ความห่วงใยที่เกินพอดี

“คุณจะเชื่อมันจริงๆ หรือคะกวินทร์ ว่าพราวรุ้งคือคนซื่อสัตย์คนเดียวในบริษัทนี้?” น้ำเสียงของรินรดาเฉียบคมราวกับใบมีดที่กรีดลงบนความเงียบงันในห้องทำงานกว้าง กวินทร์ยังคงนิ่งเฉย ทว่าดวงตาคมปลาบของเขากลับจับจ้องไปยังซองเอกสารสีน้ำตาลในมือหญิงสาว ร่างสูงใหญ่พิงพนักเก้าอี้หนังราคาแพง แววตาที่มักจะสุขุมกลับไหววูบไปชั่วขณะเมื่อเห็นชื่อที่ปรากฏอยู่บนเอกสารแผ่นบนสุด “เรื่องส่วนตัวของเลขาฯ ผม ผมจัดการเองได้ครับริน... เอ้อ หมายถึงค่ะริน” กวินทร์ชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเผลอใช้คำแทนตัวแบบผู้ชาย ก่อนจะปรับน้ำเสียงให้นุ่มนวลแต่เด็ดขาด “ถ้าไม่มีอะไรแล้ว เชิญคุณออกไปก่อนเถอะค่ะ ผมมีงานที่ต้องสะสาง” รินรดาวางซองเอกสารลงบนโต๊ะไม้โอ๊กด้วยท่าทางถือดี ก่อนจะหมุนตัวเดินออกไปทิ้งไว้เพียงความกดดันที่ตลบอบอวล กวินทร์ถอนหายใจยาว มือหนาเอื้อมไปแตะซองเอกสารนั้น ทว่าเขากลับเลือกที่จะผลักมันไปไว้ที่มุมโต๊ะ แทนที่จะเปิดดูความลับที่อาจทำลายทุกอย่างที่เขาสร้างมากับพราวรุ้ง ทว่า ในขณะที่เขากำลังจะเอื้อมหยิบแฟ้มงานถัดไป เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นเบาๆ พราวรุ้งเดินเข้ามาด้วยใบหน้าที่ซีดเผือดผิดปกติ มือบางกดกุมหน้าท้องไว้แน่น ริมฝีปากที่เคยฉาบด้วยลิปสติกสีระเรื่อกลับแห้งผากจนดูไร้สีสัน “คุณกวินทร์คะ... ดิฉันขอลาป่วยครึ่งวันนะคะ รู้สึกไม่ค่อยดีเลยค่ะ” เสียงของเธอสั่นพร่า ร่างบางเซถลาไปพิงขอบประตูราวกับคนจะทรงตัวไม่อยู่ กวินทร์ลุกพรวดจากเก้าอี้ ดวงตาสุขุมคู่นั้นเปลี่ยนเป็นแววตาแห่งความตื่นตระหนกในทันที เขาปรี่เข้าไปประคองร่างที่กำลังทรุดลงของเธอไว้ได้ทัน “พราว! คุณเป็นอะไรไป!” “แค่... แค่ปวดท้องนิดหน่อยค่ะ คงเพราะทานมื้อเที่ยงไม่ตรงเวลา...” เธอพยายามฝืนยิ้ม ทว่าเหงื่อเม็ดเล็กๆ กลับผุดพรายขึ้นตามไรผม กวินทร์ไม่รอฟังคำปฏิเสธ เขาช้อนร่างบางขึ้นมาไว้ในอ้อมแขนทันที กลิ่นหอมจางๆ จากตัวเธอทำให้หัวใจของเขาเต้นรัวอย่างไม่อาจควบคุม เขาวางเธอลงบนโซฟายาวกลางห้องทำงาน พลางจัดแจงถอดสูทตัวนอกมาห่มให้ด้วยความทะนุถนอม มือหนาประคองใบหน้าหวานที่เปียกชื้นด้วยเหงื่ออย่างเบามือที่สุด “ทำไมถึงปล่อยให้ตัวเองเป็นแบบนี้พราว... งานมันสำคัญกว่าสุขภาพของคุณขนาดนั้นเลยหรือคะ” น้ำเสียงของเขามีทั้งความห่วงใยและความตำหนิที่เจือปนด้วยความรัก “ก็... ก็คุณมีงานด่วนนี่คะ ดิฉันไม่อยากให้งานเสีย...” พราวรุ้งพึมพำ ดวงตาคู่สวยปรือปรอย