เสน่หาที่ยากจะหักห้าม

“คุณกวินทร์... นี่มันหมายความว่ายังไงคะ?” พราวรุ้งเอ่ยถาม น้ำเสียงของเธอสั่นพร่าขณะพยายามถอยห่างจากร่างสูงใหญ่ที่ยืนแข็งทื่ออยู่กลางห้องทำงานส่วนตัวของเขา เอกสารสำคัญที่ร่วงหล่นลงบนพื้นพรมคือหลักฐานชิ้นสำคัญที่ทำลายความเชื่อใจของเธอจนหมดสิ้น จดหมายสัญญาฉบับนั้น... สัญญาที่ระบุชัดเจนถึงการแลกเปลี่ยนผลประโยชน์ระหว่างตระกูลของเขากับตระกูลที่รินรดาเป็นผู้ถือหุ้นใหญ่ โดยมีเงื่อนไขเรื่องการแต่งงานผูกมัดอยู่เบื้องหลัง กวินทร์ไม่ได้ตอบในทันที เขาเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง ดวงตาคมเข้มที่เคยทอดมองเธอด้วยความอบอุ่นเสมอมา บัดนี้กลับไหวระริกด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก ทั้งความกระอักกระอ่วนและความหวาดหวั่นที่เขาพยายามปิดซ่อนมาโดยตลอด “พราว... ฟังผมก่อน” เขาขยับตัวเข้ามาหา ทว่าเธอรีบเบี่ยงตัวหลบ กลิ่นน้ำหอมไม้กฤษณาจางๆ ของเขาที่เคยทำให้เธอรู้สึกปลอดภัย ตอนนี้กลับให้ความรู้สึกเหมือนกำดักที่รัดตัวเธอไว้จนแน่น “จะให้ฟังอะไรคะ? ฟังว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา ความใส่ใจที่คุณมอบให้ ความใกล้ชิดที่เรามีต่อกัน มันเป็นเพียงส่วนหนึ่งของกลยุทธ์ในการรักษาเก้าอี้บริหารบริษัทนี้เอาไว้เหรอคะ?” พราวรุ้งเค้นหัวเราะทั้งน้ำตา ความเจ็บปวดแล่นริ้วเข้าสู่ขั้วหัวใจ “คุณหลอกฉัน... หลอกแม้กระทั่งความรู้สึกที่ฉันเผลอตัวมอบให้คุณไปจนหมดใจ” “ไม่ใช่แบบนั้น!” กวินทร์ก้าวพรวดเดียวเข้าประชิดตัว เขาคว้าข้อมือเธอไว้เบาๆ แต่หนักแน่นราวกับจะเหนี่ยวรั้งไม่ให้เธอหนีไปไหน สายตาของเขาแปรเปลี่ยนเป็นความดุดันที่เปี่ยมไปด้วยความปรารถนาอย่างยากจะหักห้าม “ความรู้สึกของผมที่มีต่อคุณ... มันไม่เคยเป็นเรื่องโกหก พราวรุ้ง! ทุกสัมผัส ทุกจูบ ทุกคำพูดที่ผมมอบให้คุณ มันจริงเสียยิ่งกว่าจริง” ห้องทำงานที่เงียบสงัดทำให้เสียงลมหายใจของคนทั้งคู่ดังชัดเจนยิ่งขึ้น กวินทร์รั้งร่างบางเข้ามาแนบชิด ความใกล้ชิดที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างกายของเขาสั่นคลอนหัวใจของพราวรุ้งอย่างรุนแรง เธอพยายามขืนตัวออก แต่เขากลับยิ่งกอดรัดแน่นขึ้น ปลายจมูกโด่งคมสันแตะลงที่ข้างขมับของเธออย่างแผ่วเบา สัมผัสที่ทำเอาพราวรุ้งตัวชาไปทั้งร่าง “ถ้ามันจริง... แล้วรินรดาล่ะคะ?” เธอถามเสียงแผ่ว ความเข้มแข็งที่พยายามสร้างขึ้นมาพังทลายลงเมื่อถูกความอ่อนโยนของเขาจู่โจม “เธอรู้เรื่องนี้ใช่ไหม... แล้วเธอก็ใช้มันมาข่มขู่คุณ เพื่อให้คุณเลือกเธอ” กวินทร์นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะผละออกเล็กน้อยเพื่อสบตาเธอ ดวงตาสีเข้มของเขาฉายแวววูบไหว “รินรดาไม่ใช่คนที่ผมเลือก... และจะไม่มีวันใช่” เขาโน้มใบหน้าลงมาจนหน้าผากสัมผัสกัน “ผมอาจจะเริ่มด้วยการทำตามคำสั่งครอบครัว แต่กับคุณ... พราวรุ้ง มันคือสิ่งที่อยู่นอกเหนือการควบคุมของผมตั้งแต่วันแรกที่ผมเห็นคุณทำงานอยู่หลังโต๊ะเลขานั่นแล้ว” คำสารภาพนั้นทำให้หัวใจของพราวรุ้งเต้นผิดจังหวะ เธอมองเห็นความจริงใจที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเย่อหยิ่งของนักธุรกิจหนุ่ม ความโกรธเคืองที่เคยมีเริ่มถูกแทนที่ด้วยความหวั่นไหวที่ทวีความรุนแรงขึ้น ราวกับไฟที่ถูกเติมเชื้อเพลิงในค่ำคืนที่บรรยากาศเป็นใจเกินกว่าจะปฏิเสธ เขายกมือขึ้นสัมผัสแก้มเนียนของเธออย่างทะนุถนอม ปลายนิ้วหยาบกร้านไล้ผ่านผิวแก้มแผ่วเบาจนเธอเผลอหลับตาพริ้ม สัมผัสของเขาเปลี่ยนจากความกดดันกลายเป็นเสน่หาที่ร้อนแรงขึ้นทุกวินาที กวินทร์โน้มใบหน้าลงมาอีกครั้ง คราวนี้ไม่มีความลังเล ริมฝีปากของเขาประทับลงบนเรียวปากบางของเธออย่างนุ่มนวล ทว่าหนักแน่นด้วยความเรียกร้อง พราวรุ้งไม่ได้ขัดขืน มือของเธอที่เคยผลักไสกลับเปลี่ยนเป็นเกาะกุมปกเสื้อเชิ้ตของเขาไว้แน่น เธอหลงลืมทุกอย่าง ทั้งเรื่องสัญญา ทั้งเรื่องรินรดา และเรื่องความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนเหลือเกินในตอนนี้ เหลือเพียงความต้องการลึกๆ ที่โหยหามานาน ทว่าในจังหวะที่หัวใจของทั้งคู่กำลังหลอมละลายเข้าหากัน เสียงฝีเท้าหนักๆ ที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากหน้าประตูห้องทำงาน เสียงเคาะประตูที่ไม่ได้เป็นจังหวะปกติ แต่เป็นการเคาะแบบรัวและถือวิสาสะ “กวินทร์คะ! รินทราบว่าคุณอยู่ในนี้... เปิดประตูเดี๋ยวนี้ค่ะ!” เสียงของรินรดาแหลมสูงและเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวแทรกผ่านบานประตูเข้ามา ทำให้กวินทร์และพราวรุ้งผละออกจากกันแทบจะทันที กวินทร์สบถเบาๆ ในลำคอ ดวงตาคมวาวโรจน์ด้วยความไม่พอใจ เขาหันไปมองประตูที่เริ่มถูกบิดด้วยแรงอารมณ์จากคนภายนอก ก่อนจะหันกลับมามองพราวรุ้งที่ยืนตัวสั่นด้วยความตกใจ “อย่าเพิ่งไปไหน... อยู่ในนี้กับผม” เขาบอกเสียงต่ำพลางคว้าข้อมือเธอไว้แน่น ทว่าบานประตูกลับถูกผลักเข้ามาจนสุดแรง กระแทกกับผนังดังโครมใหญ่ รินรดายืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าสวยจัดบิดเบี้ยวด้วยความโกรธจัด ดวงตาของเธอจดจ้องมาที่พราวรุ้งด้วยสายตาประดุจอาวุธร้าย ก่อนจะเลื่อนไปมองเห็นเอกสารสัญญาที่ยังคงตกอยู่บนพื้นห้อง “นี่พวกคุณ... กล้าดียังไง!” รินรดาแผดเสียงขึ้นขณะก้าวเข้ามาในห้อง “ในเมื่ออยากให้ความลับเปิดเผยขนาดนี้ ก็ดี... ฉันจะได้บอกเรื่องที่คุณเก็บซ่อนไว้ให้คนทั้งบริษัทได้รู้กันไปเลยว่าคุณกวินทร์ที่น่าเคารพ กำลังทำเรื่องโสมมอะไรกับเลขาส่วนตัว!” พราวรุ้งหน้าซีดเผือด เธอหันไปมองกวินทร์ที่ยืนนิ่ง ทว่าแววตาของเขากลับเต็มไปด้วยความเย็นเยียบที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน ในขณะที่รินรดาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเตรียมส่งบางอย่างออกไป... สิ่งที่อาจทำลายทุกอย่างของกวินทร์ให้ย่อยยับในพริบตาเดียว หวังว่าเนื้อหาตอนนี้จะทำให้คุณรี้ดผู้น่ารักใจเต้นตึกตักไปกับความสัมพันธ์ของทั้งคู่บ้างนะคะ แล้วมาลุ้นกันต่อในตอนหน้าค่ะ ขอบคุณที่ติดตาม "รอยจันทร์จำนนรัก" นะคะ ละอองดาวเดือนเก้า