สัตว์อสูรบรรพกาล

ความกดดันระดับบรรพกาลแผ่ซ่านจนอากาศรอบกายหนาทึบดุจปรอท หลี่มู่เฉินยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าแอ่งน้ำวนสีครามเข้ม ร่างกายของเขาสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนจากชีพจรของสิ่งมีชีวิตที่หลับใหลอยู่ใต้ก้นบึ้ง ดวงตาสีหมึกของหลี่มู่เฉินกวาดมองไปเบื้องล่างด้วยความเยือกเย็น ไหล่กว้างของเขายกขึ้นเล็กน้อยยามสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อโคจรลมปราณเก้าสวรรค์ การจะทำพันธสัญญากับมังกรวารีบรรพกาล ไม่ใช่เรื่องที่จะสำเร็จได้ด้วยกำลังภายนอก หากแต่ต้องใช้จิตวิญญาณและสัจธรรมแห่งวิถีกระบี่เข้าขัดเกลาจิตสำนึกของมัน "มู่เฉิน... เจ้ามั่นใจแล้วหรือ" เสียงหวานเยือกเย็นดั่งหิมะโปรยปรายดังขึ้นจากด้านหลัง เยี่ยจื่อซีสาวเท้าเข้ามาใกล้ด้วยก้าวที่เบาราวกับภูตพราย นางอยู่ในชุดอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์สะท้อนแสงเรืองรองจากอักขระเวทรอบแอ่งน้ำ ดวงเนตรคู่คมกริบของนางฉายแววความกังวลอย่างปิดไม่มิด แม้ภายนอกจะพยายามรักษาความสง่างามไว้อย่างไร้ที่ติก็ตาม หลี่มู่เฉินไม่หันกลับไปมอง ทว่ามุมปากของเขากลับยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบาที่เปี่ยมด้วยความมั่นใจ "จื่อซี... เจ้าก็รู้ว่าข้าไม่เคยเล่นสนุกกับชะตากรรมของตนเอง มังกรตัวนี้ครอบครองพลังแห่งน่านน้ำเก้าชั้นฟ้า หากข้าต้องการก้าวข้ามขอบเขตเพื่อไปทวงคืนบัลลังก์ปรภพ พันธสัญญาครั้งนี้คือสะพานเชื่อมที่ขาดไม่ได้" ทันใดนั้น ผืนน้ำสีครามก็ระเบิดออกเสียงดังสนั่นหวั่นไหวราวกับฟ้าผ่ากลางฤดูร้อน! คลื่นน้ำมหึมาพวยพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า ย้อมบรรยากาศรอบด้านให้กลายเป็นสีครามเข้มข้น แรงกดดันระดับมหาเทพกดทับลงบนบ่าของทั้งสองคนจนพื้นหินใต้ฝ่าเท้าปริร้าว มังกรวารีมหึมาลำตัวยาวนับร้อย丈เกล็ดสีเขียวมรกตสะท้อนแสงประกายระยิบระยับ ดวงตาสีดั่งโลหิตจ้องมองมนุษย์ตัวจ้อยทั้งสองเบื้องล่างด้วยความเหี้ยมเกรียมและรังเกียจเดียดฉันท์ "มนุษย์โง่เขลา... เจ้ากล้าดียังไงถึงมารบกวนการจำศีลของข้า!" เสียงคำรามของมังกรวารีสั่นสะเทือนไปถึงวิญญาณ คลื่นกระแทกทางจิตพัดกระหน่ำจนอาภรณ์ของเยี่ยจื่อซีปลิวสะบัด นางรีบยกกระบี่เซียนขึ้นตั้งรับ แววตาดุดันขึ้นในทันที หลี่มู่เฉินก้าวเท้าออกไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ร่างกายของเขาแผ่รังสีDusk Sword Intent (เจตจำนงกระบี่สนธยา) ออกมาปกป้องร่างของเยี่ยจื่อซีไว้โดยสัญชาตญาณ ความอบอุ่นที่แผ่ออกมาจากแผ่นหลังของเขาทำให้ความเย็นชาในใจของหญิงสาวคลายลงอย่างน่าประหลาด "ข้าไม่ได้มารบกวนเจ้าเพื่อทำลาย..." หลี่มู่เฉินกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจ ดึงเอาความกดดันระดับราชาเซียนออกมาข่มขวัญสัตว์อสูรบรรพกาล "แต่ข้ามาเพื่อให้เกียรติเจ้า... มาเพื่อร่วมทางก้าวข้ามขีดจำกัดแห่งฟ้าดินไปด้วยกัน จงก้มหัวให้ข้าเสียดีๆ หรือจะให้กระบี่ในมือข้าเป็นผู้สอนให้เจ้ารู้จักคำว่านอบน้อม!" มังกรวารีคำรามลั่นด้วยความโกรธเกรี้ยว เปลวเพลิงสีครามพ่นออกมาจากปากกว้างเผา หลี่มู่เฉินไม่หลบเลี่ยง เขายื่นมือขวาออกไปเบื้องหน้า ฝ่ามือเปลުเปล่าสะบัดวาดเป็นวงกลมกลางอากาศ อักขระปราณโบราณนับพันตัวพรั่งพรูออกมาจากปลายนิ้ว หลอมรวมเป็นค่ายกลกระบี่สะท้านฟ้าเข้าปะทะกับเปลวเพลิงสีครามอย่างจัง! *ตูมมม!* แรงระเบิดสะท้านสะเทือนไปทั่วหุบเขา เยี่ยจื่อซีประสานมือร่ายคาถาช่วยเสริมพลังป้องกันไม่ให้เศษซากพลังกระเด็นไปทำร้ายแนวเขตค่ายกลรอบด้าน นางมองแผ่นหลังของชายหนุ่มที่ยืนหยัดตระหง่านท่ามกลางพายุพลังปราณด้วยสายตาที่ลุ่มลึกและเต็มไปด้วยความเชื่อมั่นอย่างไม่มีเงื่อนไข ในจังหวะนั้นเอง มังกรวารีพุ่งทะยานเข้าประชิดตัวด้วยความเร็วแสง กรงเล็บอันแหลมคมพญาพญาคราชตวัดเข้าใส่ร่างของหลี่มู่เฉินหวังฉีกกระชากเป็นชิ้นๆ หลี่มู่เฉินนัยน์ตาหรี่แคบลง ร่างกายเคลื่อนไหวด้วยวิชาตัวเบาขั้นสูงสุด หลบหลีกกรงเล็บมקราได้อย่างเฉียดฉิว ก่อนจะทะยานขึ้นไปเหยียบบนหัวของมันอย่างอาจหาญ มือซ้ายกดลงระหว่างเขาสัตว์อสูรบรรพกาล เลือดสีแดงฉานไหลซึมออกจากฝ่ามือของเขา หยดลงบนเกล็ดมังกรจนเกิดแสงสว่างวาบเป็นอักขระพันธสัญญา! "เจ้าสารเล... อ๊ากกก!" มังกรวารีแผดเสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด เมื่อพลังวิญญาณของหลี่มู่เฉินทะลวงเข้าสู่ห้วงนึกคิดของมันโดยตรง บังคับให้มันต้องยอมรับพันธะสัญญาโลหิตอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ แสงสีทองและสีครามสว่างวาบตัดกันไปมาบนท้องฟ้า แรงกดดันมหาศาลค่อยๆ สงบลงเมื่ออักขระโบราณซึมซับเข้าสู่ร่างของมังกรวารีจนหมดสิ้น ร่างมหึมาย่อขนาดลงเหลือเพียงความยาวสيشวา เลื้อยเข้ามาขดตัวนอบน้อมอยู่แทบเท้าของหลี่มู่เฉินอย่างยอมจำนน หลี่มู่เฉินถอนหายใจยาวเหยียด ยืนหอบหายใจเล็กน้อยก่อนจะหันกลับไปสบตากับเยี่ยจื่อซีที่กำลังเดินเข้ามาใกล้ "เรียบร้อยแล้วค่ะ..." หลี่มู่เฉินเอ่ยปากยิ้มๆ ทว่าก่อนที่เยี่ยจื่อซีจะได้เอ่ยคำใด ท้องฟ้าเบื้องบนก็พลันมืดครึ้มลงในพริบตา เมฆสีดำทะมึนก่อตัวขึ้นพร้อมกับเสียงคำรามกึกก้องของสายฟ้าสีม่วงเข้มที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่ายามปกติ เงาร่างลึกลับในชุดคลุมสีดำสนิทปรากฏขึ้นบนยอดผาสูงชัน พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่กรีดแทงโสตประสาทของทั้งคู่ดังขึ้น "คิดว่าจะทำพันธสัญญาสำเร็จได้ง่ายๆ อย่างนั้นหรือ... หลี่มู่เฉิน เจ้าเด็กเหลือขอ วันนี้คือวันตายของเจ้า!" ขอบพระคุณท่านรี้ดผู้ร่วมเดินทางมาในดินแดนแห่งเซียนและมารด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ — ชิงเสวี่ยเหมันต์