คำสารภาพในความมืด

“คุณต้องการให้ฉันถอยออกไปจริงๆ หรือแค่ต้องการให้ฉันยอมจำนนกันแน่คะ... คุณกวินทร์” ประโยคคำถามที่พราวรุ้งเอ่ยออกมาท่ามกลางความเงียบงันในห้องทำงานส่วนตัวบนชั้นดาดฟ้าของตึกอสังหาฯ ใจกลางกรุง ก้องสะท้อนอยู่ในความมืดสลัว แสงไฟสีส้มสลัวจากตึกสูงฝั่งตรงข้ามสาดเข้ามาเพียงเสี้ยวหนึ่งของใบหน้าคมสันที่ดูเคร่งขรึม กวินทร์ไม่ได้ตอบในทันที เขาวางแก้ววิสกี้ลงบนโต๊ะทำงานไม้โอ๊ค เสียงกระทบกันของแก้วแก้วคริสตัลดังกังวานอย่างบาดลึกใจคนฟัง พราวรุ้งยืนนิ่งอยู่หน้าบานประตูที่ปิดสนิท เธอเป็นคนเดินเข้ามาในห้องนี้เอง หลังจากงานเลี้ยงฉลองปิดดีลโครงการใหญ่จบลง หัวใจของเธอเต้นรัวเหมือนกลองที่ใกล้แตกสลาย เมื่อความลับที่เธอพยายามซ่อนไว้ภายใต้มาดเลขาผู้เฉียบคมกำลังจะถูกกระชากออกมาด้วยสายตาคู่นั้นของเขา กวินทร์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายกำยำภายใต้สูทสั่งตัดสีเข้มเคลื่อนที่อย่างเชื่องช้า เขาเดินอ้อมโต๊ะทำงานเข้ามาหาเธอ ทุกย่างก้าวที่เขยิบใกล้เข้ามา ทำให้พราวรุ้งรู้สึกเหมือนอากาศรอบตัวเบาบางลง เธอถอยหลังจนแผ่นหลังสัมผัสกับบานประตูที่เย็นเฉียบ “คุณเป็นเลขาที่ฉลาดเกินไป พราวรุ้ง” เขากระซิบ น้ำเสียงทุ้มต่ำนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยแรงดึงดูดที่น่าอันตราย “ฉลาดจนมองเห็นว่าสิ่งที่ผมซ่อนไว้ข้างหลังความเย็นชานี้... มันไม่ได้มีไว้เพื่อทำลายคุณ แต่มันคือสิ่งที่จะกัดกินตัวผมเองทุกครั้งที่เห็นคุณยืนอยู่เคียงข้างคนอื่น” พราวรุ้งกลั้นหายใจ สายตาของเขาเปลี่ยนไปจากความสุขุมที่เธอเคยคุ้นชิน กลายเป็นความกระหายที่เปี่ยมไปด้วยความโหยหาอย่างเปิดเผย มือหนาของกวินทร์เอื้อมมาทาบลงบนบานประตูข้างศีรษะของเธอ กักขังเธอไว้ในวงแขนที่อบอุ่นและกดดันในคราวเดียวกัน “คุณมีรินรดาอยู่แล้ว” เธอเอ่ยเสียงสั่น พยายามรวบรวมเศษเสี้ยวของสติที่เหลืออยู่ “การที่คุณทำแบบนี้... มันไม่มีประโยชน์อะไรหรอกค่ะ นอกจากการทำให้เราทั้งคู่พังพินาศ” “รินรดาเป็นเพียงหมากในเกมธุรกิจที่พ่อผมวางไว้” เขาโน้มใบหน้าลงมาจนพราวรุ้งสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่ปะทะข้างแก้ม “แต่คุณ... คุณเป็นความลับที่ผมอยากกักขังไว้ในโลกส่วนตัวของผมเพียงคนเดียว คุณเคยถามไหมว่าทำไมผมถึงยอมให้คุณล่วงรู้เรื่องบัญชีลับนั่น? เพราะผมอยากให้คุณเห็นว่า นอกจากอำนาจและชื่อเสียงที่ใครๆ เห็น ผมก็แค่ผู้ชายคนหนึ่งที่ต้องการใครสักคนที่มองทะลุเข้ามาถึงจิตวิญญาณที่เน่าเฟะของผมได้” เขายกมือขึ้นสัมผัสเส้นผมของเธอเบาๆ ปลายนิ้วสัมผัสผิวแก้มผ่านความมืด