“ถ้าคุณยังคิดว่าการประชดประชันคือวิธีแก้ปัญหา เราก็คงไม่มีอะไรต้องคุยกันอีกแล้วค่ะ คุณกวินทร์”
เสียงของพราวรุ้งสั่นพร่าทว่าหนักแน่น เธอวางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะทำงานไม้โอ๊คตัวใหญ่เสียงดังจนก้องไปทั่วห้องทำงานที่เงียบงัน ความกดดันมหาศาลบีบอัดจนลมหายใจดูเหมือนจะเป็นเรื่องยากลำบากสำหรับเธอในวินาทีนี้
กวินทร์เงยหน้าขึ้นจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ แววตาคมเข้มดุจเหยี่ยวของเขาวาวโรจน์ด้วยความกรุ่นโกรธที่เก็บงำไว้ เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวข้ามพรมผืนหนามาหยุดอยู่ตรงหน้าหญิงสาวเพียงไม่กี่คืบ กลิ่นน้ำหอมกลิ่นไม้จันทร์จางๆ ของเขาที่เธอเคยหลงใหล กลับกลายเป็นกลิ่นที่ทำให้หัวใจของเธอเต้นรัวด้วยความเจ็บปวด
“ผมไม่ได้ประชด พราว... ผมแค่ต้องการความชัดเจน” เขาเอ่ยเสียงต่ำ ราวกับเสียงคำรามในลำคอ “ในขณะที่ผมพยายามจะปกป้องคุณจากแรงกระแทกของรินรดา สิ่งที่คุณทำคือการผลักไสผมออกไปห่างๆ เหมือนผมเป็นคนนอก... แบบนี้หรือคือสิ่งที่คนรักกันเขาทำ?”
พราวรุ้งแค่นยิ้มขมขื่น หยดน้ำตาที่เธอพยายามกักเก็บไว้เริ่มคลอเบ้า “ปกป้องเหรอคะ? สิ่งที่คุณเรียกว่าปกป้อง มันคือการปล่อยให้ผู้หญิงคนนั้นเข้ามาเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของฉันถึงที่ทำงานโดยที่คุณไม่ทำอะไรเลยนอกจากยืนดู กวินทร์... ฉันไม่ใช่ตุ๊กตาในตู้โชว์ที่คุณจะเก็บไว้ข้างกายเพื่อความสบายใจ แล้วทิ้งไว้ให้คนอื่นทำร้ายเมื่อไรก็ได้”
คำพูดของเธอเหมือนคมมีดที่กรีดลึกลงไปในความรู้สึกของชายหนุ่ม กวินทร์นิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะสาวเท้าเข้าใกล้จนร่างของพราวรุ้งต้องถอยหลังไปพิงกับขอบโต๊ะทำงาน แผ่นหลังที่สัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบของผิวไม้ไม่ได้ต่างอะไรกับหัวใจของเธอในตอนนี้
“ผมไม่ได้จะปล่อยให้ใครทำร้ายคุณ” เขาลดเสียงลงจนเกือบเป็นเสียงกระซิบ ดวงตาของเขาสั่นไหวด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนเกินกว่าจะอธิบาย มือหนาข้างหนึ่งยกขึ้นประคองใบหน้าเนียนละเอียดของเธออย่างแผ่วเบา สัมผัสนั้นเต็มไปด้วยความโหยหาและร่องรอยของการพยายามทำความเข้าใจ “พราว... เชื่อใจผมหน่อยได้ไหม ทุกอย่างที่ผมทำ ผมกำลังวางแผนทุกอย่างเพื่อให้รินรดาเผยไต๋ออกมาให้หมด ผมไม่อยากให้เธอแค่หยุด แต่ผมอยากให้เธอจบเรื่องนี้แบบถาวร เพื่อที่ระหว่างเรา... จะไม่ต้องมีใครเข้ามาแทรกกลางได้อีก”
พราวรุ้งหลับตาลงแน่น พยายามควบคุมจังหวะหัวใจที่เต้นรัว สัมผัสอบอุ่นที่แก้มเริ่มสั่นคลอนกำแพงที่เธอก่อขึ้น “แต่มันเจ็บนะคะ... การที่คุณทำเหมือนไม่สนใจฉันต่อหน้าเธอ มันเจ็บจนฉันไม่แน่ใจว่าความรักของเรามันมากพอที่จะทนเรื่องนี้ไปได้นานแค่ไหน”
