อันตรายที่คืบคลาน

"อย่าทำอะไรบ้าๆ นะพราว! ออกมาเดี๋ยวนี้!" เสียงตะคอกของกวินทร์ดังก้องในโสตประสาทของพราวรุ้ง ขณะที่มือเรียวของเธอสั่นเทาจนแทบประคองลูกบิดประตูไว้ไม่อยู่ เสียงฝีเท้าหนักๆ จากฝั่งตรงข้ามดังใกล้เข้ามาจนหัวใจเธอแทบหยุดเต้น พราวรุ้งตัดสินใจทำในสิ่งที่ใจสั่ง เธอไม่ได้เปิดประตูเพื่อหนี แต่เลือกที่จะล็อคกลอนจากด้านในแน่นหนา พร้อมกับทรุดตัวลงพิงบานไม้ที่เย็นเยียบ เสียงทุ้มต่ำของกวินทร์ที่ปะทะกับเสียงโวยวายของคนในสายทำให้เธอรู้ว่าเขากำลังตกอยู่ในสถานการณ์ที่คับขันเกินกว่าจะรับมือได้เพียงลำพัง "คุณกวินทร์คะ... ได้โปรด อย่าทำอะไรที่เสี่ยงเลยนะคะ" เธอพึมพำกับความว่างเปล่า น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้เริ่มเอ่อล้นคลอหน่วยตา ในขณะเดียวกัน บนถนนสายเปลี่ยวที่ทอดยาวกลับสู่คฤหาสน์ตระกูลอัครเดชโภคิน กวินทร์กำลังพยายามควบคุมสติท่ามกลางความมืดมิด ไฟหน้าของรถสปอร์ตคันหรูสาดส่องไปบนถนนที่ไร้ผู้คน เขาสัมผัสได้ถึงความผิดปกติมาตั้งแต่ต้นทาง รถตู้สีดำคันเดิมที่ทิ้งระยะห่างอย่างน่าสงสัยเริ่มเร่งความเร็วขึ้นมาขนาบข้าง "ไอ้พวกขี้ขลาด!" กวินทร์สบถพลางหักพวงมาลัยหลบกะทันหันเมื่อรถคันนั้นพุ่งเข้ากระแทกข้างรถเขาอย่างจัง แรงปะทะทำให้ตัวรถสั่นสะเทือนไปถึงเบาะที่นั่ง กลิ่นยางไหม้ลอยคลุ้งอยู่ในอากาศ เขากัดฟันแน่น กล้ามเนื้อกรามขึ้นเป็นสันนูนด้วยความโกรธแค้น เขาไม่ได้กลัวตาย แต่ความห่วงใยที่มีต่อพราวรุ้งที่รอคอยอยู่ที่บ้านกลับทิ่มแทงใจเขามากกว่าความเจ็บปวดใดๆ รถตู้คันนั้นพยายามเบียดเขาให้ชิดขอบทาง กวินทร์ตัดสินใจเร่งความเร็วขึ้นเพื่อหนีเข้าสู่เขตชุมชน แต่ทว่า... เสียงปืนนัดหนึ่งดังสนั่นขึ้น ทะลุกระจกข้างรถจนแตกกระจายเศษแก้วคมกริบบาดเข้าที่แก้มของเขา เลือดสีแดงฉานไหลซึมออกมาเป็นทาง เขาไม่มีเวลาเช็ดมัน เขารู้ดีว่านี่ไม่ใช่แค่การข่มขู่ แต่เป็นการล่าอย่างเลือดเย็น "รินรดา... เธอทำแบบนี้เพื่ออะไร" ชื่อของผู้หญิงคนหนึ่งผุดขึ้นในหัวท่ามกลางความสับสน เขานึกถึงแววตาที่เต็มไปด้วยความริษยาของเธอในงานเลี้ยงเมื่อค่ำคืนก่อน รอยยิ้มหวานหยดที่แฝงไปด้วยพิษร้ายดูเหมือนจะแจ่มชัดขึ้นในความทรงจำ กวินทร์หมุนพวงมาลัยอย่างคล่องแคล่ว พยายามนำรถเข้าสู่ทางโค้งหักศอกที่เขารู้จักดี เขาเหยียบเบรกจนมิดเพื่อให้รถเสียหลักหมุนคว้างกลางถนน หวังจะหลุดพ้นจากแรงปะทะ แต่ทว่าทิศทางของรถกลับควบคุมไม่ได้ มันพุ่งตรงเข้าหาต้นไม้ใหญ่ริมทางอย่างรวดเร็ว วินาทีนั้น ภาพใบหน้าของพราวรุ้ง—รอยยิ้มอ่อนโยนที่เขารัก—ปรากฏขึ้นมาเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่ความมืดมิดจะเข้าปกคลุมทุกสรรพสิ่ง