ความจริงที่เริ่มเปิดเผย

"คุณกวินทร์คะ อยู่นิ่งๆ นะคะ" น้ำเสียงของพราวรุ้งราบเรียบ ทว่าสั่นไหวด้วยความเร่งรีบ เธอไม่ได้สนใจสีหน้าตกตะลึงของรินรดา หรือความวุ่นวายที่เกิดขึ้นหน้าห้องทำงาน มือเรียวบางพุ่งตรงไปยังแป้นพิมพ์โน้ตบุ๊กของกวินทร์อย่างแม่นยำ ทุกวินาทีมีค่าดั่งทองคำเมื่อสัญญาณเตือนภัยการจารกรรมข้อมูลดังระงมในระบบภายใน กวินทร์ก้าวเข้ามาใกล้เธอจนชิดแผ่นหลัง สัมผัสได้ถึงไออุ่นที่แผ่ออกมาจากตัวหญิงสาว เขามองดูนิ้วเรียวที่พริ้วไหวราวกับนักเปียโนชั้นครู กวาดผ่านคำสั่งโปรแกรมที่ซับซ้อนเกินกว่าคนทั่วไปจะเข้าใจ แววตาของเขาที่เคยมั่นคงสุขุม บัดนี้กลับฉายแววห่วงหาและประหลาดใจอย่างที่สุด "พราว... ระบบป้องกันระดับสูงนั่นมันกำลังจะตัดการเชื่อมต่อหลัก ถ้าคุณพลาดเพียงวินาทีเดียว ข้อมูลโครงการเมกกะโปรเจกต์จะถูกลบทิ้งถาวร" กวินทร์กระซิบข้างใบหู น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยความเคร่งเครียด "ดิฉันทราบค่ะ แต่ถ้าไม่เสี่ยงตอนนี้ เราก็ไม่มีทางชนะ" เธอโต้กลับโดยไม่หันไปมอง สมาธิทั้งหมดจดจ่ออยู่ที่ตัวเลขสีเขียวที่วิ่งพล่านบนหน้าจอ "ตำรวจพวกนั้นมาเพราะมีคนแจ้งเบาะแสเรื่องการทุจริตในไฟล์ข้อมูลนี้ หากเราพิสูจน์ได้ว่าไฟล์ถูกแก้ไขจากภายนอก... เราก็มีโอกาสรอดค่ะ" ในขณะที่พราวรุ้งกำลังทำสงครามกับโค้ดลับ รินรดาที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่ใกล้ประตูเริ่มขยับตัว สีหน้าที่เคยซีดเผือดเปลี่ยนเป็นความโกรธเกรี้ยวที่ถูกซ่อนไว้มิดชิด เธอหันไปมองตำรวจสองนายที่เริ่มเดินเข้ามาใกล้โต๊ะทำงาน "คุณกวินทร์คะ! คุณปล่อยให้เลขาส่วนตัวทำอะไรอยู่คะ? นั่นมันละเมิดหลักฐานทางคดีนะคะ!" รินรดาแผดเสียงขึ้นมา แต่ไม่มีใครสนใจเธอ พราวรุ้งกัดริมฝีปากแน่น เหงื่อเม็ดเล็กผุดพรายขึ้นตามไรผม กวินทร์เอื้อมมือไปแตะไหล่เธอเบาๆ เพื่อให้กำลังใจ สัมผัสนั้นทำให้พราวรุ้งชะงักไปครู่หนึ่ง แต่เธอก็เปลี่ยนความหวั่นไหวเป็นแรงผลักดัน *คลิก* เสียงสัญญาณเตือนภัยเงียบสนิทลงในวินาทีสุดท้าย หน้าจอเปลี่ยนจากสีแดงฉานเป็นสีฟ้าใสสะอาด ข้อมูลทั้งหมดถูกดึงกลับเข้าสู่เซิร์ฟเวอร์สำรองที่ปลอดภัย "เสร็จแล้วค่ะ" พราวรุ้งถอนหายใจยาว พิงแผ่นหลังเข้ากับอกของชายหนุ่มโดยไม่ได้ตั้งใจ ความเหนื่อยล้าจากการกดดันเข้าจู่โจมจนมือของเธอสั่นสะท้าน กวินทร์ไม่ปล่อยให้เธอห่างตัว เขาใช้โอกาสนั้นโอบประคองร่างบอบบางไว้ในอ้อมแขนแน่นขึ้น สายตาคมกริบของเขาวาดผ่านตำรวจที่ชะงักไปกับความสามารถอันเหนือชั้นของพราวรุ้ง ก่อนจะหยุดลงที่ใบหน้าของรินรดาที่ดูเหมือนจะลืมหายใจไปชั่วขณะ "รินรดา..." กวินทร์เอ่ยชื่อเธอด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท ทว่ากดดันอย่างมหาศาล "คุณบอกตำรวจว่าไฟล์นี้มีการทุจริต แต่ดูเหมือนว่า 'ร่องรอยการแก้ไข' จะชี้ชัดว่ามาจากไอพีแอดเดรสที่คุ้นตาเหลือเกิน" บรรยากาศในห้องเงียบกริบจนได้ยินเสียงลมหายใจของคนทั้งสี่ รินรดาเม้มปากแน่น พยายามจะเอ่ยแก้ตัว แต่แล้วสายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นบางอย่างที่วางอยู่บนมุมโต๊ะทำงาน—เป็นกระดาษแผ่นหนึ่งที่พราวรุ้งแอบวางไว้ให้กวินทร์ก่อนหน้านี้ มันคือรายงานการโอนเงินจากบัญชีลับที่เชื่อมโยงตรงไปยังบริษัทของตระกูลรินรดา "ไม่... ไม่ใช่นะคะกวินทร์! รินถูกใส่ร้าย!" เธอถอยกรูดไปจนหลังชนประตูที่ปิดสนิท "ความจริงมักมีกลิ่นของมันเสมอ" พราวรุ้งลุกขึ้นยืน ปรับชุดทำงานให้เรียบร้อย สายตาของเธอคมกล้าเกินกว่าที่ใครจะนึกว่าเลขาสาวผู้แสนอ่อนหวานจะทำได้ "เรามีบันทึกการสนทนาทั้งหมด และหลักฐานการเชื่อมต่อที่ไม่สามารถปฏิเสธได้ คุณอยากจะสารภาพตอนนี้ หรือจะให้ดิฉันยื่นเรื่องนี้ต่อศาลพร้อมกับข้อมูลที่คุณพยายามจะทำลายทิ้งคะ?" กวินทร์ยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้มีความเมตตาเจือปนอยู่เลยแม้แต่น้อย เขาเดินตรงไปหารินรดาที่กำลังตัวสั่นเทา ก่อนจะกระซิบประโยคที่ทำลายความหวังสุดท้ายของเธอจนหมดสิ้น "ตำรวจไม่ได้มาที่นี่เพื่อจับผม แต่มาเพื่อรอรับหลักฐานที่คุณเป็นคนมอบให้พวกเขาเองไงครับ... รินรดา" ทว่าในจังหวะที่รินรดากำลังจะทรุดลงกองกับพื้น ประตูห้องทำงานก็ถูกเปิดออกอย่างแรงอีกครั้งจากบุคคลที่สามที่ไม่มีใครคาดคิด หญิงวัยกลางคนในชุดหรูหราเดินเข้ามาด้วยใบหน้าเรียบเฉย แววตาของเธอจ้องมองพราวรุ้งราวกับจะกรีดให้เป็นแผล และสิ่งที่อยู่ในมือของเธอก็ทำเอาลมหายใจของคนในห้องแทบหยุดเต้น "เรื่องนี้ยังไม่จบหรอกนะกวินทร์... เพราะคนที่จะตัดสินเรื่องนี้ ไม่ใช่ตำรวจ แต่เป็นแม่" คุณหญิงวรินดาเดินเข้ามาหยุดยืนตรงหน้าพราวรุ้ง ก่อนจะโยนซองเอกสารสีน้ำตาลลงบนโต๊ะเสียงดังสนั่น "พราวรุ้ง... ถ้าเธออยากรู้ว่าทำไมฉันถึงเกลียดเธอเข้าไส้ ก็ลองอ่านเอกสารในนั้นดูสิ... แล้วเธอจะรู้ว่านรกของจริงมันหน้าตาเป็นอย่างไร" ละอองดาวเดือนเก้าหวังว่าบทนี้จะทำให้ทุกท่านลุ้นระทึกไปกับความสัมพันธ์ของพวกเขานะคะ ขอบคุณที่ติดตามอ่านและเป็นกำลังใจให้กันเสมอค่ะ