“พราวรุ้ง...” กวินทร์เรียกชื่อเธอเบาๆ ก่อนจะโน้มใบหน้าลงไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะสัมผัสกัน “ความรักของผมมันไม่ได้มีไว้เพื่อแค่ถนอมคุณ แต่มันมีไว้เพื่อให้เราก้าวผ่านเรื่องเลวร้ายนี้ไปด้วยกัน คุณเป็นเลขามือหนึ่งของผม และคุณคือหัวใจของชีวิตผม อย่าดูถูกความอดทนของผมที่มีต่อคุณ และอย่าดูถูกความรักที่คุณมีให้ผม... เพราะสำหรับผมแล้ว ไม่มีใครสำคัญไปกว่าคุณอีกแล้ว”
ถ้อยคำที่อ่อนโยนและจริงใจนั้นเหมือนมนต์สะกด ความขัดแย้งที่เคยเดือดพล่านค่อยๆ มลายหายไป เหลือเพียงความหวิวไหวที่โอบล้อมคนทั้งคู่ไว้ พราวรุ้งลืมตาขึ้นมองสบตาชายหนุ่ม ความโกรธเคืองที่เคยมีถูกแทนที่ด้วยความโหยหาที่ท่วมท้น เธอเข้าใจแล้วว่าบางครั้ง การต้องผ่านช่วงเวลาที่เลวร้ายที่สุด คือบททดสอบที่ทำให้รอยจันทร์อย่างเธอได้ค้นพบว่ากวินทร์คือท้องฟ้าที่แข็งแกร่งและอบอุ่นเพียงใด
มือเรียวบางเลื่อนไปจับมือของเขาที่วางอยู่บนแก้มของเธอ พราวรุ้งโน้มตัวเข้าหาเขาอย่างเป็นธรรมชาติ ความใกล้ชิดนี้ทำให้ทุกอย่างรอบตัวเหมือนหยุดนิ่ง ทว่า... ในขณะที่เขากำลังจะโน้มตัวลงมามอบสัมผัสแสนหวานเพื่อยืนยันความรู้สึก เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะอย่างรุนแรง
“กวินทร์คะ! รินมีเรื่องด่วนเกี่ยวกับสัญญาโปรเจกต์ใหม่ที่ต้องคุยกับคุณเดี๋ยวนี้!” เสียงของรินรดาที่ดังแทรกเข้ามาทำให้ทั้งสองผละออกจากกันทันที
กวินทร์พ่นลมหายใจอย่างขัดใจ แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นเรียบเฉยในทันใด เขาหันไปมองประตูห้องทำงาน ก่อนจะหันมามองพราวรุ้งด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความหมายแฝงเร้น “อยู่ตรงนี้อย่าไปไหน... จนกว่าผมจะกลับมา”
เขาสาวเท้าก้าวตรงไปที่ประตูแล้วกระชากเปิดออกทันที แต่ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้ากลับไม่ใช่เพียงรินรดาที่ยืนถือแฟ้มเอกสารด้วยสีหน้ามั่นใจ หากแต่มีชายวัยกลางคนในชุดสูทสีเข้มยืนขนาบข้างอยู่ด้วย แววตาของชายผู้นั้นทำให้กวินทร์ชะงักไปครู่ใหญ่
“สวัสดีครับคุณกวินทร์ ไม่นึกเลยนะครับว่าผมจะได้รับข่าวดีเรื่องที่คุณจะถอนตัวจากการบริหารในฐานะกรรมการบริษัท... ทันทีที่การสืบสวนเรื่องการยักยอกเงินในโครงการอสังหาฯ ของบริษัทจบลง” ชายคนนั้นกล่าวด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบ ขณะที่รินรดาเผยรอยยิ้มแห่งชัยชนะที่มุมปาก
พราวรุ้งที่ยืนอยู่ด้านหลังกวินทร์ถึงกับหน้าซีดเผือด เมื่อตระหนักได้ว่านี่ไม่ใช่แค่เรื่องความรัก แต่มันคือแผนการทำลายชีวิตที่ถูกวางไว้ตั้งแต่ต้น!
ขอขอบคุณทุกท่านที่ยังคงติดตามและร่วมลุ้นไปกับความรักของกวินทร์และพราวรุ้งนะคะ! - ละอองดาวเดือนเก้า
รอยจันทร์จำนนรัก•ตอนที่ 35
รักที่หนักแน่นกว่าเดิม
ผลงานโดย ละอองดาวเดือนเก้า
โหมดอ่านสะดวกมือ (Hands-Free)
สารจากนักเขียน (ละอองดาวเดือนเก้า)
ดูโปรไฟล์ →"สวัสดีคุณรี้ดทุกคนค่ะ ขอบคุณที่ติดตามผลงานเรื่อง รอยจันทร์จำนนรัก นะคะ ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ รักทุกคนค่ะ 💕"
ความคิดเห็น (0)
ร่วมพูดคุยและส่งกำลังใจให้ไรท์ยังไม่มีความคิดเห็นในตอนนี้
เป็นคนแรกที่เริ่มพูดคุยและส่งกำลังใจให้คุณไรท์!