กระบี่วิญญาณหวนคืน

เตาหลอมอัคคีเก้าพิภพสั่นสะเทือนจนผน้ำศิลาผาอัคคีร้าวรานเป็นทางยาว ละอองอักขระสีชาดนับหมื่นตัวลอยเคว้งคว้างอยู่ในอากาศราวกับฝูงผีเสื้อเพลิงที่กำลังเผาไหม้จิตวิญญาณของตนเองให้มอดม่าย หลี่มู่เฉินยืนนิ่งสงบอยู่เบื้องหน้าเตาหลอมโบราณ ไอเย็นจากเคล็ดวิชาเซียนสวรรค์แผ่ซ่านออกมาจากปลายนิ้วที่กดลงบนผนังศิลาเพื่อสะกดข่มพลังอัคคีที่กำลังบ้าคลั่ง ดวงตาคมกริบดุจคมกระบี่คู่นั้นมิได้กะพริบแม้แต่น้อย เม็ดเหงื่อผุดพรายขึ้นตามกรอบหน้าคมคาย แต่บรรยากาศรอบตัวเขากลับเยือกเย็นราวจับไข้ "มู่เฉิน... พลังงานในเตาเริ่มเกินขีดจำกัดแล้ว หากเจ้ายังฝืนหลอมรวม 'กระดูกมังกรนิล' เข้ากับ 'ศิลาโลหิตโลกันตร์' ในคราเดียว เกรงว่าพลังย้อนกลับจะทำลายเส้นชีพจรเซียนของเจ้าจนแหลกสลายนะคะ" เสียงหวานใสที่เจือความกังวลระคนเย็นชาดังขึ้นจากเบื้องหลัง เยี่ยจื่อซีในชุดกระโปรงยาวสีขาวบริสุทธิ์ยืนประคองกระบี่ประจำกาย นางมองแผ่นหลังกว้างของบุรุษที่นางมอบหัวใจให้อย่างไม่วางตา ปลายกระบี่ในมือสั่นระริกตามแรงกดดันมหาศาลที่แผ่พุ่งออกมาจากเตาหลอม หลี่มู่เฉินไม่หันกลับไปมอง นางเซียนผู้สูงศักดิ์ผู้นี้มักจะแสดงความห่วงใยออกมาในรูปแบบที่เยียบเย็นเสมอ แต่นั่นคือความอบอุ่นเพียงหนึ่งเดียวที่เขายอมรับในยุทธภพอันโสมมนี้ มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างทระนง "จื่อซี... เจ้าก็รู้ว่ากระบี่วิญญาณหวนคืนเล่มนี้ ไม่ใช่แค่ศาสตราวุธธรรมดา แต่มันคือตัวแทนแห่งเจตจำนงที่ข้าจะใช้ทวงคืนความยุติธรรมจากสวรรค์ หากข้าเกรงกลัวแม้แต่แรงสะท้อนย้อนกลับ ข้าคงไม่ต้องคิดจะจุติใหม่เพื่อเหยียบย่ำพวกมันแล้วล่ะค่ะ" สิ้นคำพูดของเขา ฝ่ามือหนาก็ตบลงบนฝาเตาหลอมฉับพลัน! *ตูมมม!* เสียงระเบิดกัมปนาทดังสนั่นหวั่นไหวราวกับฟ้าผ่ากลางฤดูร้อน เปลวเพลิงสีดำสนิทพวยพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า ย้อมเมฆาโดยรอบให้กลายเป็นสีเลือด อักขระโบราณนับพันตัวกรีดร้องโหยหวนราวกับมีชีวิต พวกมันพยายามหลุดหนีจากการควบคุม แต่หลี่มู่เฉินกลับประสานอินด้วยมือข้างเดียว ปราณเซียนสายบริสุทธิ์ทะลักออกจากตันtian (ตันเถียน) พุ่งเข้ากดทับอัคคีโลกันตร์ด้วยความเด็ดเดี่ยว ภาพการหลอมอาวุธระดับเทพเจ้าเช่นนี้ หากแพร่งพรายออกไปสู่สำนักใหญ่ทั้งเก้า ย่อมทำให้เหล่าผู้อาวุโสกระอักเลือดด้วยความตื่นตะลึง อาวุธขั้นสูงไม่ได้ถูกสร้างด้วยวัตถุดิบเพียงอย่างเดียว แต่มันต้องอาศัย 'เลือดเนื้อ' และ 'จิตวิญญาณ' ของผู้หลอมโลมเลียลงไปในเนื้อเหล็กทีละหยด หลี่มู่เฉินกัดฟันกรอด เลือดสีแดงเข้มไหลซึมออกจากมุมปากของเขา แรงกดดันมหาศาลจากเตาหลอมกำลังกัดกินพลังชีวิตของเขาอย่างบ้าคลั่ง