มื้อค่ำใต้แสงเทียน

“พราวรุ้ง... รูปนี้มันหมายความว่ายังไง? คุณเป็นคนส่งมันให้รินรดาเพื่อสร้างสถานการณ์ใช่ไหม?” น้ำเสียงของกวินทร์เย็นเยียบ ทว่าแววตาที่จ้องมองมานั้นกลับลุกโชนไปด้วยไฟแห่งความสับสนและตัดพ้อ พราวรุ้งยืนนิ่งตัวแข็งทื่ออยู่กลางห้องทำงานหรูหรา เธอเงยหน้าขึ้นสบตากับชายหนุ่ม มือเรียวที่กำแฟ้มเอกสารไว้แน่นจนข้อนิ้วขาวซีดสั่นระริก “ถ้าดิฉันจะบอกว่า... ไม่ใช่ ดิฉันจะมีความหมายอะไรกับคุณหรือคะ คุณกวินทร์” เธอถามกลับ เสียงสั่นเครือแต่ทว่าแฝงความนัยที่บาดลึก “ในสายตาของคุณ ดิฉันเป็นได้แค่เลขาที่คอยจัดการธุระ หรือเป็นแค่เบี้ยตัวหนึ่งที่คุณพร้อมจะสงสัยเมื่อมีความผิดพลาดเกิดขึ้น” กวินทร์ชะงักไป คำพูดของเธอเหมือนเข็มเล่มเล็กที่ทิ่มแทงเข้ากลางอก เขาไม่ได้ตั้งใจจะกล่าวหาเธออย่างรุนแรงขนาดนั้น แต่ภาพถ่ายในมือที่รินรดาส่งให้เขาเมื่อเช้า มันจี้จุดความเปราะบางในใจที่เขามีต่อผู้หญิงตรงหน้าเกินไป ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานไปชั่วขณะ ก่อนที่เขาจะถอนหายใจยาว แล้วขยำรูปภาพในมือทิ้งลงถังขยะอย่างไม่ไยดี “ผมขอโทษ” เขาพูดเสียงแผ่ว ท่าทีสุขุมเย็นชาเมื่อครู่มลายหายไป เหลือเพียงความอ่อนล้าที่ซ่อนอยู่ใต้ใบหน้าคมเข้ม “คืนนี้... ไปทานมื้อค่ำกับผมนะ ผมอยากจะขอโทษคุณเป็นการส่วนตัว” --- บรรยากาศบนดาดฟ้าของโรงแรมหรูใจกลางเมืองในยามค่ำคืนดูเงียบสงบและเป็นส่วนตัว แสงเทียนสีนวลตาบนโต๊ะอาหารสั่นไหวล้อไปกับสายลมบางเบา พราวรุ้งนั่งมองกวินทร์ที่กำลังตัดสเต็กเนื้ออย่างใจเย็น มือหนาของเขาขยับอย่างแคล่วคล่องและประณีต ก่อนจะเปลี่ยนจานของตนกับของเธออย่างแนบเนียน “ทานชิ้นนี้สิครับ พราว” เขาเอ่ยเรียกชื่อเธอด้วยสรรพนามที่สนิทสนมขึ้น “ผมจำได้ว่าคุณไม่ชอบทานเนื้อส่วนที่ติดมันเยอะนัก” พราวรุ้งชะงัก ค้อนมองคนตรงหน้าด้วยความประหลาดใจ “คุณ... จำได้ด้วยหรือคะ” “เรื่องของคุณ ผมจำได้ดีกว่าที่คิด” กวินทร์วางมีดลงแล้วประสานมือไว้บนโต๊ะ ดวงตาคมกล้าจ้องลึกเข้ามาในดวงตาคู่สวยของเธออย่างไม่หลบเลี่ยง “ทุกสิ่งที่เกี่ยวกับคุณ ตั้งแต่วันแรกที่ผมรับคุณเข้ามาทำงาน ผมไม่เคยละเลยรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ เหล่านั้นเลย แม้แต่ตอนที่คุณชอบเผลอกัดริมฝีปากเวลาใช้ความคิด หรือตอนที่คุณพยายามซ่อนความเสียใจไว้หลังรอยยิ้มจืดจางนั่น” หัวใจของพราวรุ้งเต้นแรงราวกับกลองรัว ความเย็นชาที่เคยเป็นเกราะกำบังเริ่มละลายลงเหมือนหยดเทียนที่กำลังหลอมละลาย เธอพยายามเบี่ยงสายตาไปมองวิวเมืองเบื้องล่าง แต่ทว่าสัมผัสจากสายตาของเขายังคงติดตามตัวเธอไม่ห่าง “ทำไมคุณถึงต้องทำดีกับดิฉันขนาดนี้ล่ะคะ” เธอถามเสียงแผ่ว “ในเมื่อมีคนที่คู่ควรกับคุณมากกว่าดิฉัน... อย่างคุณรินรดา” กวินทร์หัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นประสาทพราวรุ้งอย่างประหลาด เขาเอื้อมมือมาวางทาบลงบนหลังมือของเธอที่วางอยู่บนโต๊ะ ผิวสัมผัสอุ่นจัดของเขาส่งผ่านความร้อนผ่าวไปทั่วร่างเลขาฯ สาว “รินรดาเป็นเพียงหุ้นส่วนทางธุรกิจ แต่พราวรุ้ง...” เขาเว้นจังหวะ โน้มตัวเข้ามาใกล้จนเธอได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ ประจำตัวที่ให้ความรู้สึกผ่อนคลายและทรงพลัง “คุณคือคนที่ผมยอมเสียเวลาทั้งชีวิตเพื่อเรียนรู้ที่จะเข้าใจ” มื้อค่ำที่ควรจะเป็นเพียงการขอโทษ กลายเป็นช่วงเวลาที่ตึงเครียดด้วยความวาบหวามในหัวใจ พราวรุ้งสัมผัสได้ถึงความเอาใจใส่ที่มากกว่าเจ้านายพึงมีให้ลูกน้อง เขาคอยรินไวน์ คอยขยับเก้าอี้ และสายตาของเขาก็ไม่เคยคลาดเคลื่อนไปจากใบหน้าของเธอ ราวกับเธอกำลังถูกเขาสะกดไว้ในโลกที่มีเพียงเราสองคน เมื่อมื้อค่ำจบลง กวินทร์ก้าวเข้ามาใกล้เธอในจังหวะที่เธอกำลังจะลุกขึ้น มือหนึ่งของเขาประคองเอวบางของเธอไว้อย่างถือวิสาสะ พราวรุ้งลมหายใจติดขัดเมื่อใบหน้าคมคายอยู่ห่างจากเธอเพียงไม่กี่นิ้ว “อย่าเพิ่งหนีกลับไปจมอยู่กับกำแพงที่คุณสร้างขึ้นเลยนะครับ” เขาขยับปากกระซิบใกล้ใบหู น้ำเสียงแหบพร่าเย้ายวนใจ “คืนนี้... ผมไม่อยากเป็นแค่เจ้านายของคุณแล้ว” ทว่าในจังหวะที่มือของกวินทร์กำลังจะเชยคางเธอขึ้นนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากทางด้านหลัง พร้อมกับเสียงที่คุ้นเคยและเต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราดที่ทำให้พราวรุ้งต้องสะดุ้งสุดตัว “กวินทร์! นี่คือวิธีที่เธอขอบคุณฉันสินะ ที่มาแอบนัดพนักงานตัวเองมาทานข้าวลับหลังฉันแบบนี้!” พราวรุ้งหันไปมองตามเสียงนั้น และต้องตกตะลึงเมื่อเห็นรินรดายืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าของหญิงสาวสวยสะพรั่งบัดนี้แดงก่ำด้วยความโกรธจัด ในมือของเธอถือซองเอกสารสีน้ำตาลที่ดูมีลับลมคมใน ก่อนจะโยนมันลงบนโต๊ะอาหารจนจานสเต็กสั่นคลอน “ฉันว่าคุณควรอ่านสิ่งที่อยู่ในซองนี้ก่อนนะกวินทร์... ก่อนที่คุณจะตัดสินใจให้ค่ากับเลขาฯ ที่คุณไว้ใจนักหนาคนนี้ เพราะสิ่งที่ฉันถืออยู่ในมือ มันคือหลักฐานว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ได้ใสสะอาดอย่างที่คุณคิด!” ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับพราวรุ้งและกวินทร์ในตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ - ละอองดาวเดือนเก้า