เปิดเผยตัวตน

“ปล่อยนะคะคุณกวินทร์... คนมองกันทั้งงานแล้ว” พราวรุ้งพึมพำเสียงสั่น พยายามดึงมือตัวเองออกจากอุ้งมือหนาที่เกาะกุมเธอไว้แน่นเกินกว่าจะเป็นเพียงการประคองเพื่อเดินเข้าสู่โถงจัดเลี้ยง เสียงอึกทึกของดนตรีคลาสสิกและเสียงสนทนาของเหล่ามหาเศรษฐีในงานเลี้ยงการกุศลยามค่ำคืนดูจะไกลห่างออกไป เมื่อโลกทั้งใบของเธอเหลือเพียงความอบอุ่นที่ส่งผ่านจากฝ่ามือของชายหนุ่มข้างกาย กวินทร์ไม่ตอบ เขาเพียงแต่กระชับมือแน่นขึ้น กวาดสายตามองไปรอบห้องโถงกว้างด้วยแววตาที่คมกริบและดุดันราวกับเจ้าป่าที่กำลังประกาศอาณาเขต ร่างสูงในชุดสูทสั่งตัดสีน้ำเงินเข้มขยับมาบังร่างบอบบางของเลขาฯ สาวไว้เกือบมิด ราวกับต้องการปกป้องเธอจากสายตาสอดรู้สอดเห็นของแขกเหรื่อนับร้อย “มองก็มองไปสิครับ... อ้อ ขอโทษที ดิฉันเผลอใช้คำที่พี่กวินไม่ชอบ” พราวรุ้งรีบเปลี่ยนสรรพนามเมื่อเห็นคิ้วเข้มของคนข้างกายขมวดมุ่น กวินทร์หยุดเดินกะทันหันจนพราวรุ้งต้องหยุดตาม เขาหันมาหาเธอช้าๆ นัยน์ตาสีเข้มคู่นั้นไม่มีแววล้อเล่น มันลึกซึ้งและร้อนแรงจนคนถูกมองรู้สึกเหมือนจะหลอมละลาย “ที่นี่ไม่ใช่ที่ทำงาน พราวรุ้ง เลิกเรียกผมว่าคุณกวินทร์เสียที ผมบอกกี่ครั้งแล้วว่าต่อหน้าคนพวกนี้... ยิ่งต้องเรียกให้ชัดเจน” “แต่ว่า...” “ไม่มีแต่” เขาตัดบท น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่เปี่ยมไปด้วยอำนาจที่ทำให้พราวรุ้งใจสั่น “ถ้ากลัวคนเขานินทา ก็จงทำตัวให้สมกับตำแหน่งที่ผมจะประกาศให้ทุกคนรู้ในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า” หัวใจของพราวรุ้งหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม เธอจำได้แม่นถึงใบหน้าซีดเผือดของรินรดาที่ยืนจ้องมาจากมุมห้องในตอนที่พวกเขาเพิ่งเดินเข้ามา รินรดาไม่ได้แค่โกรธ แต่แววตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความแค้นที่ซ่อนอยู่ภายใต้รอยยิ้มจอมปลอม พราวรุ้งตระหนักได้เดี๋ยวนั้นเองว่า แผนการที่กวินทร์กำลังจะเดินหมากในคืนนี้ ไม่ใช่แค่เรื่องของความรัก แต่มันคือการประกาศสงครามกับตระกูลที่พยายามจะกลืนกินบริษัทของเขา กวินทร์พาเธอเดินตรงไปยังจุดที่รินรดายืนสนทนาอยู่กับกลุ่มหุ้นส่วนใหญ่ รินรดาเห็นเขาเดินเข้ามาก็รีบแย้มยิ้มหวานหยาดเยิ้ม แต่รอยยิ้มนั้นแข็งค้างทันทีเมื่อเห็นมือของกวินทร์ที่ยังไม่ยอมปล่อยจากเอวของพราวรุ้ง “พี่กวินทร์คะ คืนนี้คุณเลขาสวยจังเลยนะคะ สงสัยจะเตรียมตัวมาเพื่อ ‘งานนี้’ โดยเฉพาะ” รินรดาเปรยด้วยน้ำเสียงประชดประชัน สายตาที่จ้องมองพราวรุ้งราวกับจะกรีดร่างอีกฝ่ายให้แหลกเป็นชิ้น กวินทร์ไม่ได้ถอยห่าง แต่เขากลับขยับตัวเข้ามาใกล้พราวรุ้งมากขึ้นจนแผ่นหลังของเธอแนบชิดกับอกแกร่ง “ขอบคุณที่ชมครับริน แต่สำหรับผม พราวสวยทุกวันอยู่แล้ว... และที่สำคัญ คืนนี้พราวไม่ใช่แค่เลขา