รอยร้าวแห่งมิตรภาพ

“เจ้ากล้าดียังไงถึงได้วางตราประทับโลหิตกักขังพลังของสำนักไว้บนดาบเล่มนี้!” เสียงตะคอกที่เต็มไปด้วยไอสังหารของ ‘จ้าวสำนักอวิ๋นไห่’ ดังก้องไปทั่วโถงวิหารเมฆา แรงกดดันจากปราณระดับเซียนพิภพแผ่ซ่านจนศิษย์ร่วมสำนักต่างพากันคุกเข่าลงด้วยความหวาดหวั่น ทว่า ‘หลี่มู่เฉิน’ กลับยืนตระหง่านราวกับยอดเขาที่ไม่มีวันสั่นคลอน สายตาของเขามองผ่านร่างของจ้าวสำนักไปหยุดอยู่ที่ ‘เยี่ยจื่อซี’ ซึ่งกำลังยืนกอดกระบี่นิ่งสนิท ใบหน้างดงามดั่งหิมะแรกฤดูของนางไร้ซึ่งรอยคลื่นอารมณ์ แต่แววตาที่หลบเลี่ยงเขานั้นกลับกรีดลึกลงไปในอกของชายหนุ่มยิ่งกว่าคมศาสตราใด “หากข้าไม่ทำเช่นนั้น… ความลับที่ท่านปกปิดไว้เบื้องหลังสุสานบรรพชนก็จะถูกเปิดเผย” หลี่มู่เฉินเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทุกถ้อยคำกลับบาดลึกถึงกระดูก “ท่านยอมแลกชีวิตของศิษย์ทั้งสำนักเพื่อเซ่นสังเวยพลังแห่งปรภพที่ท่านไม่มีวันควบคุมได้ เพียงเพื่อแลกกับความเป็นอมตะที่จอมปลอมนั่นหรือ?” ความเงียบงันเข้าปกคลุมวิหารทันที เยี่ยจื่อซีขยับกายเล็กน้อย นางก้าวออกมาเบื้องหน้า ร่างระหงที่เคยสง่างามกลับดูเปราะบางในสายตาของเขา “ศิษย์พี่ใหญ่… ท่านก้าวล่วงเกินไปแล้ว ท่านไม่มีสิทธิ์ตัดสินใจแทนสำนัก ไม่ว่าเหตุผลของท่านคืออะไรก็ตาม” หลี่มู่เฉินแค่นยิ้ม เสียงหัวเราะที่แฝงด้วยความสมเพชดังกังวาน “ไม่มีสิทธิ์งั้นหรือ? ทั้งที่ข้าพยายามปกป้องสำนักนี้จากเงื้อมมือของความมืดมาโดยตลอด… หรือที่เจ้าพูดเช่นนี้ เพราะเจ้าเองก็เป็นหนึ่งในหมากที่ท่านเจ้าสำนักวางไว้ตั้งแต่ต้น?” เยี่ยจื่อซีชะงักไป ดวงตาคู่สวยสั่นไหววูบหนึ่งก่อนจะกลับมาแข็งกร้าว “ข้าทำเพื่อความอยู่รอดของศิษย์ทุกคน หากการที่ท่านขัดขวางวิถีแห่งอำนาจนี้จะนำมาซึ่งความล่มสลาย ข้าก็จำต้องหยิบกระบี่ขึ้นมา… เพื่อหยุดท่าน” บรรยากาศในโถงวิหารบีบคั้นจนแทบหยุดหายใจ ปราณกระบี่เย็นเยียบที่เคยเป็นดังสายใยผูกพันระหว่างเขาทั้งสอง บัดนี้กลับถูกแปรเปลี่ยนเป็นอาวุธที่จ่อตรงเข้าหากัน หลี่มู่เฉินมองดูจื่อซี—สตรีเพียงคนเดียวที่เขาเคยสัญญาว่าจะปกป้องด้วยชีวิต วันนี้เขากลับต้องเผชิญหน้ากับความเย็นชาที่นางมอบให้เป็นรางวัลตอบแทน “เจ้าเลือกแล้วสินะ จื่อซี” หลี่มู่เฉินเอ่ยแผ่วเบา พร้อมกับกระชับด้ามกระบี่ในมือ “หากเจ้าต้องการหยุดข้า