การเดินทางไปต่างจังหวัด

"คุณพราวคะ กาแฟที่เตรียมไว้บนโต๊ะนั่น... ทิ้งเถอะค่ะ มันเย็นชืดจนเสียรสชาติไปหมดแล้ว" เสียงทุ้มต่ำของกวินทร์ดังขึ้นจากมุมห้องทำงาน ก่อนที่เจ้าของร่างสูงสง่าในชุดเชิ้ตสีขาวพับแขนเสื้อจะก้าวเข้ามาใกล้ พราวรุ้งสะดุ้งน้อยๆ เธอละสายตาจากเอกสารโครงการรีสอร์ทบนโต๊ะ เงยหน้าขึ้นสบตาชายหนุ่มที่ยืนอยู่ห่างออกไปไม่ถึงคืบ กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ กลิ่นไม้จันทน์หอมสะอาดตาที่เธอคุ้นเคยเริ่มอบอวลอยู่ในอากาศรอบตัวจนหญิงสาวรู้สึกหายใจติดขัด "ดิฉันขอโทษค่ะ พอดีมัวแต่เช็กรายละเอียดงบประมาณการปรับปรุงรีสอร์ทที่จะไปดูงานพรุ่งนี้ เลยเผลอตัวไปหน่อยค่ะ" พราวรุ้งรีบเอ่ยแก้เกี้ยว มือบางจัดแจงเก็บแฟ้มเอกสารอย่างลนลาน กวินทร์ไม่ได้ตอบโต้ด้วยวาจา เขาเพียงแต่มองเธอด้วยสายตาที่ลุ่มลึกยากจะอ่านออก ก่อนจะโน้มตัวลงใช้มือหนาประคองถ้วยกาแฟใบนั้นไปวางไว้ข้างๆ แล้วขยับเข้ามาใกล้จนพราวรุ้งต้องเอนหลังพิงพนักเก้าอี้โดยอัตโนมัติ "งานสำคัญ... แต่สุขภาพของเลขาฯ ผมสำคัญกว่านะคะ พรุ่งนี้เราต้องเดินทางแต่เช้า ผมอยากให้คุณพักผ่อนให้เพียงพอ ไม่ใช่มานั่งตาโหลอยู่แบบนี้" น้ำเสียงของเขานุ่มนวล แฝงด้วยความห่วงใยที่ทำให้หัวใจของพราวรุ้งสั่นไหวอย่างควบคุมไม่ได้ ความทรงจำเกี่ยวกับความรักที่พังทลายในอดีตพยายามจะเตือนสติเธอว่านี่เป็นเพียง 'หน้าที่' แต่ทว่าแววตาที่มองตรงมานั้น... มันช่างดูมีความหมายเกินกว่าเจ้านายจะมองลูกน้อง การเดินทางสู่รีสอร์ทส่วนตัวบนหุบเขาเริ่มต้นขึ้นท่ามกลางบรรยากาศที่เงียบสงัดภายในรถยุโรปคันหรู พราวรุ้งนั่งนิ่งมองทิวทัศน์ข้างทางที่เปลี่ยนจากตึกสูงเป็นผืนป่าสีเขียวขจี กวินทร์เป็นคนขับรถด้วยตัวเองในวันนี้ เขาไม่ได้เปิดบทสนทนาฟุ่มเฟือย แต่ทุกครั้งที่เขาเหลือบมองกระจกมองหลังเพื่อสบตากับเธอผ่านเงาสะท้อน พราวรุ้งกลับรู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ วิ่งผ่านผิวกาย เมื่อถึงที่หมาย 'ศิลาธารา รีสอร์ท' ตั้งตระหง่านอยู่บนเนินเขา รายล้อมด้วยสายหมอกจางๆ กวินทร์เดินนำเธอเข้าไปยังห้องพักที่เป็นเรือนไม้สักทองยกสูง พื้นไม้ขัดมันวาววับสะท้อนแสงไฟสลัว "ห้องพักที่นี่ค่อนข้างกว้างนะคะ แต่ผมสั่งให้เตรียมไว้แค่ห้องเดียว... คงไม่รังเกียจที่จะต้องแบ่งปันพื้นที่กับผมชั่วคราวใช่ไหมครับ?" กวินทร์เอ่ยถามพลางถอดเสื้อสูทตัวนอกออก