กลิ่นอายความรักกลางสมรภูมิ

โลหิตสีชาดกระเซ็นต้องอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ดุจดอกเหมันต์แรกแย้ม แต่งแต้มความงามสง่าของเยี่ยจื่อซีให้ดูเยียบเย็นและน่าสะพรึงกลัวยิ่งขึ้น นางไม่แม้แต่จะปรายตาแลซากศพของยอดฝีมือแดนอสูรที่เพิ่งสิ้นใจใต้กระบี่ของนาง ประหนึ่งว่าชีวิตของพวกมันไร้ค่าเสียยิ่งกว่าฝุ่นผงใต้รองเท้า ปลายกระบี่เซียน "จันทร์เสี้ยวโลหิต" ของนางยังคงหยดหยาดโลหิตสีสดลงสู่พื้นศิลา ท่ามกลางกลิ่นไอคาวเลือดที่คละคลุ้งไปทั่วหุบเขามารทมิฬ เบื้องหลังของนาง—หลี่มู่เฉินกำลังนั่งขัดสมาธิอยู่บนแท่นศิลาโบราณ ไอสีดำทมิฬจากค่ายกลวิญญาณโลหิตกำลังกัดกินเส้นชีพจรปราณของเขาอย่างบ้าคลั่ง ดวงตาของชายหนุ่มปิดสนิท เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มกรอบหน้าคมคาย ริมฝีปากที่เคยเหยียดยิ้มอย่างท้าทายบัดนี้ซีดเซียวไร้สีเลือด การทะลวงผ่านขอบเขตวิญญาณบรรพกาลในยามนี้ ช่างยากเย็นและอันตรายดุจการเดินไต่บนเส้นด้ายเหนือเหวลึก "มู่เฉิน... ท่านอดทนไว้นะคะ" น้ำเสียงที่ปกติราบเรียบเย็นชาดุจน้ำแข็งพันปีของเยี่ยจื่อซี บัดนี้กลับสั่นเครือเล็กน้อย นางกวาดสายตามองไปรอบด้าน ฝูงเงาร่างนับร้อยของกองกำลังทับถมวิญญาณกำลังคืบคลานเข้ามาจากความมืดมิด เสียงคำรามต่ำในลำคอของพวกมันดังระงมราวกับฝูงอสูรกายกระหายเลือด ท้องนภามืดครึ้มด้วยเมฆหมอกอัคคีพิษ อากาศรอบกายบิดเบี้ยวจนเกิดเสียงหวีดหิวแหลมสูง ตึง! คลื่นกระบี่พญามารพุ่งแหวกอากาศเข้ามา หมายปลิดชีพหลี่มู่เฉินในยามที่เขากำลังอ่อนแอที่สุด เยี่ยจื่อซีแค่นเสียงเย็นเยียบ ร่างระหงพุ่งทะยานออกไปดุจสายฟ้าฟาด กระบี่ในมือวาดวงโค้งเป็นอักษรปราณโบราณ "ปกป้อง" แสงสีเงินเจิดจรัสระเบิดออก กลืนกินคลื่นกระบี่ของศัตรูจนสลายกลายเป็นจุล "ใครก็ตามที่บังอาจก้าวล้ำเข้ามา... ต้องใช้ชีวิตของพวกมันชดใช้!" คำพูดของนางเยือกเย็นเสียจนอุณหภูมิในรัศมีร้อยลี้ลดฮวบลงทันที เกล็ดน้ำแข็งโปรยปรายลงมาจากฟ้าทั้งที่ไม่มีวี่แววของฤดูหนาว นี่คือ "เขตแดนเหมันต์นิรันดร์" เคล็ดวิชาสูงสุดที่นางไม่เคยต้องใช้มันกับผู้ใดมานานนับร้อยปี ทว่าในยามนี้ เพื่อปกป้องบุรุษผู้เป็นดั่งดวงใจ นางยอมเผาผลาญอายุขัยและแก่นแท้พลังเซียนของตนเอง เพื่อสร้างกำแพงศิลาหิมะที่ไม่มีวันทลาย หลี่มู่เฉินที่นั่งอยู่เบื้องหลังสัมผัสได้ถึงแรงกดดันอันมหาศาลที่ถ่ายทอดผ่านจิตวิญญาณ หัวใจของชายหนุ่มกระตุกวาบ แม้สติสัมปชัญญะจะเลือนรางจากการต่อต้านพลังมาร แต่เขากลับรับรู้ได้ถึงความเปราะบางที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความแข็งแกร่งของสตรีผู้นี้ นางกำลังเอาชีวิตเข้าแลก... เพื่อคุ้มกันให้เขาได้บรรลุวิถีเซียน "จื่อซี... เจ้า... เจ้าโง่นัก" หลี่มู่เฉินพยายามเค้นเสียงผ่านลำคอที่แห้งผาก ร่างกายของเขาสั่นสะท้าน ปราณกระบี่ในตันtian (ตันเถียน) ปั่นป่วนจนแทบจะระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ "ข้าไม่ยอมให้ผู้ใดแตะต้องปลายเส้นผมของท่านทั้งนั้น" นางเอ่ยตอบโดยไม่หันกลับมามอง ร่างของนางยืนหยัดตระหง่านอยู่เบื้องหน้าเขา ดุจเทพธิดาสวรรค์ผู้พิทักษ์ที่ไม่มีวันพ่ายแพ้ กระบี่จันทร์เสี้ยวโลหิตในมือกรีดกรายเป็นรำแพนหางหงส์ สะบัดออกแต่ละครั้งชีวิตของยอดฝีมือแดนอสูรนับสิบก็ร่วงหล่นดุจใบไม้ร่วง ทว่า จำนวนของศัตรูมีราวกับฝูงตั๊กแตน ยิ่งฆ่ายิ่งเพิ่มทวีคูณ บาดแผลบนหัวไหล่และแขนเรียวของเยี่ยจื่อซีเริ่มปรากฏให้เห็น โลหิตสีชาดไหลรินย้อมอาภรณ์ขาวให้กลายเป็นสีแดงฉาน ความเหนื่อยล้าเริ่มกัดกินร่างที่บอบบาง แต่นางยังคงยืนหยัดอย่างไร้ความหวาดหวั่น ดวงตาคู่สวยทอประกายเด็ดเดี่ยวและมั่นคง มีเพียงภาพของหลี่มู่เฉินเท่านั้นที่สะท้อนอยู่ในแววตานั้น "หากฟ้าดินจะพรากท่านไปจากข้า วันนี้ข้า... จะผ่าฟ้าดินทิ้งเสีย!" เยี่ยจื่อซีแผดเสียงก้องกัมปนาท พลังปราณทั่วร่างระเบิดออกจนถึงขีดจำกัด ผมสีดำสนิทปลิวสยายตามแรงพายุ ลมปราณเซียนและมารผสานกันจนเกิดเป็นรัศมีสีทองสลับแดงแผ่ขยายออกไปนับพันลี้ ทันใดนั้นเอง ท้องฟ้าที่มืดครึ้มก็เกิดเสียงคำรามกึกก้อง รอยแยกมิติสีดำสนิทเปิดออกเบื้องบน ท่ามกลางความโกลาหลนั้น เงาร่างหนึ่งในชุดคลุมสีทองอร่าม ปรากฏขึ้นพร้อมกับแรงกดดันระดับมหาเทพที่ทำให้สรรพสิ่งต้องสยบยอม ปราณกระบี่ไร้ลักษณ์พุ่งตรงลงมาจากฟากฟ้า เป้าหมายมิใช่เยี่ยจื่อซี... แต่มุ่งตรงไปยังหลี่มู่เฉินที่ไร้การป้องกัน! "ระวัง!" เยี่ยจื่อซีเบิกตากว้าง สัญชาตญาณการเอาตัวรอดดับวูบ นางพุ่งตัวเข้าเอาแผ่นหลังเข้ามารับกระบี่นั้นแทนโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย ฉับพลัน! เสียงกระบี่ทะลุเนื้อดังชัดเจนท่ามกลางความเงียบงัน ขอบพระคุณท่านรี้ดผู้ร่วมเดินทางมาในดินแดนแห่งเซียนและมารด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ — ชิงเสวี่ยเหมันต์