ก็จงใช้กระบี่ของเจ้าตัดสินข้าด้วยวิถีที่เจ้าเชื่อมั่นที่สุด” จ้าวสำนักอวิ๋นไห่แสยะยิ้มอำมหิต มือหนาโบกสะบัด อักขระสีดำดั่งถ่านไฟเก่าพุ่งออกจากพื้นวิหารพันธนาการร่างของหลี่มู่เฉินไว้ “ฆ่าเขาเสีย จื่อซี! หากเจ้ากำจัดเขาทิ้งได้ ตำแหน่งผู้สืบทอดที่เจ้าปรารถนาจะเป็นของเจ้าแต่เพียงผู้เดียว!” เยี่ยจื่อซีชักกระบี่ออกจากฝัก เสียงคมเหล็กกระทบอากาศดังบาดหู กลิ่นอายเซียนเย็นเยียบพุ่งทะยานขึ้นสู่เพดานวิหาร ทว่าในเสี้ยววินาทีที่นางจะพุ่งตัวออกไปนั้น ดวงตาของนางกลับสบเข้ากับดวงตาของหลี่มู่เฉิน—แววตาที่ไม่มีความโกรธแค้น มีเพียงความเจ็บปวดที่ลึกซึ้งดุจก้นบึ้งของมหาสมุทร ทันใดนั้นเอง ผนังวิหารด้านหลังก็พังทลายลงด้วยแรงกระแทกมหาศาล เสียงกรีดร้องของสัตว์อสูรจากปรภพที่เล็ดลอดเข้ามาในเขตแดนศักดิ์สิทธิ์ทำเอาทุกคนต้องชะงัก แต่สิ่งที่ทำให้ทุกคนถึงกับต้องหยุดหายใจกลับไม่ใช่สัตว์อสูรเหล่านั้น หากแต่เป็นเงาร่างของบุรุษผู้หนึ่งที่เดินฝ่ากลุ่มควันเข้ามา—บุรุษผู้มีใบหน้าเหมือนกับหลี่มู่เฉินไม่มีผิดเพี้ยน หากแต่แววตานั้นเต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งความตายที่เข้มข้นจนศิษย์ทุกคนต่างกระอักเลือดออกมาพร้อมกัน “พี่ใหญ่… ท่านดูเหมือนจะกำลังประสบปัญหาที่แก้ไม่ตกนะ” เงาร่างนั้นกล่าวพลางลูบคมดาบในมือที่สั่นไหวด้วยพลังงานมืด “หากนางไม่กล้าลงมือ… งั้นข้าจะช่วยส่งพวกท่านทั้งสำนักไปปรภพก่อนเวลาอันควรเอง” เยี่ยจื่อซีเบิกตากว้าง หันกลับมามองหลี่มู่เฉินด้วยความตื่นตระหนกที่ไม่อาจปิดบังได้ “ท่าน… ท่านมีฝาแฝดงั้นหรือ? หลี่มู่เฉิน… คนผู้นี้คือใครกัน!” หลี่มู่เฉินไม่ได้ตอบ เขาเพียงแต่จ้องมองร่างเงาเบื้องหน้าด้วยสายตาเย็นชาดุจน้ำแข็งค้างปี ก่อนจะกระซิบกับตัวเองด้วยน้ำเสียงที่ทำให้นางใจสั่นไหว “มันไม่ใช่แฝด… แต่มันคือ ‘ตัวข้า’ ในอีกห้วงเวลาที่ข้าพยายามทำลายทิ้งไปแล้ว” สิ้นคำกล่าว รอยร้าวบนพื้นวิหารก็ระเบิดออก กลายเป็นวังวนแห่งความมืดที่ดูดกลืนทุกสรรพสิ่งเข้าสู่ห้วงแห่งการล่มสลาย ท่ามกลางความโกลาหลนั้น หลี่มู่เฉินคว้าข้อมือของเยี่ยจื่อซีไว้แน่นแล้วกระชากนางเข้ามาใกล้จนลมหายใจสัมผัสกัน “หากวันนี้เราต้องตาย… ข้าจะขอเป็นคนตัดสินใจว่าเราจะไปตายที่ไหน!” ขอบพระคุณท่านรี้ดผู้ร่วมเดินทางมาในดินแดนแห่งเซียนและมารด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ — ชิงเสวี่ยเหมันต์