เผยให้เห็นกล้ามเนื้อไหล่ที่ซ่อนอยู่ภายใต้เสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อน "แค่ห้องเดียวหรือคะ?" พราวรุ้งถามเสียงสั่น ความกังวลเริ่มก่อตัวในใจ "ช่วงนี้รีสอร์ทอยู่ระหว่างปรับปรุงครับ ห้องพักส่วนใหญ่ปิดตาย ผมไม่มีทางเลือกอื่นจริงๆ" เขาหันมาสบตาเธอตรงๆ ก้าวเดินเข้ามาหาช้าๆ จนพราวรุ้งต้องถอยหลังไปจนติดผนังไม้ "หรือว่าคุณ... ไม่ไว้ใจผม?" "ไม่ใช่แบบนั้นค่ะ ดิฉันแค่..." พราวรุ้งชะงัก คำพูดของเธอถูกกลืนหายไปเมื่อมือหนาของกวินทร์เอื้อมมาทัดปอยผมที่ปรกหน้าเธอ สายตาของเขาเปลี่ยนไปจากความสุขุมกลายเป็นความเร่าร้อนที่ซ่อนอยู่ใต้ผิวน้ำที่นิ่งสงบ "ผมรู้ว่าคุณกลัวอะไร พราวรุ้ง... แต่อยู่กับผม ไม่จำเป็นต้องกลัวอะไรทั้งนั้น" บรรยากาศในห้องดูจะร้อนขึ้นฉับพลัน กลิ่นอายของธรรมชาติภายนอกดูเหมือนจะถูกปิดกั้นไว้ด้วยความตึงเครียดของคนสองคน พราวรุ้งใจเต้นแรงราวกับกลองรัว เธอพยายามเบือนหน้าหนี แต่กวินทร์กลับเชยคางเธอให้กลับมาเผชิญหน้า "คุณเป็นเลขาที่ดีมาก แต่บางที... ผมก็อยากให้คุณเลิกเป็นเลขา แล้วเป็นแค่ 'พราวรุ้ง' ที่มองมาที่ผมด้วยสายตาแบบเดียวกันบ้าง" ท่ามกลางความเงียบที่กำลังจะเปลี่ยนเป็นพายุแห่งอารมณ์ เสียงเคาะประตูห้องพักก็ดังขึ้นอย่างรุนแรงและเร่งเร้า กวินทร์ถอนหายใจอย่างหงุดหงิดพลางผละออกไปเปิดประตู ทันทีที่บานประตูเปิดออก ร่างระหงของรินรดาในชุดเดรสสีแดงสดที่ดูไม่เข้ากับสถานที่แห่งนี้ก็พุ่งเข้ามาด้วยสีหน้าโกรธจัด "กวินทร์! คุณมาที่นี่กับยัยนี่จริงๆ ด้วยเหรอคะ?" รินรดาแผดเสียงก่อนจะจ้องมองพราวรุ้งด้วยสายตาเหยียดหยาม "คิดจะใช้วิธีตื้นๆ อย่างการไปค้างอ้างแรมด้วยกันเพื่อจับผู้ชายรวยๆ งั้นสิ? อย่าฝันไปหน่อยเลย เพราะต่อให้เธอจะพยายามแค่ไหน เขาก็ไม่มีวันเลือกเลขาอย่างเธอหรอก!" พราวรุ้งนิ่งงัน ความเย็นเฉียบแล่นผ่านกระดูกสันหลังเมื่อเห็นรินรดาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดรูปบางอย่างให้กวินทร์ดู สีหน้าของกวินทร์เปลี่ยนไปเป็นเคร่งขรึมทันทีที่เห็นภาพในนั้น ก่อนที่เขาจะหันมามองพราวรุ้งด้วยแววตาที่ยากจะตีความ "พราวรุ้ง... รูปนี้มันหมายความว่ายังไง? คุณเป็นคนส่งมันให้รินรดาเพื่อสร้างสถานการณ์ใช่ไหม?" ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความสับสนและความหวาดระแวงนี้ไปกับพราวรุ้งนะคะ ละอองดาวเดือนเก้าขอให้ทุกท่านตื่นเต้นไปกับบทถัดไปค่ะ