ทว่าแววตาของเขากลับยิ่งเปล่งประกายเจิดจ้าดุจดวงดาวในคืนเดือนมืด เยี่ยจื่อซีเห็นท่าไม่ดี ร่างระหงพุ่งเข้ามาดุจสายลมวารี นางสะบัดแขนเสื้อ ปราณเซียนบริสุทธิ์สายหนึ่งพวยพุ่งเข้าโอบล้อมแผ่นหลังของหลี่มู่เฉินเพื่อช่วยแบ่งเบาภาระอันหนักอึ้ง นางส่งเสียงผ่านการสื่อสารทางจิตด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือเล็กน้อย "อย่าดื้อรั้นนักเลย... ข้าไม่ได้อนุญาตให้เจ้าตายก่อนที่หนี้แค้นจะชำระเสร็จนะคะ!" ความอบอุ่นจากพลังของนางไหลเข้าสู่ร่างของหลี่มู่เฉิน ช่วยประสานเส้นชีพจรที่เกือบขาดสะบั้นให้กลับมาเชื่อมต่อกันอีกครั้ง ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึก ประสานสายตากับนางแวบหนึ่งผ่านกระจเงาอัคคี "ถ้าเช่นนั้น... ช่วยข้าชักนำมันออกมาทีค่ะ!" หลี่มู่เฉินคำรามก้องในลำคอ สองมือดึงกระชากฝาเตาหลอมออกด้วยพละกำลังทั้งหมดที่มี แสงสว่างเจิดจ้าบาดตาพุ่งทะยานเสียดฟ้า พร้อมกับเสียงคำรามของมังกรนิลที่ดังสะท้อนก้องกังวานไปทั่วทั้งหุบเขา ท่ามกลางกลุ่มควันและอัคคีที่มอดดับลง กระบี่เล่มหนึ่งลอยนิ่งอยู่กลางอากาศ ตัวกระบี่ยาวสามฟุต สลักลวดลายอักขระมังกรโบราณที่ยังมีประกายสายฟ้าสีม่วงวิ่งพล่านอยู่บนคมดาบ ปราณกระบี่แผ่ซ่านออกมาราวกับจะผ่าท้องฟ้าออกเป็นสองเสี่ยง มันคือ 'กระบี่วิญญาณหวนคืน' ที่หลอมสำเร็จขึ้นมาใหม่ด้วยพลังที่เหนือล้ำกว่าชาติก่อนเสียอีก! ทว่า ในขณะที่ทั้งสองกำลังโล่งใจกับความสำเร็จเบื้องหน้า... *เปรี้ยง!* สายฟ้าสีทองทมิฬสายหนึ่งผ่าลงมาจากท้องฟ้าที่ไร้เมฆหมอกอย่างไร้สุ้มเสียง มันพุ่งตรงเข้าใส่กระบี่วิญญาณหวนคืนที่ยังไม่ทันได้สงบนิ่ง ทัณฑ์สวรรค์! สวรรค์ไม่อาจยอมรับการกำเนิดของศาสตราที่ท้าทายกฎเกณฑ์ฟ้าดินได้! "ระวัง!" เยี่ยจื่อซีอุทานเสียงหลง ร่างของนางพุ่งทะยานออกไปเพื่อรับการโจแทน แต่ทว่า... ก่อนที่สายฟ้าสายนั้นจะกระทบตัวกระบี่ มิติเบื้องหน้าพวกเขาก็ฉีกขาดออกเป็นรอยแยกสีดำสนิท เงาร่างในชุดคลุมสีทองอร่ามผู้หนึ่งก้าวเดินออกมาจากความว่างเปล่าอย่างเชื่องช้า ฝ่ามือหนาคว้าจับสายฟ้าทัณฑ์สวรรค์ไว้ด้วยมือเปล่าอย่างง่ายดาย ก่อนจะบดขยี้มันจนแหลกสลายหายไปในอากาศ หลี่มู่เฉินหรี่ตาลงมองผู้มาใหม่ทันที รังสีสังหารแผ่พุ่งออกจากร่างของเขาอย่างควบคุมไม่ได้ "คิดไม่ถึงเลยว่า... เจ้าสำนักมารโลหิต จะมาต้อนรับการกลับมาของข้าด้วยตัวเองถึงที่นี่..." หลี่มู่เฉินแค่นเสียงหัวเราะเยือกเย็น ขณะที่กระบี่ในมือส่งเสียงร้องคำรามกระหายเลือด ขอบพระคุณท่านรี้ดผู้ร่วมเดินทางมาในดินแดนแห่งเซียนและมารด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ — ชิงเสวี่ยเหมันต์