งานที่ถาโถม

“คุณรุ้ง... สรุปตัวเลขในโปรเจกต์ห้วยแก้วนี่หมายความว่าอย่างไรคะ?” เสียงของรินรดาที่ดังขึ้นในห้องทำงานกว้างขวางของกวินทร์ไม่ได้ฟังดูเป็นคำถามธรรมดา แต่มันคือการปักหมุดความผิดพลาดลงบนโต๊ะทำงานไม้โอ๊คตัวใหญ่ พราวรุ้งชะงักมือที่กำลังถือปากกาหมึกซึม เธอรู้สึกถึงแรงกดดันที่แผ่ซ่านออกมาจากสายตาของผู้หญิงอีกคนที่ยืนอยู่ข้างๆ กวินทร์ พราวรุ้งสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามสะกดกลั้นความสั่นไหวในดวงตา “ดิฉันตรวจสอบละเอียดแล้วค่ะคุณรินรดา ตัวเลขนี้เป็นไปตามนโยบายการปรับลดงบประมาณวัสดุในไตรมาสล่าสุดที่ท่านรองประธานอนุมัติมา” “แต่ฉันว่ามันผิดพลาดนะคะ” รินรดาเลิกคิ้วสูง ก่อนจะเบนสายตาไปทางกวินทร์ที่นั่งเงียบอยู่หลังโต๊ะทำงาน “คุณวินคะ รินว่าเลขาส่วนตัวของคุณควรจะละเอียดรอบคอบกว่านี้หน่อยนะคะ งานอสังหาฯ ความผิดพลาดแค่จุดทศนิยมเดียวก็หมายถึงเม็ดเงินมหาศาลเลยนะ” กวินทร์ไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธเขาทันที เขาวางแฟ้มเอกสารในมือลงช้าๆ พลางประสานมือเข้าหากัน สายตาคมกริบภายใต้แว่นสายตากรอบบางคู่นั้นกวาดมองใบหน้าของพราวรุ้งอย่างพินิจพิเคราะห์ พราวรุ้งรู้สึกเหมือนผิวแก้มร้อนผ่าวด้วยความอึดอัด เธอรู้ดีว่าตัวเองไม่ได้ทำพลาด แต่น้ำเสียงที่สั่นพร่านิดๆ เมื่อครู่คงทำให้เขาสังเกตเห็น “พราว... ออกไปรอก่อน” กวินทร์เอ่ยเสียงเรียบ แต่ทว่ามีอำนาจกดทับจนบรรยากาศในห้องดูเบาบางลงไปถนัดตา พราวรุ้งก้มศีรษะรับคำสั้นๆ “ค่ะท่านประธาน” เมื่อบานประตูห้องทำงานปิดลง พราวรุ้งพิงแผ่นหลังกับผนังเย็นเฉียบภายนอก เธอหลับตาลงแน่น พยายามรวบรวมสมาธิที่แตกซ่าน ความเหนื่อยล้าจากการทำงานหามรุ่งหามค่ำในช่วงสัปดาห์นี้ทำเอาขอบตาของเธอร้อนผ่าว เธอไม่ใช่คนอ่อนแอ แต่ปมความหลังที่เคยถูกคนรักเก่าหักหลังเรื่องผลประโยชน์ในงาน ทำให้เธอกลายเป็นคนหวาดระแวงและกดดันตัวเองจนแทบไม่มีที่ว่างให้หายใจ ภายในห้องทำงาน กวินทร์จ้องมองเอกสารที่พราวรุ้งจัดเตรียมไว้ เขาไม่ได้มองเห็นแค่ความผิดพลาดอย่างที่รินรดาป้ายสี แต่เขากลับเห็น 'ร่องรอยของการฝืน' ลายเซ็นที่คุ้นตาดูหนักแน่นเกินไป และตัวเลขที่เรียงรายดูเหมือนคนพยายามควบคุมสติไม่ให้หลุดลอย “คุณรินรดา คุณไปจัดการเรื่องการเซ็นสัญญาที่ชั้นล่างเถอะครับ ผมมีเรื่องต้องคุยกับเลขาส่วนตัวต่อ” กวินทร์ตัดบทเสียงแข็ง “แต่วินคะ...” “ผมไม่ได้หมายถึงการขออนุญาตครับ” รินรดากัดริมฝีปากแน่นอย่างขัดใจ ก่อนจะกระแทกส้นสูงเดินออกจากห้องไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบที่น่าอึดอัด กวินทร์ลุกขึ้นเดินไปเปิดประตูห้องทำงาน พบว่าพราวรุ้งยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม มือเรียวบางของเธอกำเข้าหากันจนเส้นเลือดฝอยปรากฏชัด “เข้ามานี่” เขาสั่งน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ไม่ได้เจือความโกรธเคือง พราวรุ้งก้าวเข้าไปในห้องอีกครั้ง เธอไม่ได้เงยหน้าสบตาเขา ทำเพียงยืนก้มหน้ารอรับคำตำหนิ “ดิฉันขอโทษเรื่องตัวเลขนะคะ เดี๋ยวจะรีบแก้ไขให้ใหม่...” “ฉันไม่ได้เรียกคุณมาเพื่อฟังคำขอโทษเรื่องตัวเลข” กวินทร์ก้าวเข้ามาใกล้จนพราวรุ้งสัมผัสได้ถึงกลิ่นน้ำหอมจางๆ ประจำตัวของเขา “พราว... เงยหน้าขึ้น” หญิงสาวค่อยๆ เงยหน้าขึ้นดวงตาคู่สวยที่เคยเด็ดเดี่ยวบัดนี้ดูหม่นแสง กวินทร์ชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อเห็นรอยคล้ำใต้ดวงตาที่เธอพยายามใช้เครื่องสำอางกลบเกลื่อนไว้ เขาเอื้อมมือไปคว้าข้อมือเธอเบาๆ แล้วจูงให้เธอมานั่งที่โซฟารับแขกมุมห้อง “บอกฉันมา... เกิดอะไรขึ้นที่บ้าน? หรือที่บริษัทนี้มีอะไรที่ทำให้คุณรู้สึกว่าแบกรับไว้คนเดียวไม่ไหว” “ดิฉันสบายดีค่ะ” พราวรุ้งโกหกคำโต แต่เสียงที่สั่นเครือกลับทรยศเธอ กวินทร์ไม่ได้คาดคั้น เขาเพียงแต่ขยับมานั่งข้างๆ ระยะห่างที่ใกล้ชิดจนเขาสามารถเห็นรอยสั่นไหวบนขนตาของเธอ ความอ่อนโยนที่เขาไม่เคยแสดงออกมาให้ใครเห็นถูกส่งผ่านทางสายตาที่มองมาอย่างห่วงใย มันเป็นความอบอุ่นที่พราวรุ้งไม่เคยได้รับจากใครมานานแสนนาน จนน้ำตาที่เธอพยายามกักเก็บไว้เริ่มเอ่อล้นออกมา “คุณดูเปลี่ยนไป... ไม่ใช่เพราะงานหนัก แต่มันเหมือนคนกำลังหนีอะไรบางอย่าง” กวินทร์เอ่ยเสียงนุ่ม ก่อนจะตัดสินใจหยิบโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมา แล้วเลื่อนภาพถ่ายจากกล้องวงจรปิดในลานจอดรถเมื่อเช้านี้ให้เธอดู ในภาพนั้น พราวรุ้งยืนนิ่งสนิทอยู่หน้าชายแปลกหน้าที่สวมหมวกแก๊ปอำพรางใบหน้า ชายคนนั้นยื่นซองเอกสารสีน้ำตาลให้เธอ และวินาทีที่พราวรุ้งรับซองนั้น แววตาของเธอดูหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด หัวใจของพราวรุ้งเต้นผิดจังหวะจนแทบหยุดหายใจ เธอหันขวับไปมองกวินทร์ที่กำลังจับจ้องเธอด้วยแววตาที่ยากจะอ่านออก “คนคนนี้คือใคร และในซองนั่นมันคืออะไร... พราวรุ้ง บอกฉันเดี๋ยวนี้ ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป” ละอองดาวเดือนเก้าขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความสับสนนี้ไปพร้อมกันนะคะ