รุดหน้าสู่แดนลับ

ก,อไอหมอกแห่งปรภพหนาแน่นปานน้ำหมึกที่ถูกหยดลงบนผืนผ้าแพรสีขาว—มันมิใช่หมอกธรรมดา หากแต่เป็นกลิ่นอายความตายที่สะสมมานับหมื่นปี ยามเมื่อลมหายใจของมวลมนุษย์และเซียนผู้ล่วงลับถูกหลอมรวมเข้าด้วยกัน ณ ดินแดนรกร้างเบื้องหน้า "ศิษย์พี่ใหญ่... แดนลับสุสานเทพเจ้าปรากฏแล้วค่ะ" เสียงของเยี่ยจื่อซีดังแว่วมาท่ามกลางความเงียบงัน นางยืนอยู่บนชะง่อนผาสูงชัน อาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ของนางพลิ้วไหวตามแรงพายุปราณที่แปรปรวน รอบกายของนางมีละอองกระบี่เหมันต์ล่องลอยราวกับดวงดาวนับร้อยดวง ทว่าแววตาคู่คมกลับจับจ้องไปยังเบื้องล่างด้วยความระแวดระวังอย่างยิ่งยวด หลี่มู่เฉินมิได้เอ่ยวาจาใดในทันที เขายืนกอดอก มือข้างหนึ่งวางทาบอยู่บนด้ามกระบี่โบราณที่เหน็บไว้ข้างกาย ดวงตาคมกริบดั่งคมกระบี่สะท้อนภาพซากปรักหักพังของมหาวิหารเทพเจ้าที่จมดิ่งอยู่ใต้ทะเลหมอกสีชาด ที่แห่งนั้น... คือสุสานโบราณที่เหล่าทวยเทพและอสูรบรรพกาลใช้เป็นที่หลับใหล และยังเป็นประตูบานสุดท้ายที่เชื่อมโยงระหว่างความเป็นและความตาย "เจ้ากลัวหรือไม่ จื่อซี?" น้ำเสียงของหลี่มู่เฉินทุ้มต่ำและราบเรียบ ทว่ากลับแฝงไปด้วยความรู้สึกบางเบาที่ยากจะหยั่งถึง เยี่ยจื่อซีแค่นเสียงเย็นชาออกมาเบาๆ นางปรายตามองบุรุษผู้ยืนเคียงข้าง ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เยือกเย็นดั่งน้ำแข็งพันปี "ความตายหาใช่สิ่งที่ข้าต้องหวาดกลัว... แต่สิ่งที่ข้ากังวล คือการที่ท่านคิดจะแบกรับภาระทั้งหมดไว้เพียงผู้เดียวต่างหาก" คำพูดนั้นทำให้มุมปากของหลี่มู่เฉินยกยดขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่หาได้ยากยิ่งปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะไร้ซึ่งอารมณ์ เขาส่ายหัวเบาๆ ก่อนจะก้าวเท้าออกไปข้างหนึ่ง พลังปราณระดับราชันย์เซียนทะลทะลวงพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องนภาราวกับมังกรคำราม "ภาระอันใดกัน? ข้าเพียงแต่ไปทวงคืนสิ่งที่ควรจะเป็นของข้าก็เท่านั้น" *ตูมมมม!* ทันทีที่ก้าวแรกเหยียบลงบนพื้นดินของเขตแดนสุสานเทพเจ้า มหาอาณาเขตแห่งค่ายกลโบราณก็ถูกปลุกให้ตื่นขึ้น! แผ่นดินสั่นสะเทือนเลื่อนลั่น ท้องฟ้าที่เคยเป็นสีครามกลับถูกย้อมด้วยโลหิต อักขระสีทองนับล้านตัวผุดขึ้นมาจากพื้นดิน ราวกับโซ่ตรวนแห่งสวรรค์ที่พยายามพันธนาการผู้บุกรุกไม่ให้ก้าวล่วง "ระวัง!" เยี่ยจื่อซีอุทานเบาๆ ร่างบางพุ่งทะยานออกไปดุจสายฟ้าสีเงิน กระบี่เหมันต์ในมือวาดออกเป็นวงโค้ง ปลดปล่อยไอเย็นยะเยือกที่แช่แข็งอักขระสีทองที่พุ่งเข้ามาโจมตีจนแหลกสลายเป็นผุยผงในชั่วพริบตา "กระบี่ทะลวงนภา... วิถีที่หนึ่ง, พิพากษา!" หลี่มู่เฉินไม่รอช้า เขาสวบเท้าเข้าหาใจกลางพายุอักขระ มือขวากระชากกระบี่ออกจากฝัก เสียงคำรามของคมกระบี่ดังกึกก้องกังวานไปทั่วทั้งหุบเขา แสงกระบี่สีครามเข้มพุ่งทะยานขึ้นเสียดฟ้า ผ่าแหวกม่านหมอกแห่งปรภพออกเป็นสองซีกอย่างไร้ปราณี แรงกดดันระดับเทพเจ้าแผ่ซ่านออกไปกดทับสรรพสิ่งจนเหล่าอสูรเงาที่ซ่อนตัวอยู่ส่งเสียงกรีดร้องด้วยความหวาดกลัว นี่คือพลังของการบำเพ็ญเพียรที่เหนือกว่ากฎเกณฑ์ของฟ้าดิน! หลี่มู่เฉินในยามนี้มิใช่เพียงแค่ศิษย์สายในสำกนักธรรมดาอีกต่อไป แต่คือเงาของจ้าวปรภพผู้หวนคืนสู่บัลลังก์ "ตามมา" หลี่มู่เฉินหันกลับมามองสตรีผู้เคียงข้าง ดวงตาของเขาทั้งอ่อนโยนและเด็ดเดี่ยวในคราวเดียวกัน เยี่ยจื่อซีพยักหน้ารับอย่างเงียบๆ นางกระชับกระบี่ในมือแน่น ก้าวเดินตามรอยเท้าของเขาเข้าไปในความมืดมิดของสุสานเทพเจ้า บรรยากาศรอบกายหนתแน่นไปด้วยจิตสังหารและกลิ่นอายของสมบัติล้ำค่าที่รอการค้นพบ ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยอันตรายที่พร้อมจะคร่าชีวิตผู้ฝึกตนระดับสูงได้ในพริบตา ทว่า ในขณะที่ทั้งสองกำลังจะก้าวข้ามผ่านประตูหินโบราณสลักลายอสูรกลืนนภา... *ฉับพลัน!* เงาร่างสีดำสนิทสายหนึ่งก็พุ่งวาบออกมาจากความว่างเปล่าอย่างไร้สุ้มเสียง ปลายกระบี่สีเลือดจ้วงแทงเข้าที่จุดตายด้านหลังของหลี่มู่เฉินอย่างรวดเร็วดุจสายฟ้าแลบ ความเร็วระดับนี้... มิใช่ผู้ฝึกตนทั่วไปอย่างแน่นอน! "ระวัง!" เยี่ยจื่อซีหน้าถอดสี นางไม่มีเวลาคิดคำนวณอันใดทั้งสิ้น ร่างบางพุ่งเข้าไปเอาตัวเข้าขวางวิถีกระบี่สีเลือดนั้นทันที! *ฉึก!* เสียงเนื้อกระทบคมดาบดังชัดเจนท่ามกลางความเงียบงัน หลี่มู่เฉินเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงเป็นครั้งแรกในรอบร้อยปี เมื่อร่างของเยี่ยจื่อซีทรุดฮวบลงอ้อมแขนของเขา พร้อมกับหยาดโลหิตสีแดงฉานที่ไหลรินหยดลงบนพื้นศิลาเย็นเฉียบ ดวงตาของหลี่มู่เฉินแดงก่ำในชั่วพริบตา จิตสังหารที่ระเบิดออกมาจากร่างของเขาราวกับมหาสมุทรคลั่งที่พร้อมจะกลืนกินทุกสิ่งในสามภพ! ขอบพระคุณท่านรี้ดผู้ร่วมเดินทางมาในดินแดนแห่งเซียนและมารด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ — ชิงเสวี่ยเหมันต์