขณะที่เสียงกระซิบอันเย็นเยียบราวน้ำแข็งจากเงาลึกลับดังขึ้นข้างหูของนางว่า *“เกมการล่า... เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นต่างหากเล่า...”* --- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าฟันอุปสรรคและวิถีกระบี่อันยาวนานนี้เคียงข้างกันมานะคะ หวังว่าจะชื่นชอบบทนี้ค่ะ -- ชิงเสวี่ยเหมันต์