รอยร้าวในความสัมพันธ์

“หลักฐานชัดเจนขนาดนี้ คุณกวินทร์ยังจะเข้าข้างเลขาฯ คนสนิทอีกเหรอคะ?” เสียงหวานแหลมของรินรดาบาดลึกเข้าไปในความเงียบงันภายในห้องทำงานกว้างขวาง กลิ่นอายของความกดดันอบอวลจนพราวรุ้งรู้สึกเหมือนอากาศรอบตัวเบาบางลง เธอทำได้เพียงยืนตัวแข็งทื่อ มองซองเอกสารสีน้ำตาลที่ถูกวางลงบนโต๊ะทำงานไม้โอ๊คตัวหรูอย่างหนักหน่วง ราวกับมันเป็นระเบิดเวลาที่พร้อมจะทำลายทุกอย่างที่เธอสร้างมา กวินทร์ไม่ตอบ เขาเพียงแค่ชำเลืองมองเอกสารแผ่นบนสุด ดวงตาคมกริบกวาดอ่านตัวเลขความเสียหายที่ดูผิดปกติ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองพราวรุ้งด้วยแววตาที่ยากจะอ่านออก “รุ้ง... บอกผมซิว่านี่คืออะไร” น้ำเสียงของเขาราบเรียบ ทว่าสั่นประสาทคนฟังได้อย่างประหลาด พราวรุ้งก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะทำงาน หัวใจเต้นรัวราวกับกลองรัวศึก “รุ้งไม่ทราบค่ะคุณกวินทร์... รุ้งไม่เคยเห็นเอกสารพวกนี้มาก่อน นี่ไม่ใช่ลายเซ็นของรุ้ง และไม่ใช่โครงการที่รุ้งดูแลเลยสักนิด” รินรดาหัวเราะแผ่วเบาในลำคอ ดวงตาที่แต่งแต้มด้วยอายแชโดว์สีเข้มวาวโรจน์ “แหม... คำแก้ตัวแบบนี้ใครๆ ก็พูดได้นะคะ ในฐานะเลขาฯ ที่ใกล้ชิดคุณกวินทร์ที่สุด การจะปลอมแปลงเอกสารหรือเบี่ยงเบนยอดเงินเข้ากระเป๋าตัวเอง มันก็ไม่ใช่เรื่องยากอะไรจริงไหมคะ?” “คุณรินรดาคะ! อย่ากล่าวหาคนอื่นโดยไม่มีมูลแบบนี้เลยค่ะ” พราวรุ้งโต้กลับ เสียงของเธอสั่นเครือแต่ยังคงความหนักแน่น กวินทร์ยกมือขึ้นห้ามปราม บรรยากาศในห้องเปลี่ยนจากความตึงเครียดเป็นความเย็นยะเยือก เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายกำยำขยับเข้ามาใกล้พราวรุ้งจนเธอสัมผัสได้ถึงไออุ่นที่มักจะปลอบประโลมเธอเสมอ ทว่าในวินาทีนี้ มันกลับกลายเป็นความหวาดหวั่นที่กัดกินหัวใจ เขาโน้มตัวลงมาเล็กน้อย ปลายจมูกแทบจะสัมผัสกับขมับของเธอ ก่อนจะกระซิบเสียงต่ำ “ถ้าผมเชื่อว่าคุณบริสุทธิ์... คุณจะพิสูจน์ให้ผมเห็นได้ยังไงว่าไม่ได้มีใครวางแผนทำลายความเชื่อใจของเราสองคน” พราวรุ้งชะงัก เธอรับรู้ได้ถึงความนัยในคำพูดนั้น—คำว่า ‘ของเราสองคน’ ที่เขาทิ้งไว้เป็นกับดักทางความรู้สึก เธอเงยหน้าสบตากับเขา แววตาของกวินทร์ในยามนี้ช่างซับซ้อน มันมีความห่วงใยเจืออยู่กับความระแวงที่เขาไม่อาจซ่อนมิด “รุ้งจะพิสูจน์ค่ะ” เธอตอบด้วยน้ำเสียงที่มั่นคงขึ้น “แม้ว่าสิ่งที่รินรดาเอามาให้คุณจะดูน่าเชื่อถือแค่ไหน แต่รุ้งมั่นใจว่าความจริงย่อมเป็นความจริง” รินรดาขบกรามแน่น เธอก้าวเข้ามาระหว่างทั้งสองคนด้วยท่าทีที่ถือดี “ความจริงเหรอคะ? ถ้างั้นก็นี่เลยค่ะ... หลักฐานการโอนเงินเข้าบัญชีลับที่เชื่อมโยงกับชื่อคุณพราวรุ้งโดยตรง ดูสิคะว่าคุณจะแถลงการณ์ว่ายังไง” เธอกางแท็บเล็ตลงบนโต๊ะ ข้อมูลตัวเลขไหลผ่านหน้าจออย่างรวดเร็ว พราวรุ้งรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหมุนคว้าง บัญชีนั้น... บัญชีที่เธอไม่เคยมีตัวตนอยู่จริง ในขณะที่พราวรุ้งกำลังจะอ้าปากโต้กลับ เสียงเคาะประตูห้องก็ดังขึ้นขัดจังหวะ ตามมาด้วยการปรากฏตัวของทนายความส่วนตัวของกวินทร์ที่ดูมีท่าทีร้อนรนผิดปกติ เขาก้าวเข้ามาพร้อมเอกสารชุดใหม่ที่ดูหนักกว่าเดิม “คุณกวินทร์ครับ... มีเรื่องด่วนที่ต้องแจ้งให้ทราบครับ เรื่องเกี่ยวกับการตรวจสอบบัญชีภายในย้อนหลังสามเดือนที่เพิ่งสรุปผลเสร็จสิ้น” ทนายความวางเอกสารปึกใหญ่ลงบนโต๊ะก่อนจะปรายตามองรินรดาด้วยสายตาที่ไม่เป็นมิตรนัก “และดูเหมือนว่า... ผลการตรวจสอบนี้จะชี้ไปในทิศทางที่น่าสนใจมากครับ ว่าใครกันแน่ที่เป็นคนแอบโอนเงินเข้าบัญชีเหล่านั้น” รินรดาสะดุ้งเฮือก สีหน้าซีดเผือดลงในทันที ดวงตาของเธอเริ่มลอกแลกมองไปทั่วห้อง กวินทร์ไม่รอช้า เขาคว้าเอกสารเหล่านั้นขึ้นมาอ่าน พลางหันมามองรินรดาด้วยรอยยิ้มที่ทำให้คนมองรู้สึกเย็นสันหลังวาบ รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความอบอุ่นหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย “ริน...” เขาเรียกชื่อเธอเสียงต่ำ “คุณคงลืมไปว่า ก่อนที่คุณจะเข้ามาในห้องนี้ ผมได้สั่งให้ฝ่ายไอทีของเราดักจับข้อมูลการเข้าถึงเซิร์ฟเวอร์ทั้งหมดไว้แล้ว” ทว่าก่อนที่กวินทร์จะได้พูดอะไรต่อ ประตูห้องก็ถูกผลักเปิดออกอีกครั้งโดยบอดี้การ์ดส่วนตัวของเขา พร้อมกับข่าวร้ายที่ทำเอาทุกคนในห้องหยุดหายใจ “คุณกวินทร์ครับ... เกิดเรื่องใหญ่ที่ไซต์งานก่อสร้างโครงการริมน้ำครับ พนักงานคนหนึ่ง... เขาเพิ่งจะกระโดดลงจากนั่งร้านหลังจากทิ้งจดหมายลาตายเอาไว้ และในจดหมายนั้น... เขาระบุชื่อคุณพราวรุ้งว่าเป็นคนที่บงการให้เขาทำเรื่องทุจริตทั้งหมด!” พราวรุ้งรู้สึกเหมือนเข่าทรุด ร่างกายของเธอเย็นเฉียบไปถึงกระดูก กวินทร์หันกลับมามองเธออีกครั้ง ทว่าครั้งนี้แววตาของเขากลับเต็มไปด้วยความสับสนที่รุนแรงกว่าเดิม ใครกันที่กล้าวางแผนซ้อนแผนได้ลึกล้ำขนาดนี้? และใครคือคนที่อยู่เบื้องหลังความตายที่กำลังจะทำลายทุกอย่างของเธอให้พินาศลงในพริบตา? ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามเดินทางผ่านบททดสอบหัวใจครั้งนี้ไปพร้อมกันนะคะ แล้วพบกันในตอนหน้าค่ะ ละอองดาวเดือนเก้า