จุดจบของยุคสมัย

โลหิตสีดำข้นคลั่กหยดลงกระทบพื้นศิลาหยกขาว เกิดเป็นเสียงดังฉ่าราวกับกรดเข้มข้นที่กำลังกัดกร่อนวิญญาณแห่งปฐพี ร่างของจอมมารหนิงเทียนผู้เคยเหยียบย่ำเก้าชั้นฟ้าสั่นสะท้าน เข่าทั้งสองข้างทรุดฮวบลงกระแทกพื้นจนแผ่นดินรอบกายรัศมีร้อยลี้แตกระแหงเป็นใยแมงมุม ปราณมารสีนิลกาฬที่เคยพวยพุ่งทะยานเสียดฟ้าบัดนี้แตกซ่านกระเซ็น ราวกับกระจกเงาที่ถูกทุบทำลายจนละเอียดไม่มีชิ้นดี ความเงียบงันอันน่าสะพรึงกลัวแผ่ปกคลุมไปทั่วลานพิธีบูรพา เหล่าผู้วิเศษ เจ้าสำนัก และยอดฝีมือจากร้อยสำนักใหญ่ต่างยืนนิ่งงัน ลมหายใจสะดุดติดอยู่ลำคอ ไม่มีผู้ใดกล้าแม้แต่จะส่งเสียงหายใจดัง เบื้องหน้าของจอมมารผู้ไร้พ่าย ร่างระหงในชุดอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ปักลายเมฆาเหินหวันกำลังยืนหยัดอย่างสง่างาม เยี่ยจื่อซีเก็บกระบี่วิเศษเข้าฝักด้วยกิริยาเชื่องช้า ทว่าทุกการเคลื่อนไหวกลับกดดันให้เหล่าผู้อาวุโสทั้งหลายต้องก้มหน้าหลบสายตา นางมิได้เหลือบแลซากเดนอำนาจของจอมมารแม้แต่น้อย ดวงตาคู่งามที่เย็นชาดุจน้ำค้างแข็งกลางเหมันตฤดูทอดมองไปยังเบื้องหน้า—ยังบุรุษผู้เป็นทิศทางเดียวของหัวใจ หลี่มู่เฉินยืนไขว้หลังอยู่บนยอดศิลาอัคคี ลมปราณรอบกายของเขา สงบราวน้ำในบ่อโบราณ ทว่ากลับซ่อนเร้นความคมกริบที่สามารถผ่าสวรรค์ได้ทั้งผืน ทะนงตนจนแม้แต่ฟ้าดินยังต้องหลบหลีกรัศมี "ม... ไม่จริง..." เสียงของจอมมารหนิงเทียนแหบพร่า เลือดสีดำทะลักทะลายออกจากมุมปาก ดวงตาแดงก่ำเบิกโพรงด้วยความหวาดกลัวถึงขีดสุด ยุคสมัยแห่งความมืดมิดที่เขาใช้เวลาหมื่นปีถักทอ บัดนี้พังทลายลงด้วยกระบี่เดียว... กระบี่ที่แม้แต่ชื่อก็ยังมิอาจขนานนาม "ฟ้าดินมีวัฏจักร สรรพสิ่งย่อมมีจุดจบ" หลี่มู่เฉินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงเรียบเรื่อยดุจสายลมหนาวพัดผ่านยอดเขา ทว่าก้องกังวานลึกลงไปในจิตวิญญาณของทุกผู้คน "เจ้าคิดฝืนลิขิตสวรรค์ สร้างยุคสมัยแห่งความวิปริต แต่กลับลืมไปว่า... ต่อให้มารร้ายยิ่งใหญ่เพียงใด ก็เป็นเพียงฝุ่นผงใต้เงื้อมเงาของกฎแห่งเต๋า" สิ้นคำกล่าวของหลี่มู่เฉิน ร่างของจอมมารหนิงเทียนก็เปล่งแสงสีขาวโพลนออกมาจากรอยร้าวทั่วร่าง อักขระปราณโบราณนับล้านตัวผุดขึ้นจากพื้นดิน พันธนาการร่างนั้นไว้ตรึงแน่น ก่อนที่ร่างของเจ้าแห่งความมืดจะสลายกลายเป็นละอองธุลีสีดำ แล้วปลิวหายไปกับสายลมแห่งกาลเวลา จอมมารสิ้นฤทธิ์... ยยุคสมัยแห่งการนองเลือดได้ปิดฉากลงอย่างสมบูรณ์ ในวินาทีนั้นเอง