ดินเนอร์ฉลองชัยชนะ

“หลักฐานที่วางอยู่ตรงหน้าคุณ... มันคือของปลอมตั้งแต่แรกแล้วพราวรุ้ง” เสียงทุ้มต่ำของกวินทร์ไม่ได้แสดงถึงความโกรธเกรี้ยว แต่มันกลับราบเรียบจนน่าขนลุก ดวงตาสีสนิมเข้มจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของหญิงสาว ราวกับจะค้นหาความจริงที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความตื่นตระหนกนั้น พราวรุ้งเม้มริมฝีปากแน่น มือที่ถือเอกสารชุดนั้นสั่นเทาเล็กน้อย “ถ้ามันเป็นของปลอม... แล้วทำไมคุณถึงยอมให้ฉันเข้าถึงข้อมูลนี้ได้ตั้งแต่แรกคะ คุณต้องการจะล่อให้ฉันติดกับ หรือแค่อยากจะพิสูจน์ว่าฉันมันโง่แค่ไหน” กวินทร์ถอนหายใจแผ่วเบา เขาขยับตัวลุกจากเก้าอี้ทำงานตัวใหญ่ เดินอ้อมโต๊ะไม้โอ๊กมาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ กลิ่นน้ำหอมกลิ่นไม้จันทน์หอมผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ของเขาทำเอาพราวรุ้งต้องก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยอัตโนมัติ ทว่าเขากลับรุกคืบเข้ามาจนแผ่นหลังของเธอชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ “ผมไม่ได้อยากพิสูจน์ความโง่ของใคร” เขาวางมือลงบนผนังข้างศีรษะเธอ กักขังเธอไว้ในวงแขนแกร่ง “ผมแค่รอให้คุณ... ยอมวางป้อมปราการเหล่านั้นลงเสียที แล้วหันมามองผม ในฐานะผู้ชายคนหนึ่ง ไม่ใช่เจ้านายที่จ้องจะจับผิด” พราวรุ้งหายใจติดขัด จังหวะหัวใจเต้นรัวราวกับกลองรบ “คุณมันร้ายกาจที่สุด” เธอพึมพำ ใบหน้าขึ้นสีระเรื่อ “ร้ายกาจหรือเปล่าไม่รู้ แต่คืนนี้... เรามีนัดทานมื้อค่ำกัน” เขาเปลี่ยนน้ำเสียงเป็นอ่อนโยนอย่างกะทันหัน ความดุดันเมื่อครู่มลายหายไปราวกับไม่เคยเกิดขึ้น “ไปเปลี่ยนชุดเถอะครับ พราวรุ้ง ผมจองร้านที่เงียบสงบที่สุดไว้ให้แล้ว เรามีเรื่องต้องคุยกัน... แบบที่ไม่มีเอกสารหรืองานมาขวางกั้น” ... บรรยากาศบนดาดฟ้าชั้นสูงสุดของโรงแรมหรูริมแม่น้ำเจ้าพระยาอบอวลไปด้วยกลิ่นดอกมะลิและเสียงเพลงแจ๊สคลอเบาๆ พราวรุ้งในชุดเดรสสายเดี่ยวสีน้ำเงินเข้มที่ขับผิวขาวผ่องให้ดูโดดเด่นนั่งอยู่ตรงข้ามกับกวินทร์ ชายหนุ่มถอดสูทออกเหลือเพียงเชิ้ตสีขาวพับแขนเผยให้เห็นนาฬิกาเรือนหรูและเส้นเลือดที่ข้อมือ ซึ่งดูเซ็กซี่อย่างประหลาดในสายตาเธอ “คุณดูเปลี่ยนไปนะ” กวินทร์เอ่ยขึ้นขณะที่เขากำลังรินไวน์ลงในแก้วคริสตัล แสงไฟสลัวตกกระทบลงบนใบหน้าหล่อเหลาที่ดูอ่อนโยนกว่าทุกครั้งที่เธอเคยเห็น “เปลี่ยนไปยังไงคะ?” เธอถามพลางจิบไวน์รสเลิศ เพื่อกลบเกลื่อนความประหม่า “คุณดู... ผ่อนคลายขึ้น” เขาวางขวดไวน์ลงแล้วโน้มตัวมาข้างหน้า สายตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องที่ดวงตาของเธอราวกับจะอ่านใจ “ในออฟฟิศ คุณเหมือนกระต่ายที่พร้อมจะวิ่งหนีตลอดเวลา แต่ที่นี่... คุณดูเหมือนผู้หญิงที่อยากจะวางภาระหนักๆ ลง แล้วอนุญาตให้ตัวเองมีความสุข” พราวรุ้งก้มหน้าลงมองไวน์ในแก้ว ความอบอุ่นแผ่ซ่านในอก “ฉันแค่... เหนื่อยค่ะกวินทร์ เหนื่อยที่ต้องคอยระแวงว่าใครจะหักหลัง เหนื่อยที่ต้องพิสูจน์ตัวเองว่ามีค่าพอจะอยู่ในตำแหน่งนี้” “คุณไม่จำเป็นต้องพิสูจน์อะไรกับใคร” กวินทร์ยื่นมือมาแตะหลังมือเธอเบาๆ สัมผัสนั้นทำเอาพราวรุ้งสะดุ้งเล็กน้อย แต่เธอก็ไม่ได้ดึงมือออก “โดยเฉพาะกับผม... ในสายตาของผม พราวรุ้งคือคนที่เก่งที่สุด และน่าทะนุถนอมที่สุด” คำพูดของเขาทำให้หัวใจที่เคยแข็งกระด้างค่อยๆ อ่อนปวกเปียก พราวรุ้งเงยหน้าขึ้นสบตากับเขา ความเงียบที่เกิดขึ้นระหว่างทั้งสองไม่ได้น่าอึดอัด แต่มันกลับเต็มไปด้วยความรู้สึกที่พุ่งพล่าน ทั้งความรัก ความต้องการ และความเชื่อใจที่กำลังก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆ ในจังหวะที่หัวใจของทั้งสองดูเหมือนจะเต้นไปในจังหวะเดียวกันนั้นเอง เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากทางด้านหลังของกวินทร์ “แหม... ดูเหมือนฉันจะมาขัดจังหวะดินเนอร์แสนหวานของพวกคุณเข้าสินะคะ” เสียงแหลมสูงที่แฝงไปด้วยความเย้ยหยันทำให้ทั้งคู่ต้องหันไปมอง รินรดายืนอยู่ตรงนั้นในชุดราตรีสีแดงเพลิง ใบหน้าสวยจัดฉาบไปด้วยรอยยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา ในมือของเธอถือซองเอกสารสีน้ำตาลใบหนาที่ดูคุ้นตาเป็นพิเศษ กวินทร์ถอนหายใจยาว แววตาที่เคยอ่อนโยนเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นเย็นชาดุจน้ำแข็งในเสี้ยววินาที “คุณมาทำไมรินรดา? และที่สำคัญ... คุณเอาของนั่นมาจากไหน” รินรดาแสยะยิ้มก่อนจะโยนซองเอกสารลงบนโต๊ะอาหาร เสียงกระดาษกระทบโต๊ะดังสนั่น “ของที่กวินทร์พยายามปกปิดไว้ เพื่อไม่ให้ผู้หญิงคนนี้รู้... ว่าจริงๆ แล้วในซองนี้คือรายชื่อผู้ถือหุ้นตัวจริงที่อยู่เบื้องหลังการล้มละลายของครอบครัวคุณ พราวรุ้ง... อยากรู้ไหมคะว่าคนรักใหม่ของคุณเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ยังไง?” พราวรุ้งชะงักงัน หัวใจที่เพิ่งจะเต้นเป็นจังหวะแห่งความสุขกลับร่วงหล่นลงไปถึงตาตุ่ม เธอหันไปมองกวินทร์ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม ในขณะที่กวินทร์หน้าซีดเผือดเป็นครั้งแรก... ความลับที่เขาพยายามปิดตาย กำลังจะถูกเปิดเผยออกมาในค่ำคืนนี้ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับพราวรุ้งและกวินทร์นะคะ หวังว่าจะติดตามตอนต่อไปด้วยใจระทึกค่ะ