คมกระบี่สะท้านฟ้า

โลหิตสีชาดหยดหนึ่งร่วงหล่นจากปลายกระบี่เหล็กไร้ชื่อ กระทบลงบนพื้นศิลาอาคมของลานประลองสำนักกระบี่นภาจนเกิดเสียงก้องกังวานดั่งระฆังโลหิต ความเงียบงันราวกับความตายเข้าปกคลุมทั่วบริเวณ เหล่าผู้วิเศษและศิษย์นับพันชีวิตต่างกลั้นหายใจ ดวงตาทุกคู่เบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึงจนแทบถลนออกมาจากเบ้า ไม่มีผู้ใดคาดคิด... ไม่มีผู้ใดกล้าแม้แต่จะจินตนาการว่า ศิษย์น้องแปดผู้ถูกตราหน้าว่าเป็น "ขยะไร้รากปราณ" มาตลอดสามปี จะสามารถยืนหยัดตระหง่านอยู่เบื้องหน้ายอดฝีมืออันดับหนึ่งแห่งรุ่นเยาว์ได้อย่างสง่างามถึงเพียงนี้ หลี่มู่เฉินมิได้ขยับกายถอยหลังแม้แต่ครึ่งก้าว อาภรณ์สีขาวสะอาดตาของเขามีรอยขาดวิ่นเล็กน้อยจากแรงลมปราณ แต่แผ่นหลังนั้นยังคงเหยียดตรงดั่งต้นสนพันปีบนยอดเขาหิมะ ความเยือกเย็นฉายชัดในนัยน์ตาคู่คมกริบดั่งคมกระบี่ที่ซ่อนฝัก เขากวาดสายตามองไปรอบด้านอย่างเชื่องช้า ก่อนจะหยุดลงที่ร่างของผู้วิเศษอาวุโสผู้ทำหน้าที่ตัดสิน ซึ่งบัดนี้ริมฝีปากอ้าค้างจนแทบจรดคาง "เป็นไปได้อย่างไร..." เสียงกระซิบพร่าสั่นเครือดังเล็ดลอดมาจากกลุ่มศิษย์สายตรง "เคล็ดวิชาเก้าสวรรค์พิชิตมาร... นั่นมัน... หรือว่าเขาฝึกฝนมันสำเร็จแล้ว?!" เยี่ยจื่อซีซึ่งยืนอยู่บนระเบียงสูงเหนือลานประลอง ดวงตาคู่งามที่มักจะเรียบเฉยราวน้ำแข็งพันปี บัดนี้กลับไหววับด้วยระลอกคลื่นแห่งความรู้สึก นางกำกระบี่ในมือแน่นจนข้อต่อปลายนิ้วขาวซีด แม้ภายนอกนางจะรักษาท่าทีสง่างามไร้ที่ติไว้ได้ แต่หัวใจภายในอกกลับเต้นรัวเร็วดั่งกลองศึกที่กำลังเร่งเร้า เขาก้าวข้ามขีดจำกัดของมนุษย์ปุถุชนไปแล้ว... และก้าวขึ้นสู่ดินแดนที่แม้แต่ผู้อาวุโสยังต้องหวั่นเกรง "การประลองยังไม่จบ" น้ำเสียงทุ้มนุ่มแต่เยือกเย็นจนบาดลึกถึงกระดูกดำดังขึ้นจากริมฝีปากของหลี่มู่เฉิน เขายกกระบี่ในมือขึ้นระดับอก ปราณกระบี่สีครามเข้มพลันแผ่ซ่านออกมาจากร่างทีละน้อย อากาศรอบกายบิดเบี้ยวเป็นริ้วคลื่นราวกับกระจกที่กำลังจะแตกสลาย อึดใจนั้นเอง ท้องนภาที่เคยแจ่มใสกลับแปรเปลี่ยนเป็นสีเทาทมิฬในพริบตา เมฆฝนก่อตัวหมุนวนเป็นรูปเกลียวพายุเหนือลานประลอง แรงกดดันมหาศาลจากทัณฑ์สวรรค์กดทับลงมาจนเหล่าศิษย์ระดับหลอมรวมปราณถึงกับทรุดฮวบลงคุกเข่ากับพื้น กระบี่นับร้อยเล่มในฝักของศิษย์รอบบริเวณต่างพากันสั่นสะเทือนและส่งเสียงร้องโหยหวนราวกับกำลังหวาดกลัวต่อสิ่งใดสิ่งหนึ่ง "อัก..." ผู้วิเศษอาวุโสกระอักโลหิตออกมาคำโตเมื่อถูกแรงกดดันทางจิตวิญญาณเข้าจู่โจม "นี่มัน... ปราณทะลวงขั้น! เขา... เขากำลังจะก้าวสู่ขอบเขตวิญญาณยุทธ์กลางขั้นกลางคันกระนั้นหรือ!" หลี่มู่เฉินไม่สนใจเสียงโวยวายรอบข้าง ดวงตาของเขาสะท้อนภาพกระบี่เงาจันทร์ที่ลอยอยู่กลางอากาศ พลังปราณในตันtian (จุดตันเถียน) ของเขาหมุนวนรุนแรงดั่งมหาสมุทรคลั่ง สัจธรรมแห่งวิถีกระบี่หลั่งไหลเข้ามาในห้วงความคิด ความเจ็บปวดจากการชำระล้างเส้นชีพจรแล่นพล่านไปทั่วร่าง แต่สีหน้าของเขากลับปรากฏรอยยิ้มบางเบา เย้ยหยันต่อกฎเกณฑ์และลิขิตสวรรค์ "สวรรค์ต้องการทดสอบข้าอย่างนั้นหรือ" หลี่มู่เฉินเงยหน้าขึ้นมองสายฟ้าสีทองที่กำลังผ่าผ่าลงมาจากเมฆทมิฬด้วยแววตาทะนงตน "ถ้าเช่นนั้น... ก็ลองดูว่ากระบี่ในมือข้า จะผ่าทัณฑ์สวรรค์ให้ขาดเป็นสองท่อนได้หรือไม่!" ฉับพลันนั้น ร่างของเขาก็พุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าดั่งมังกรทะยานเมฆา ปราณกระบี่สายหนึ่งพุ่งแหวกอากาศขึ้นไปปะทะกับสายฟ้าสีทองอย่างไม่เกรงกลัว เสียงระเบิดกึกก้องสะท้านสะเทือนไปทั่วทั้งหุบเขา แสงสว่างเจิดจ้าบาดตาจนทุกคนต้องยกแขนขึ้นป้อง ในวินาทีที่แสงสีทองและสีครามหลอมรวมเป็นหนึ่ง ท้องฟ้าเบื้องบนก็พลันฉีกขาดออกเผยให้เห็นห้วงมิติสีดำสนิท และเสียงก_รีดร้องโหยหวนจากปรภพก็ดังแว่วมาจากรอยแยกนั้น ราวกับมีบางสิ่งบางอย่างที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่ากำลังตื่นขึ้นจากการหลับใหล เยี่ยจื่อซีผุดลุกขึ้นยืนจากการประทับทันที นางสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่คุ้นเคยและน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก ร่างบางสะท้านเฮือกเมื่อตระหนักว่าสิ่งที่หลี่มู่เฉินกำลังดึงดูดเข้ามามิใช่เพียงแค่ทัณฑ์สวรรค์ แต่เป็น... ประตูแห่งแดนปรภพที่ปิดตายมานับหมื่นปี! "มู่เฉิน! หยุดนะ!" นางส่งเสียงตะโกนเรียกชื่อเขาเป็นครั้งแรกด้วยความร้อนรนที่ไม่อาจเก็บงำไว้ได้อีกต่อไป ทว่า... ทุกอย่างสายเกินไปเสียแล้ว เมื่อเงาร่างสีดำสนิทร่างหนึ่งก้าวเดินออกมาจากรอยแยกมิติ พร้อมกับรอยยิ้มอันชวนขนพองสยองเกล้าที่จ้องมองตรงมายังหลี่มู่เฉิน... และตัวนาง ขอบพระคุณท่านรี้ดผู้ร่วมเดินทางมาในดินแดนแห่งเซียนและมารด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ — ชิงเสวี่ยเหมันต์