กวินทร์พิสูจน์รักแท้

“คุณกวินทร์คะ... เรากำลังจะไปที่ไหนกันแน่คะ?” เสียงของพราวรุ้งแผ่วเบา สั่นไหวเล็กน้อยขณะมองดูเส้นทางที่รถหรูคันยาวค่อยๆ เคลื่อนตัวออกจากย่านธุรกิจใจกลางเมือง มุ่งหน้าสู่ย่านตลาดเก่าแก่ที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของชีวิตผู้คนธรรมดาที่เธอคุ้นเคย แทนที่จะเป็นห้องจัดเลี้ยงหรูหราที่สื่อมวลชนนับร้อยกำลังตั้งตารอการเปิดตัวในฐานะ ‘คนรัก’ ของท่านประธานหนุ่มผู้สูงส่ง กวินทร์ไม่ได้ตอบในทันที มือหนาที่วางอยู่บนพวงมาลัยหนังแท้ขยับเพียงเล็กน้อย ดวงตาคมกริบคู่นั้นทอดมองท้องถนนเบื้องหน้าด้วยความมุ่งมั่นที่พราวรุ้งอ่านไม่ออก เขาละสายตามามองเสี้ยวหน้าหวานของหญิงสาวที่นั่งตัวเกร็งอยู่ข้างกาย ก่อนจะคลี่ยิ้มบางๆ ที่มุมปาก รอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะอีกครั้ง “ผมบอกพราวแล้วไม่ใช่หรือครับ ว่าคืนนี้เรามีงานสำคัญที่ต้องทำ... แต่ก่อนจะไปเผชิญหน้ากับแสงไฟเหล่านั้น ผมแค่อยากให้เราได้มีเวลาที่เป็น ‘ของเรา’ จริงๆ สักพัก” เขาสังเกตเห็นความฉงนในแววตาของเธอ จึงขยับมือไปกุมมือบางของเลขาสาวไว้แน่น กระชับให้มั่นคงราวกับจะยืนยันว่าสิ่งที่เขากำลังทำ ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น รถจอดสนิทลงหน้าแผงร้านขายก๋วยเตี๋ยวคั่วไก่ริมทางที่คนมุงแน่นขนัด พราวรุ้งเบิกตากว้าง ความตกใจฉายชัดบนใบหน้า เมื่อเห็นว่าชายหนุ่มในชุดสูทสั่งตัดราคาเหยียบแสน กำลังปลดเนคไทราคาแพงออกอย่างไม่ใยดี ก่อนจะพับแขนเสื้อเชิ้ตสีขาวขึ้นจนเห็นรอยสักรูปเข็มทิศจางๆ บนข้อมือ “คุณกวินทร์... ที่นี่มัน...” “ร้านโปรดตอนเด็กๆ ของผมครับ” เขาหันมาพูดขณะก้าวลงจากรถ ปล่อยให้ลมร้อนยามค่ำคืนพัดปะทะใบหน้า “พราวเคยบอกผมไม่ใช่หรือ ว่าชอบกินอะไรร้อนๆ ริมทางตอนเหนื่อยๆ แทนที่จะเป็นไวน์ราคาแพงในงานเลี้ยงน่าเบื่อพวกนั้น” เขาจูงมือเธอเดินแทรกตัวเข้าไปในฝูงชน กวินทร์ที่ไม่เคยต้องลดตัวมาสัมผัสกับชีวิตที่ไร้การปรุงแต่งกลับดูผ่อนคลายอย่างประหลาด เขาพยักหน้าทักทายคุณป้าเจ้าของร้านอย่างเป็นกันเอง ก่อนจะดึงเก้าอี้พลาสติกสีน้ำเงินให้พราวรุ้งนั่งลงอย่างสุภาพ “นั่งสิครับ พราว... วันนี้ไม่มีเจ้านาย ไม่มีเลขา มีแค่ผู้ชายธรรมดาคนหนึ่งที่อยากจะขอโทษ... สำหรับความวุ่นวายที่ผ่านมา” บรรยากาศรอบข้างที่เคยดูอึดอัดเริ่มละลายลง ความร้อนจากเตาไฟและกลิ่นหอมของเส้นที่ถูกคั่วจนกรอบฟุ้งกระจายไปทั่ว พราวรุ้งมองชายหนุ่มที่นั่งลงตรงข้ามเธอ เขาดูเข้ากันได้ดีกับบรรยากาศตรงนี้อย่างไม่น่าเชื่อ แววตาของกวินทร์ยามมองมาที่เธอนั้นไม่มีร่องรอยของการเสแสร้ง เขามองเธอราวกับเธอเป็นโลกทั้งใบของเขา “พราวรู้ไหมครับ...” กวินทร์เริ่มพูดหลังจากจานก๋วยเตี๋ยววางลงตรงหน้า “ตลอดเวลาที่ผมพยายามสร้างทุกอย่างขึ้นมา ผมมักจะลืมไปว่าความสุขที่แท้จริงมันไม่ได้อยู่บนยอดตึกสูง แต่มันอยู่ในสายตาของคนที่เรารัก... เมื่อกี้รินรดาโทรเข้ามา พยายามจะขัดขวางไม่ให้ผมพาพราวไปงานคืนนี้ แต่ผมเลือกที่จะปิดเครื่อง... เพราะสำหรับผม ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าการได้พิสูจน์ให้พราวเห็น ว่าผมพร้อมจะทิ้งทุกอย่างที่เคยมี เพื่อให้ได้อยู่เคียงข้างคุณ” คำสารภาพนั้นทำให้หัวใจของพราวรุ้งที่เคยปิดตายสั่นคลอน ความอบอุ่นที่เขาหยิบยื่นให้ผ่านการกระทำเล็กๆ น้อยๆ นี้มันมีอิทธิพลมากกว่าคำหวานนับพันคำที่เธอเคยได้ยินจากชายอื่น ทว่า... ในขณะที่เขากำลังจะเอื้อมมือมาแตะแก้มของเธออย่างนุ่มนวล เสียงริงโทนโทรศัพท์ที่ดังขึ้นจากโทรศัพท์สำรองในกระเป๋าเสื้อสูทของกวินทร์กลับดังแทรกบรรยากาศอันแสนหวานนั้นขึ้นมา กวินทร์ขมวดคิ้ว เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเพียงแวบเดียว ใบหน้าคมสันที่เคยอ่อนโยนกลับเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมในชั่วพริบตา เขาลุกขึ้นยืนทันทีอย่างร้อนรน “พราว... อยู่ตรงนี้ ห้ามไปไหนเด็ดขาด” เขาสั่งด้วยน้ำเสียงที่ต่างออกไป ก่อนจะหันหลังเดินเร็วออกไปในมุมมืดของซอย พราวรุ้งนั่งตัวชาด้วยความสังหรณ์ใจ เธอตัดสินใจลุกขึ้นเดินตามไปอย่างเงียบเชียบ ทว่าสิ่งที่เธอเห็นในเงามืดนั้นกลับทำให้ลมหายใจของเธอแทบหยุดชะงัก รินรดายืนอยู่ตรงนั้น... ในมือของเธอกำโทรศัพท์เครื่องหนึ่งไว้แน่น และกำลังส่งเอกสารบางอย่างให้กวินทร์ดู ในขณะที่รินรดาโน้มตัวเข้าไปกระซิบข้างหูกวินทร์ด้วยท่าทางที่สนิทสนมเกินกว่าคนรู้จักทั่วไป “ถ้าคุณเลือกจะพาผู้หญิงคนนั้นไปเปิดตัวคืนนี้... ฉันก็มีหลักฐานสำคัญที่จะทำลายอนาคตของคุณและบริษัทให้พินาศภายในเช้าวันพรุ่งนี้... คุณจะเลือกความรัก หรือจะเลือกอาณาจักรที่คุณสร้างมาด้วยความลำบากกันล่ะคะ กวินทร์?” กวินทร์นิ่งอึ้ง สายตาของเขาเหลือบมาทางที่พราวรุ้งแอบดูอยู่พอดี ความสับสนฉายชัดในแววตาที่เคยมีแต่เธอคนเดียว... และในจังหวะนั้นเอง รินรดาก็หันกลับมาทางเธอด้วยรอยยิ้มเย้ยหยันราวกับรู้ตัวมาตลอด ละอองดาวเดือนเก้าขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้ด้วยหัวใจที่เต้นระทึกนะคะ