การตัดสินใจของพราวรุ้ง

"ถ้าคุณพราวรุ้งจะลาออกจริงๆ รบกวนช่วยทำรายงานสรุปโครงการอสังหาฯ ริมน้ำฉบับล่าสุดให้จบก่อนสิ้นเดือนด้วยนะคะ เพราะรินไม่อยากให้ความผิดพลาดของเลขาส่วนตัวกลายเป็นภาระของทีมบริหาร" น้ำเสียงของรินรดาที่เอ่ยออกมานั้นราบเรียบ ทว่าแฝงไปด้วยความเย่อหยิ่งและสายตาที่จับจ้องพราวรุ้งราวกับกำลังมองสิ่งของที่ไร้ค่า พราวรุ้งหยุดมือที่กำลังจัดแฟ้มเอกสารบนโต๊ะทำงานลงช้าๆ เธอสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามสะกดกลั้นความรู้สึกนึกคิดที่กำลังตีรวนอยู่ในอก "ดิฉันทราบดีถึงหน้าที่ของตัวเองค่ะ คุณรินรดาไม่ต้องเป็นกังวลไปหรอกนะคะ งานทุกชิ้นดิฉันจะสะสางให้เรียบร้อยก่อนที่ดิฉันจะก้าวออกจากบริษัทแห่งนี้แน่นอน" พราวรุ้งตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบไม่แพ้กัน ดวงตากลมโตสบประสานกับสายตาคมกริบของอีกฝ่ายอย่างไม่มีใครยอมใคร ภายในใจของเธอนั้นกำลังสั่นไหว การตัดสินใจในครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องง่าย สำหรับผู้หญิงที่อุทิศชีวิตให้กับงานมาตลอดเจ็ดปี การต้องก้าวออกจากเซฟโซนที่แสนคุ้นเคยเพื่อไปเผชิญกับโลกที่เธอวาดฝันไว้เพียงลำพัง มันเป็นทั้งความกล้าหาญและความหวาดหวั่นที่ยากจะอธิบาย "เก่งมากค่ะ ก็หวังว่าความมั่นใจนี้จะพาคุณไปได้รอดในโลกข้างนอกนั่นนะ ไม่ใช่ว่าต้องกลับมาขอความช่วยเหลือจากกวินทร์อีก" รินรดาแค่นยิ้มก่อนจะหมุนตัวเดินออกไปทิ้งไว้เพียงกลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่อบอวลชวนวิงเวียน พราวรุ้งทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ทำงานตัวเดิม ความเงียบในห้องทำงานชั้นบนสุดของตึกสูงระฟ้าช่างดูห่างเหิน เธอหยิบสมุดบันทึกเล่มเล็กที่ซ่อนไว้ใต้กองเอกสารออกมาเปิดดู ภายในนั้นมีแผนธุรกิจเล็กๆ ที่เธอซุ่มทำมานานหลายเดือน มันคือร้านเบเกอรี่และสตูดิโอสอนจัดดอกไม้ในย่านที่เธอหลงรัก ชีวิตที่เธอต้องการไม่ใช่การแข่งขันในตึกสูงนี้อีกต่อไป แต่เป็นชีวิตที่ได้สัมผัสกับกลิ่นหอมของแป้งขนมปังและดอกไม้สดภายใต้แสงอาทิตย์ยามบ่ายที่อบอุ่น เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่คุ้นเคยดังใกล้เข้ามา พราวรุ้งรีบปิดสมุดบันทึกลง กวินทร์ก้าวเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าที่ดูเหนื่อยล้า เขาวางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะก่อนจะถอนหายใจยาว "รินรดาเพิ่งเดินสวนผมออกไป เธอพูดอะไรที่ทำให้คุณไม่สบายใจหรือเปล่า?" กวินทร์ถาม พลางจ้องมองเธอด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความห่วงใย พราวรุ้งหลบสายตาคู่นั้น