ความอ่อนแอที่เธอพยายามเก็บซ่อนมาตลอดชีวิตถูกทำลายลงในอ้อมกอดนี้ กวินทร์หยิบขวดยาดมในลิ้นชักโต๊ะทำงานออกมาจ่อที่ปลายจมูกเธอเบาๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปนวดคลึงขมับให้หญิงสาวอย่างแผ่วเบา สัมผัสของเขาอบอุ่นและเย้ายวนในความรู้สึก ราวกับเขากำลังดูแลสมบัติล้ำค่าที่สุดในชีวิต “ไม่ต้องห่วงงานหรอกค่ะ พักผ่อนเถอะนะคะ” เขาพึมพำชิดใบหูของเธอ ความอบอุ่นจากร่างกายของเขาส่งผ่านไปยังหญิงสาวที่กำลังหนาวสั่น พราวรุ้งลืมตาขึ้นมองใบหน้าคมสันของเจ้านายหนุ่มที่ดูจะละทิ้งมาดนักธุรกิจมาดขรึมไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงผู้ชายที่กำลังห่วงใยเธอจนเกินพอดี “คุณกวินทร์คะ... ถ้าวันหนึ่งคุณพบว่าดิฉันไม่ใช่คนอย่างที่คุณคิด คุณจะยังดูแลดิฉันแบบนี้ไหมคะ?” เธอถามเสียงแผ่ว สายตาสั่นระริก กวินทร์ชะงักมือนิ่ง สายตาของเขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่เศร้าของเธอ ก่อนจะก้มลงไปกระซิบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “ไม่ว่าคุณจะเป็นใคร หรือทำอะไรลงไป... สำหรับผม ความรู้สึกที่มีให้คุณมันมากเกินกว่าจะตัดสินด้วยกระดาษเพียงไม่กี่แผ่นค่ะ” คำพูดนั้นทำให้หัวใจของพราวรุ้งกระตุกวูบ เธอรู้ดีว่าเขากำลังพูดถึงอะไร ในขณะที่กวินทร์เองก็เริ่มตระหนักว่าความรักที่เขามีให้เลขาสาวคนนี้ มันลึกซึ้งจนเขาไม่ต้องการแม้แต่จะตรวจสอบความจริงที่รินรดาทิ้งไว้ให้ ทว่า ในขณะที่ความเงียบงันอันแสนหวานกำลังก่อตัวขึ้น เสียงโทรศัพท์บนโต๊ะทำงานของกวินทร์ก็แผดเสียงดังขึ้นทำลายบรรยากาศ หน้าจอแสดงชื่อ ‘รินรดา’ ที่โทรเข้ามาซ้ำๆ ราวกับจะเร่งเร้า กวินทร์กดรับด้วยมือเดียวขณะที่มืออีกข้างยังคงกุมมือพราวรุ้งไว้แน่น “ผมบอกแล้วไงคะว่าตอนนี้ไม่สะดวก...” “กวินทร์คะ! ฟังนะ พราวรุ้งไม่ได้ป่วยจริง! ฉันกำลังยืนอยู่หน้าห้องทำงานคุณ พร้อมกับสิ่งที่เธอทำทิ้งไว้ในฐานข้อมูลบัญชีบริษัท... ถ้าคุณยังไม่เปิดประตูออกมาดูหลักฐานให้เห็นกับตา ฉันจะส่งข้อมูลชุดนี้ให้หุ้นส่วนทุกคนในสิบนาทีนี้!” กวินทร์ชะงักกึก ร่างกายของเขาราวกับถูกแช่แข็ง ดวงตาที่เคยอบอุ่นหันไปมองพราวรุ้งที่ค่อยๆ ลืมตาขึ้นมองเขาด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป... แววตาที่เต็มไปด้วยความลับที่เขากำลังจะได้รับรู้ในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า ละอองดาวเดือนเก้าหวังว่าบทนี้จะทำให้หัวใจของรี้ดทุกท่านเต้นแรงไปพร้อมกับตัวละครนะคะ