แต่เธอคือคนสำคัญที่สุดที่ผมอยากให้ทุกคนในที่นี้ได้รู้จักในฐานะ... ผู้ร่วมทางของผม” คำว่า ‘ผู้ร่วมทาง’ ทำให้บรรยากาศรอบข้างเงียบกริบลงถนัดตา หุ้นส่วนหลายคนหันมามองเป็นตาเดียว รินรดาสะอึกจนหน้าเสีย มือที่ถือแก้วไวน์สั่นระริก “พี่กวินทร์!” รินรดาพยายามคุมเสียง “อย่าลืมนะคะว่างานนี้สำคัญแค่ไหน พ่อของรินเตรียมเรื่องการขยายโครงการร่วมทุนไว้แล้ว ถ้าเกิดเรื่องฉาวโฉ่ขึ้นมา...” “เรื่องฉาวโฉ่เหรอครับ?” กวินทร์แค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นเย็นเยียบจนคนฟังหนาวสั่น “ผมว่าคนที่ควรกลัวเรื่องฉาวโฉ่ ไม่ใช่ผมหรอกครับ... แต่เป็นคนที่พยายามจะโกงงบประมาณบริษัทด้วยการสร้างเอกสารเท็จ เพื่อให้รินได้เข้ามามีอำนาจบริหารแทนผมต่างหาก” พราวรุ้งเบิกตากว้าง เธอหันไปมองกวินทร์ด้วยความตกใจ นี่คือแผนการที่เขาวางไว้หรือ? เขาไม่ได้ต้องการแค่ปกป้องเธอ แต่เขากำลังใช้เธอเป็นเหยื่อล่อเพื่อให้คนพวกนี้เผยหางออกมา! “คุณกวินทร์... นี่มันเรื่องอะไรกันคะ” เธอถามเสียงแผ่ว กวินทร์ก้มลงมากระซิบที่ข้างหูเธอ กลิ่นน้ำหอมของผู้ชายที่เธอหลงใหลคลุ้งไปทั่วสัมผัส “เชื่อใจผมนะพราว... คืนนี้ทุกอย่างจะจบลง และเราจะได้เป็นอิสระจากพวกเหลือบไรพวกนี้เสียที” เขากระชับเอวเธอแน่นขึ้นอีกครั้ง ก่อนจะหันไปทางรินรดาด้วยรอยยิ้มที่น่ากลัวที่สุดเท่าที่พราวรุ้งเคยเห็น “ถ้าอยากรู้ว่าผมมีหลักฐานอะไรบ้าง รินก็น่าจะไปถามคุณพ่อของคุณดูนะครับ ว่าเอกสารที่ส่งถึงผมเมื่อเช้านี้... มีรายละเอียดว่าอย่างไรบ้าง” รินรดาหน้าถอดสี ถอยหลังไปก้าวหนึ่งก่อนจะหันหลังเดินหนีไปอย่างรวดเร็วท่ามกลางสายตาของคนทั้งงาน พราวรุ้งรู้สึกเหมือนขาอ่อนแรง แต่กวินทร์ประคองเธอไว้แน่น เขาไม่ได้มองหาใครอีกแล้ว สายตาของเขาจ้องมองเพียงแต่ใบหน้าของเธอด้วยความรักที่ยากจะปิดบัง “เราไปจากที่นี่กันเถอะครับ” เขากล่าวพลางจูงมือเธอเดินออกจากกลุ่มคน “แต่ว่างานยังไม่จบเลยนะคะ!” “ช่างหัวมันสิ” กวินทร์ยิ้มออกมาจริงๆ เป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือน “ตอนนี้มีแค่คุณกับผมที่สำคัญ... และผมก็มีของขวัญจะให้คุณที่ห้องทำงานด้วย” ทว่า ในจังหวะที่ทั้งสองกำลังจะก้าวพ้นประตูห้องโถง เสียงโทรศัพท์มือถือของกวินทร์ก็สั่นรัวขึ้นมา เขารับสายด้วยใบหน้าเรียบเฉย ทว่าเมื่อปลายสายเอ่ยประโยคเดียวจบ ใบหน้าคมเข้มของเขาก็ซีดเผือดลงทันที กวินทร์ค่อยๆ หันมาหาพราวรุ้ง แววตาที่เคยอบอุ่นกลับกลายเป็นความตื่นตระหนกที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน “พราว... รีบไปที่รถ เดี๋ยวนี้!” “เกิดอะไรขึ้นคะ?” “มีคนส่งไฟล์รูปภาพลับของคุณ... ให้กับนักข่าวหน้างานทุกคนแล้ว!” ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับความรักของเขาทั้งสองคนนะคะ ละอองดาวเดือนเก้าซาบซึ้งใจจริงๆ ค่ะ