เธอรู้สึกได้ถึงไออุ่นที่แผ่ออกมาจากตัวเขา กวินทร์มักจะเป็นแบบนี้เสมอ เป็นเจ้านายที่ดูแลเอาใจใส่ และเป็นผู้ชายที่เธอเคยเผลอใจไปให้จนเกือบหมดสิ้น แต่ในความอบอุ่นนั้น เธอกลับมองเห็นกำแพงที่กั้นระหว่างเธอและเขาเอาไว้เสมอ การเป็นเลขากับเจ้านายนั้นเหมือนเส้นขนานที่แม้จะมองเห็นกันอยู่ทุกวัน แต่ไม่มีวันบรรจบกันได้ "คุณรินรดาแค่มาย้ำเรื่องงานค้างค่ะ ไม่มีอะไรที่ดิฉันจัดการไม่ได้" เธอตอบเสียงแผ่ว กวินทร์ขยับตัวเข้ามาใกล้ขึ้น กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นกายสะอาดสะอ้านของเขาทำให้หัวใจของพราวรุ้งเต้นผิดจังหวะ มือหนาเอื้อมมาวางทาบบนมือของเธอที่สั่นเทาอยู่บนโต๊ะ "พราว... อย่าทำเหมือนเราเป็นคนแปลกหน้าต่อกันเลย ผมรู้ว่าคุณกำลังปิดบังบางอย่างอยู่" "พราวตัดสินใจแล้วค่ะ..." เธอเงยหน้าสบตาเขา ตัดสินใจเอ่ยประโยคที่เฝ้าซ้อมมานาน "พราวจะลาออกค่ะ เมื่อจบโปรเจกต์นี้ พราวอยากไปเริ่มต้นชีวิตที่พราวเป็นคนเลือกเอง... ชีวิตที่ไม่มีใครมาคอยกำหนดว่าพราวต้องอยู่ตรงไหน" กวินทร์ชะงัก สายตาที่เคยอบอุ่นกลับกลายเป็นความสับสนและวูบไหวอย่างรุนแรง เขาบีบมือเธอแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว "คุณพูดจริงงั้นเหรอ? คุณทิ้งผมไปแบบนี้เหรอพราว?" "พราวไม่ได้ทิ้งคุณค่ะ แต่พราวแค่กำลังทิ้งความคาดหวังที่พราวมีต่อตัวเอง เพื่อกลับมาเป็นพราวรุ้งคนเดิมที่ไม่ได้อยู่แค่ในเงาของบริษัทหรือ... ของคุณ" บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนเหมือนอากาศเบาบางลง กวินทร์นิ่งเงียบไปนาน ก่อนที่เขาจะโน้มตัวลงมาจนใบหน้าอยู่ห่างกันเพียงลมหายใจกั้น พราวรุ้งสัมผัสได้ถึงแรงปรารถนาที่เขามักจะซ่อนเอาไว้ภายใต้ใบหน้าสุขุมนั้นเสมอ แต่วันนี้... มันดูรุนแรงและคาดเดาไม่ได้ "ถ้าผมไม่ยอมให้คุณไปล่ะ?" เขาถามเสียงต่ำพร่า ก่อนที่พราวรุ้งจะได้ทันตั้งตัว ประตูห้องทำงานก็ถูกผลักเข้ามาอย่างแรงโดยรินรดา พร้อมกับโทรศัพท์มือถือที่สั่นไม่หยุดในมือของกวินทร์ เมื่อเขาเหลือบมองหน้าจอ สายตาของเขาก็เปลี่ยนไปเป็นความเย็นชาในทันที "เกิดเรื่องแล้วพราวรุ้ง... หุ้นส่วนใหญ่เพิ่งถอนตัว และมีหลักฐานว่าไฟล์ลับของบริษัทถูกส่งออกไปข้างนอกเมื่อครู่นี้" กวินทร์พูดเสียงเรียบแต่แฝงไปด้วยความโกรธแค้น "และรหัสที่เข้าถึงไฟล์นั้น... คือรหัสเดียวกับของคุณ" พราวรุ้งเบิกตากว้าง หัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม นี่คือกับดักที่เธอไม่ได้เป็นคนวาง แต่กลับถูกต้อนให้จนมุมในวินาทีที่กำลังจะได้เป็นอิสระ ละอองดาวเดือนเก้าขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านตัวอักษรและมอบหัวใจให้กันเสมอนะคะ