เหล่าผู้วิเศษและเจ้าสำนักนับหมื่นชีวิตต่างคุกเข่าลงพร้อมเพรียงกัน เสียงคุกเข่ากระแทกพื้นดังสะเทือนเลื่อนลั่นราวกับเสียงฟ้าคำราม เสียงประสานคำนับดังเซ็งแซ่ก้องกังวานไปทั่วหุบเขา "คารวะเทพเซียนหลี่มู่เฉิน! คารวะเซียนกระบี่เยี่ยจื่อซี!" "พวกเราสำนักกระบี่สวรรค์ สำนักพฤกษาคราม และร้อยสำนักยุทธภพ ขอสวามิภักดิ์! นับจากวันนี้ บัญชาของท่านคือฟ้าดิน!" เสียงสรรเสริญเยินยอและแรงกดดันจากเจตจำนงนับหมื่นชีวิตถาโถมเข้าหาดุจคลื่นยักษ์ ทว่าหลี่มู่เฉินมิได้ใส่ใจแม้แต่น้อย สายตาของเขาทอประกายอ่อนโยนลงวูบหนึ่งเมื่อประสานสายตากับเยี่ยจื่อซีที่กำลังเดินเข้ามาหา นางก้าวผ่านทะเลแห่งผู้คนที่กำลังหมอบกราบราวกับเดินอยู่ท่ามกลางความว่างเปล่า ชายกระโปรงสีขาวพลิ้วไหวตามแรงลม กลิ่นอายหอมเย็นจางๆ ของดอกเหมันต์โชยมาแตะจมูก เมื่อมาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าเขา เยี่ยจื่อซีจึงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบราบแต่แฝงความนัยล้ำลึก "ท่านพี่... เรื่องในโลกมนุษย์สิ้นสุดลงแล้ว เช่นนั้น... 'หนี้สิน' ระหว่างท่านกับข้าเล่า จะสะสางเช่นไร?" หลี่มู่เฉินชะงักไปเล็กน้อย มุมปากหยักยกยิ้มบางเบาที่หาดูได้ยาก เขายื่นมือออกไปหมายจะลูบเรือนผมของนาง ทว่าในจังหวะที่ปลายนิ้วสัมผัสปอยผมสีดำขลับนั้นเอง ท้องนภากลับแปรเปลี่ยนเป็นสีเลือดในพริบตา! เปรี้ยง! ม่านฟ้าเหนือสำนักบูรพาฉีกขาดออกจากกันราวกับกระดาษ เสียงคำรามต่ำลึกจากห้วงมิติที่ลึกที่สุดของปรภพดังสะท้อนก้อง กลิ่นอายความตายอันเก่าแก่และน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าจอมมารนับร้อยเท่าพรั่งพรูออกมา จนเหล่าเจ้าสำนักที่เพิ่งคุกเข่าลงต่างกระอักเลือดออกมาพร้อมกัน รอยแยกมิติสีแดงฉานแผ่ขยายกว้างขึ้น พร้อมกับเงาร่างนับพันที่สวมชุดเกราะกระดูกโบราณก้าวเดินออกมาจากความมืด และสิ่งที่ทำให้หัวใจของหลี่มู่เฉินกระตุกวูบ คือสตรีปริศนาในชุดอาภรณ์สีแดงเพลิงผู้หนึ่ง นางก้าวออกมาจากใจกลางรอยแยก พร้อมกับรอยยิ้มเยือกเย็นที่ส่งตรงมายังเขา... "หลี่มู่เฉิน... สามภพสี่แดนตกลงกันไว้แล้วว่าเจ้าต้องไปรับตำแหน่ง 'จ้าวปรภพ' คนใหม่... เหตุใดศิษย์พี่ใหญ่ผู้ยิ่งใหญ่ ถึงได้มามัวเล่นสนุกอยู่กับสตรีมนุษย์ผู้นี้เล่าคะ?" ชิงเสวี่ยเหมันต์ ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางเคียงบ่าเคียงไหล่กันมาจนถึงบทนี้ และขอให้ทุกท่านเตรียมใจให้พร้อมสำหรับบทส่งท้ายที่จะสั่นสะเทือนทุกดวงจิตในตอนหน้าค่ะ