ความเปราะบางของคนสองคน

"คุณจะให้ฉันแบกรับความคาดหวังของคนทั้งบริษัทไว้บนบ่าเพียงลำพัง โดยที่ชีวิตส่วนตัวของฉันกำลังจะพังทลายลงตรงหน้าอย่างนั้นหรือคะ กวินทร์?" เสียงของพราวรุ้งสั่นพร่า ทว่าแฝงไปด้วยความร้าวรานที่พยายามสะกดกลั้นไว้ เธอทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาหนังตัวยาวในห้องทำงานส่วนตัวของเขา ความเย็นเยียบของอากาศจากเครื่องปรับอากาศดูจะซึมลึกเข้าสู่กระดูกสันหลัง มากกว่าจะช่วยให้เธอรู้สึกเย็นลง พราวรุ้งกอดอกแน่นราวกับต้องการปกป้องหัวใจที่กำลังบอบช้ำจากความจริงที่เพิ่งได้รับรู้ กวินทร์ที่ยืนหันหลังให้เธอก่อนหน้าค่อยๆ หมุนตัวกลับมา สายตาของเขาคมกริบแต่ทว่าเจือด้วยความห่วงใยที่ไม่เคยลดน้อยลง เขาก้าวเดินช้าๆ เข้ามาใกล้ คุกเข่าลงตรงหน้าเธอ มือหนาเอื้อมมาหมายจะแตะที่หลังมือของหญิงสาว ทว่าพราวรุ้งกลับดึงมือหนีอย่างรวดเร็ว "พราว... ผมไม่ได้ต้องการให้คุณแบกมันไว้คนเดียว สิ่งที่รินรดากำลังทำ... ผมจัดการได้" "จัดการได้งั้นหรือคะ?" พราวรุ้งแค่นยิ้ม ดวงตาที่เคยสุกสกาวกลับหม่นแสงลง "คุณจัดการเรื่องงานได้ แต่นี่มันไม่ใช่แค่เรื่องงาน แต่มันคือเรื่องของ 'สถานะ' ของเรา ที่คนนอกมองเข้ามาด้วยสายตาเหยียดหยาม ฉันเป็นแค่เลขาฯ ส่วนคุณคือประธานบริษัท... ท่ามกลางข่าวลือที่รินรดาปล่อยออกไป ฉันกลายเป็นคนอื่นที่เข้าหาคุณเพื่อผลประโยชน์ หรือหนักกว่านั้น... คือผู้หญิงที่ไร้ยางอาย" กวินทร์นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง กรามของเขาขบกันแน่น ความอึดอัดขยายตัวออกจนเหมือนอากาศในห้องเริ่มเบาบางลง เขาตระหนักดีว่าโลกที่เขายืนอยู่มันไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ สำหรับคนอย่างเขา คำนินทาคือสิ่งที่เขาชินชา แต่สำหรับพราวรุ้ง... เธอคือดอกไม้ที่บอบบางเกินกว่าจะถูกพายุแห่งความอิจฉาริษยาทำลาย "คุณคิดว่าตัวเองไม่คู่ควรกับผม... เพราะคำพูดของคนพวกนั้นงั้นหรือ?" น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำและจริงจัง "ฉันแค่ไม่อยากให้ชีวิตที่สมบูรณ์แบบของคุณต้องมีรอยด่างพร้อยเพราะฉัน" เธอหลุบตาลงมองพื้นพรมผืนหนา น้ำตาเม็ดใสเอ่อคลอที่หน่วยตา "อดีตของฉันมันคอยตามหลอกหลอนเสมอ กวินทร์... ฉันไม่เคยลืมว่าความผิดพลาดครั้งเก่ามันทำร้ายฉันอย่างไร และวันนี้... เมื่อมีคุณเข้ามา ฉันกลับกลัวเหลือเกินว่ามันจะพังลงอีกครั้งเพราะฉันไม่ดีพอ" กวินทร์ไม่รอช้า เขาขยับตัวเข้ามาประชิด ลุกขึ้นยืนแล้วฉุดให้เธอขึ้นมาเผชิญหน้า มือทั้งสองข้างประคองใบหน้าเนียนนุ่มของเธอไว้อย่างถะนุถนอม นิ้วโป้งเกลี่ยน้ำตาที่ร่วงหล่นลงมาอย่างแผ่วเบา สัมผัสของเขาอบอุ่นราวกับไอแดดยามสายที่ปลอบประโลมความหนาวเหน็บในใจเธอ "ฟังผมนะพราวรุ้ง" เขากดเสียงต่ำชิดริมฝีปากเธอ "ไม่มีใครมีสิทธิ์ตัดสินคุณ นอกจากผม... และผมเองก็เลือกที่จะให้คุณยืนอยู่เคียงข้าง ไม่ใช่ในฐานะเลขาฯ แต่ในฐานะผู้หญิงที่ผมพร้อมจะปกป้องด้วยชีวิต" คำพูดนั้นหนักแน่น ทว่าพราวรุ้งกลับรู้สึกถึงความเปราะบางของมัน ความรักของเขาสวยงามจนเธอไม่กล้าไขว่คว้า เธอหลับตาลงรับสัมผัสจากปลายจมูกของเขาที่คลอเคลียข้างแก้ม ความโหยหาและหวาดกลัวตีรวนอยู่ในอก หากเธอยอมรับความรักครั้งนี้อย่างเต็มหัวใจ นั่นหมายความว่าเธอต้องยอมรับกับความเจ็บปวดที่อาจจะตามมาจากการถูกสังคมพิพากษา บรรยากาศในห้องเงียบงันจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะของกันและกัน รสสัมผัสที่เขามอบให้มันทั้งหวานละมุนและเย้ายวน จนเธอแทบจะหลอมละลายไปกับอ้อมกอดที่กวินทร์มอบให้ แต่ในห้วงเวลาที่หัวใจกำลังเต้นแรง ความคิดของเธอกลับฉายภาพเหตุการณ์ในอดีตซ้อนทับขึ้นมา... ภาพความผิดพลาดที่เธอเคยสูญเสียทุกอย่าง *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นทำลายห้วงอารมณ์นั้นลงทันที กวินทร์ถอนหายใจออกมาด้วยความหงุดหงิด เขาละใบหน้าออกจากพราวรุ้งด้วยความเสียดาย ทว่าสายตาเขายังคงจ้องมองเธอด้วยความอ่อนโยน "เข้าไมได้!" กวินทร์ตะโกนตอบกลับไป เสียงของเขาทรงอำนาจและเย็นชา "กวินทร์คะ! นี่รินเองค่ะ รินเห็นรถของคุณจอดอยู่ แต่ทำไมถึงไม่อยากให้รินเข้าไปล่ะคะ? หรือว่า... คุณกำลังซ่อน 'ความลับ' อะไรบางอย่างไว้กับแม่เลขาฯ คนเก่งของคุณอยู่กันแน่?" เสียงของรินรดาที่ดังลอดผ่านประตูเข้ามาไม่ได้มีแค่ความสงสัย แต่แฝงด้วยความเยาะเย้ยและสะใจอย่างเห็นได้ชัด พราวรุ้งตัวแข็งทื่อ เธอรีบผลักกวินทร์ออกเบาๆ ใบหน้าซีดเผือดลงในทันที กวินทร์ขมวดคิ้วแน่น เขากำลังจะก้าวไปที่ประตูเพื่อจัดการให้เด็ดขาด แต่เสียงหนึ่งที่ดังขึ้นต่อจากนั้นทำให้เขาต้องชะงักไปทั้งร่าง... เสียงที่เขาไม่คิดว่าจะได้ยินในเวลานี้ "ถ้าลูกชายไม่อยากเปิดประตู... งั้นแม่คงต้องเป็นคนเปิดเองแล้วล่ะกวินทร์" บานประตูหรูหราเปิดออกอย่างช้าๆ พร้อมกับร่างของหญิงวัยกลางคนที่มีใบหน้าเรียบเฉยทว่าแฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาลยืนตระหง่านอยู่เบื้องหลังรินรดา ดวงตาคู่คมของมารดากวินทร์กวาดมองพราวรุ้งตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยแววตาที่เย็นชาจนน่าขนลุก ก่อนจะทิ้งท้ายด้วยประโยคที่ทำให้โลกทั้งใบของพราวรุ้งแตกสลายลงต่อหน้าต่อตา "หวังว่าสิ่งที่ฉันเห็น... จะไม่ใช่เรื่องจริงอย่างที่เขาลือกันนะพราวรุ้ง เพราะถ้าผู้หญิงอย่างเธอทำให้ลูกชายฉันเสียคน... ฉันก็ไม่จำเป็นต้องใจดีกับเธออีกต่อไป" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและแบ่งปันความรู้สึกผ่านตัวอักษรไปกับละอองดาวเดือนเก้านะคะ