ความอ่อนโยนที่แฝงมากับความเย้ายวนนี้ทำให้พราวรุ้งแทบจะละลาย เธอหลับตาลง พยายามปฏิเสธความรู้สึกที่เอ่อล้น แต่สัมผัสจากเขากลับยิ่งตอกย้ำให้รู้ว่า เธอไม่เคยมีสิทธิ์ปฏิเสธเขาได้เลยตั้งแต่แรก “ถ้าฉันยอมจำนน... คุณจะให้ฉันเป็นอะไรในชีวิตของคุณคะ?” เธอถามเสียงกระซิบ หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก กวินทร์โน้มใบหน้าลงมาแนบชิดที่ใบหูของเธอ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ทำให้อารมณ์ของเธอปั่นป่วนจนไร้การควบคุม “คุณจะเป็นทุกอย่างที่คุณอยากเป็น... เป็นลมหายใจ เป็นข้อผิดพลาดที่ผมยอมแลกด้วยทุกอย่างที่มี และเป็นเหตุผลเดียวที่ทำให้ความมืดมิดในชีวิตผม... ดูมีความหมายขึ้นมาอีกครั้ง” ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ที่คุ้นเคยของใครบางคนก็ดังขึ้นจากทางเดินด้านนอก ตามมาด้วยเสียงเคาะประตูที่รัวเร็วและจังหวะที่เด็ดขาดจนน่าใจหาย พราวรุ้งสะดุ้งสุดตัวและพยายามดันอกเขาออก แต่กวินทร์กลับคว้าข้อมือเธอไว้แน่น ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นวาวโรจน์ด้วยความโกรธที่ถูกขัดจังหวะ ประตูห้องทำงานถูกผลักเปิดออกกะทันหันโดยไม่รอคำอนุญาต ร่างเพรียวระหงของรินรดาในชุดราตรีหรูหราก้าวเข้ามา พร้อมกับใบหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยโทสะและดวงตาที่จับจ้องมายังภาพตรงหน้าด้วยความเดือดดาล “นี่มันหมายความว่ายังไงคะกวินทร์!” เสียงของรินรดาสั่นพร่า “ฉันเพิ่งไปสืบเรื่องหนี้สินของบริษัทคุณมา... แล้วนี่คุณยังกล้าทำตัวลับๆ ล่อๆ กับเลขาส่วนตัวของคุณอีกเหรอ? คุณรู้ไหมว่าหลักฐานในมือฉันตอนนี้... ถ้าฉันส่งให้พ่อคุณ ชีวิตที่แสนสงบของพวกคุณทั้งคู่จบเห่แน่!” กวินทร์นิ่งเงียบ แววตาของเขาเยือกเย็นลงทันที เขาค่อยๆ ปล่อยมือจากพราวรุ้งก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับผู้บุกรุก พราวรุ้งรู้สึกเหมือนพื้นดินใต้ฝ่าเท้ากำลังจะแยกออกเป็นสองส่วน เมื่อเห็นซองเอกสารสีน้ำตาลที่รินรดาชูขึ้นมาในมือ และความลับที่พวกเขาพยายามปิดบังมาตลอดกำลังจะถูกเปิดเผยต่อหน้าศัตรูที่ร้ายกาจที่สุดในตอนนี้ ความเงียบงันในห้องทำงานกลับมาเยือนอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่ความเงียบที่โรแมนติกเหมือนเมื่อครู่ มันคือความเงียบของพายุที่กำลังจะพัดพาชีวิตของพวกเธอไปสู่จุดจบ... หรือจุดเริ่มต้นของความตายกันแน่ หวังว่าตอนที่ 12 นี้จะทำให้รี้ดเดอร์ทุกท่านตื่นเต้นจนวางไม่ลงนะคะ ขอบคุณที่ติดตามความรักที่แสนซับซ้อนของพราวรุ้งและกวินทร์มาจนถึงตอนนี้ด้วยใจจริงค่ะ