ความวุ่นวายในงานประชุม

"หลักฐานทั้งหมดที่ดิฉันนำมาแสดงวันนี้... ไม่ทราบว่าคุณกวินทร์จะอธิบายว่าอย่างไรคะ ในเมื่อมันระบุชัดเจนว่าโครงการ 'รอยจันทร์เรสซิเดนซ์' มีการฟอกเงินผ่านบริษัทนอมินีที่เกี่ยวข้องกับครอบครัวของคุณเอง?" เสียงฮือฮาดังระงมขึ้นทันทีภายในห้องประชุมใหญ่ที่เต็มไปด้วยสื่อมวลชน พราวรุ้งรู้สึกเหมือนเลือดในกายเย็นเฉียบ เธอยืนอยู่ข้างเวที มองเห็นรินรดาในชุดสูทสีขาวสะอาดตา กำลังยืนถือแท็บเล็ตหันหน้าไปทางฝูงชนด้วยรอยยิ้มที่เคลือบยาพิษ ดวงตาคู่นั้นกวาดมองกวินทร์ที่นั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ประธานด้วยแววตาของผู้ถือไพ่เหนือกว่า กวินทร์ไม่ได้ขยับตัว เขายังคงรักษาท่าทีสุขุมดั่งมหาสมุทรที่ซ่อนคลื่นใต้น้ำเอาไว้ มือหนาวางประสานกันบนโต๊ะไม้ขัดเงา แววตาของเขาไม่ได้สั่นไหวแม้แต่น้อย แต่นิ้วโป้งที่บีบเข้าหากันจนขึ้นข้อขาวนั้น บอกพราวรุ้งได้ดีว่าเขากำลังกดทับความเดือดดาลมหาศาลเพียงใด "คุณรินรดาครับ..." กวินทร์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย แต่อันตรายราวกับใบมีดที่ถูกซ่อนไว้ในกำมะหยี่ "การนำข้อมูลที่ยังไม่ผ่านการตรวจสอบมาเปิดเผยต่อสาธารณะแบบนี้ คุณคิดว่าบริษัทของเราจะได้รับความเสียหายเท่าไหร่ และที่สำคัญ... คุณเตรียมตัวรับผิดชอบต่อคำพูดที่กล่าวหาในชั้นศาลแล้วใช่ไหม" "ดิฉันไม่ได้กล่าวหาลอยๆ ค่ะ" รินรดาก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะประธานหนึ่งก้าว "เอกสารชุดนี้มาจากฝ่ายบัญชีที่คุณไว้ใจที่สุด... พราวรุ้ง คุณยังจำเลขบัญชีพวกนี้ได้ไหมคะ ในเมื่อคุณคือคนที่จัดการเอกสารทั้งหมดในโครงการนี้" พราวรุ้งรู้สึกเหมือนอากาศรอบตัวถูกสูบออกไปจนหมด สายตาของคนนับร้อยพุ่งเป้ามาที่เธอเพียงชั่วพริบตา ความสั่นสะเทือนในอกขยายตัวเหมือนรอยร้าวบนกระจกที่รอวันแตกกระจาย เธอไม่ใช่แค่เลขาสาวผู้จงรักภักดี แต่เธอคือ 'เงา' ของกวินทร์ หากเขาพังลงมา เธอก็ย่อมไม่เหลือซาก กวินทร์หันมามองพราวรุ้ง สายตาของเขาไม่ได้มีความโกรธเคือง แต่มันเต็มไปด้วยความห่วงใยที่แสนเจ็บปวด เขารู้ว่าพราวรุ้งกำลังเผชิญกับอะไร ความรู้สึกผิดจากอดีตที่เธอเคยพยายามฝังกลบเริ่มตื่นขึ้นมาหลอกหลอน ความผิดพลาดในเอกสารที่เธอเคยตรวจสอบซ้ำแล้วซ้ำเล่า... หรือว่าจะมีคนแอบสอดไส้ข้อมูลปลอมเข้าไปในไฟล์งานตั้งแต่วันนั้น? "พราวรุ้ง ไม่ต้องตอบ" กวินทร์เอ่ยเสียงต่ำ สั่งการด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาด "ทำไมล่ะคะคุณกวินทร์? หรือเพราะว่าพราวรุ้งเขากำลังกลัวความจริง? หรือจริงๆ แล้ว... ทั้งสองคนกำลังสมรู้ร่วมคิดกันตั้งแต่แรกแล้วคะ" รินรดาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะหันไปทางสื่อมวลชนที่กำลังรัวชัตเตอร์จนแสงแฟลชสว่างวาบไปทั่วทั้งห้อง "และถ้าดิฉันบอกว่า ยังมี 'พยาน' ที่พร้อมจะยืนยันว่าพราวรุ้งคือคนโอนเงินเข้าบัญชีเหล่านั้นด้วยตัวเองล่ะคะ" ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องประชุม พราวรุ้งหน้าซีดเผือด เธอไม่เคยทำ... เธอไม่เคยทำสิ่งนั้น! แต่ภาพความทรงจำที่เลือนรางในคืนที่เธอนั่งปั่นงานจนดึกดื่นก็น่าหวั่นเกรงเหลือเกิน หรือเธออาจถูกมอมเหล้าหรือใช้ความประมาทเป็นเครื่องมือ? "เชิญพยานของคุณเข้ามาสิครับ" กวินทร์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พลังกดดันที่แผ่ออกมาจากตัวชายหนุ่มทำให้ห้องที่ร้อนระอุด้วยข่าวฉาวดูเย็นเยียบลงทันที "ในเมื่อคุณตั้งใจจะทำลายผมให้พินาศขนาดนี้ ผมก็อยากเห็นเหมือนกันว่า ใครกันที่กล้าเอาอนาคตมาทิ้งไว้กับมดปลวกอย่างคุณ" ทว่า ก่อนที่รินรดาจะได้พูดอะไรต่อ ประตูห้องประชุมก็ถูกเปิดออกอย่างแรง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มคนในชุดสูทสีดำเดินเข้ามาตรงกลางห้อง ชายวัยกลางคนผู้หนึ่งในชุดสูทราคาแพงก้าวขึ้นมาบนเวที เขาคือประธานบอร์ดบริหารใหญ่ของบริษัทที่กวินทร์ให้ความเคารพที่สุด ชายผู้นั้นไม่ได้มองกวินทร์ แต่เขากลับโยนซองเอกสารสีน้ำตาลลงบนโต๊ะต่อหน้ากวินทร์ด้วยสีหน้าถมึงทึง "คุณกวินทร์ครับ... นี่ไม่ใช่แค่การโจมตีจากภายนอก แต่มันคือเรื่องของจริยธรรมภายใน บริษัทเราไม่อาจปล่อยให้ผู้บริหารที่ถูกตั้งข้อหาฉ้อโกงทำหน้าที่ต่อไปได้" พราวรุ้งหันไปมองกวินทร์ เธอเห็นแววตาของเขาที่เปลี่ยนไปชั่วขณะ มันไม่ใช่ความโกรธ แต่มันคือความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ลึกที่สุด เมื่อเขาสบตาเข้ากับพยานคนสำคัญที่เดินตามหลังชายวัยกลางคนเข้ามา ร่างโปร่งของหญิงสาวในชุดเดรสสีแดงเพลิงที่เดินเข้ามาคือคนเดียวกับคนที่พราวรุ้งเคยเชื่อใจและถือว่าเป็นเพื่อนสนิทที่สุด... เธอคนนั้นไม่ได้มองพราวรุ้ง แต่กลับจ้องมองกวินทร์ด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความแค้นที่สั่งสมมานับปี "ดิฉันขอให้การในฐานะพยานปากเอกค่ะ" หญิงสาวคนนั้นเอ่ยเสียงนิ่ง ก่อนจะหยิบรูปถ่ายใบหนึ่งออกมาวางบนโต๊ะ "หลักฐานการโอนเงินอยู่ที่นี่... และคนที่สั่งให้ดิฉันทำเรื่องเลวร้ายทั้งหมด ก็คือผู้ชายที่ยืนอยู่ข้างคุณนี่แหละค่ะ พราวรุ้ง" หัวใจของพราวรุ้งกระตุกวูบ เธอหันไปมองกวินทร์ที่ตอนนี้ดูเหมือนจะเข้าใจทุกอย่างแล้ว เขาไม่ได้แก้ตัว แต่กลับดึงมือของเธอไปกุมไว้แน่น กระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่าแต่หนักแน่นราวกับคำสาบาน "อย่าปล่อยมือผม... ต่อจากนี้คือของจริงแล้ว" ละอองดาวเดือนเก้าขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านตัวอักษรและมอบหัวใจให้กันเสมอนะคะ