เสียงเหล็กฉีกขาดดังสนั่นหวั่นไหวตามด้วยความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัว ที่บ้านพัก พราวรุ้งลุกขึ้นยืนพลางกระชับเสื้อคลุมในตัวแน่น ความรู้สึกสังหรณ์ใจบางอย่างทำให้เธอกระวนกระวายจนนั่งไม่ติด เสียงโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะเครื่องแป้งสั่นสะเทือนต่อเนื่อง มันเป็นเบอร์แปลกที่ไม่คุ้นตา เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตัดสินใจกดรับ "พราว... ช่วยด้วย" เสียงแหบพร่าที่ปลายสายไม่ใช่เสียงของกวินทร์ แต่มันกลับเป็นเสียงของผู้หญิงที่เธอเกลียดชังและหวาดกลัวที่สุด... รินรดา "รินรดา? คุณอยู่ที่ไหน แล้วกวินทร์อยู่ที่ไหน!" พราวรุ้งถามเสียงสั่น หัวใจดิ่งวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม "กวินทร์เหรอ... หึ ดูเหมือนเขาจะเลือกทางผิดนะพราวรุ้ง" เสียงหัวเราะแผ่วเบาของหญิงสาวอีกคนฟังดูเย็นเยียบจนคนฟังขนลุกซู่ "ตอนนี้เขาอยู่กลางป่ากับซากรถพังๆ ส่วนเธอน่ะ... เตรียมตัวไว้เถอะ เพราะคนต่อไปที่จะหายไปจากชีวิตของเขา ก็คือเธอเอง" พราวรุ้งปล่อยโทรศัพท์ร่วงหล่นลงพื้น เธอรีบวิ่งไปคว้ากุญแจรถก่อนจะพุ่งตัวออกไปที่โรงรถอย่างไม่คิดชีวิต แม้ความมืดจะปกคลุมไปทั่ว แต่เธอก็รู้ดีว่าไม่มีเวลาให้หวาดกลัวอีกต่อไป ความรักของเธอ กำลังถูกพรากไปต่อหน้าต่อตา เมื่อเธอมาถึงจุดเกิดเหตุ แสงไฟจากรถของเธอก็สาดส่องไปกระทบกับซากรถสปอร์ตคันหรูที่พังยับเยินอยู่ริมทาง กลิ่นน้ำมันเครื่องผสมกับกลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยมาตามลม เธอวิ่งเข้าไปหาซากรถนั้นด้วยความหวังที่ริบหรี่ "กวินทร์! คุณกวินทร์คะ!" พราวรุ้งดึงประตูรถที่พังเสียหายออกอย่างยากลำบาก ท่ามกลางความเงียบงันที่น่าอึดอัด เธอพบร่างของเขานอนนิ่งอยู่บนเบาะที่นั่ง ใบหน้าคมคายเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือดและเศษแก้ว ดูไร้ทางสู้จนหัวใจเธอแทบแตกสลาย เธอเอื้อมมือเข้าไปเขย่าตัวเขาเบาๆ "ตื่นสิคะ... ได้โปรด ตื่นขึ้นมามองหน้าพราวเดี๋ยวนี้!" ทันใดนั้น มือหนาที่เย็นเฉียบก็คว้าข้อมือเธอไว้แน่น พราวรุ้งสะดุ้งสุดตัวด้วยความตกใจ แต่เมื่อเธอเงยหน้าขึ้นมอง เธอกลับไม่ได้พบกับแววตาของกวินทร์ที่เธอคุ้นเคย แต่กลับเป็นเงาดำมืดที่ยืนตระหง่านอยู่หลังซากรถ... ชายฉกรรจ์ร่างยักษ์ที่มีมีดเล่มคมกริบอยู่ในมือ และรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมที่เผยให้เห็นภายใต้หมวกไอ้โม่ง "มาได้ถูกเวลาพอดีเลยนะ... แม่เลขาคนสวย" ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความรักที่เต็มไปด้วยขวากหนามของพราวรุ้งและกวินทร์นะคะ ละอองดาวเดือนเก้าสัญญาว่าจะรีบกลับมาต่อให้จบในตอนหน้าค่ะ