เช็กอินครั้งแรก ได้เงินเท่าฟ้า

"นายคิดว่าเศษเงินสามแสนที่ฉันหยيشให้เมื่อวาน มันจะพานายกับเมียไส้แห้งหลุดพ้นจากความเป็นทาสไปได้สักกี่น้ำกันเชียว รวินท์?" เสียงหัวเราะเยาะเย้ยของพงศกรดังสะท้อนก้องไปทั่วล็อบบี้โรงแรมหรูระดับเจ็ดดาว สายตาของทายาทมหาเศรษฐีตระกูลใหญ่กวาดมองร่างของรวินท์ด้วยความดูแคลน ราวกับกำลังมองดูแมลงสาบใต้รองเท้าหนังราคาแพง ลินินที่ยืนเคียงข้างสามีตัวสั่นเทา มือเรียวเล็กกำชายเสื้อของรวินท์ไว้แน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด ความอัปยศอดสูและรอยแผลจากการถูกเหยียดหยามซ้ำแล้วซ้ำเล่าสะสมจนกลายเป็นก้อนสะท้อนในอก แต่วันนี้... ทุกอย่างกำลังจะเปลี่ยนไป รวินท์ไม่ได้ตอบโต้อะไรในทันที เขายังคงรักษารอยยิ้มบางเบาที่มุมปาก ดวงตาคมกริบมองลึกลงไปในดวงตาของพงศกรอย่างเยือกเย็น ความเงียบงันที่แผ่ออกมาจากตัวของรวินท์ทำให้อุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงอย่างประหลาด พงศกรขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหงุดหงิดที่เหยื่อของเขาไม่แสดงอาการหวาดกลัวหรือคุกเข่าร้องขอความเมตตาเหมือนเช่นเคย *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนระบบที่ดังขึ้นในโสตประสาทของรวินท์ ไม่ใช่เสียงที่คนทั่วไปจะได้ยิน แต่มันคือเสียงประกาศิตแห่งความมั่งคั่งที่ดังชัดเจนยิ่งกว่าเสียงหัวเราะเยาะของไอ้คุณหนูตรงหน้า [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบความตั้งใจในการปกป้องศักดิ์ศรีของภรรยาและเงื่อนไขลับ 'การเช็กอินครั้งแรกในดินแดนแห่งความอัปยศ' สำเร็จลุล่วง!] [ระบบกำลังประเมินมูลค่าสินทรัพย์เพื่อมอบรางวัลพิเศษ...] [ยินดีด้วยครับ! ท่านได้รับรางวัล 'เงินสดสำรองไม่จำกัดแหล่งที่มา' เข้าสู่บัญชีธนาคารส่วนตัวเรียบร้อยแล้ว...] ตัวเลขศูนย์จำนวนมหาศาลปรากฏขึ้นในหน้าจอโฮโลแกรมส่วนตัวที่ลอยอยู่เบื้องหน้ารวินท์ — หนึ่งพันล้านบาทถ้วน! เข้าสู่บัญชีธนาคารสีดำสนิทที่ไม่มีวันวงเงินเต็มโดยไม่มีเงื่อนไขผูกมัดใดๆ ทั้งสิ้น รวินท์สูดหายใจเข้าลึก ฃซึมซับความรู้สึกของอำนาจที่แท้จริงเป็นครั้งแรก อดีตพนักงานบริษัทที่เคยถูกเหยียบย่ำ ไล่ออก และดูถูกว่าไม่มีอนาคต บัดนี้คือนายเหนือheadแห่งระบบการเงินที่ทรงพลังที่สุดในโลกใบนี้ รวินท์ก้มลงมองลินินภรรยาอันเป็นที่รัก "ลินิน... เชื่อใจพี่ไหมครับ?" รวินท์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าหนักแน่นจนคนฟังรับรู้ได้ถึงความอบอุ่นที่ปลอดภัย ลินินเงยหน้าขึ้นสบตา สามีของเธอในตอนนี้ดูแปลกไป ดวงตาคู่นั้นไม่มีความหวาดกลัวหรือความสิ้นหวังเหลืออยู่อีกต่อไป มีเพียงประกายแสงแห่งความมั่นใจที่ทำให้เธอกล้าที่จะพยักหน้ารับเบาๆ "ลินิน... เชื่อใจพี่รวินท์เสมอค่ะ... เอ๊ย... เสมอครับ" เธอเผลอเปลี่ยนสรรพนามตามรอยยิ้มเอ็นดูของสามี พงศกรเห็นสองสามีภรรยากระซิบกระซาบกันก็ยิ่งรู้สึกหมั่นไส้ มันแค่นเสียงฮึดฮัดในลำคอ "ทำเป็นกระหนุงกระหนิงกันเข้าไปเถอะวะ! จะตายห่าคาอกโรงแรมฉันอยู่แล้วยังจะมาทำเป็นอวดดี เดี๋ยวฉันจะสั่งให้ รปภ. หิ้วปีกพวกแกโยนออกไปให้พ้นทางเสียตอนนี้เลย!" พงศกรยกมือขึ้นทำสัญญาณเรียกพนักงานรักษาความปลอดภัยร่างยักษ์สี่นายที่ยืนคุมเชิงอยู่ไม่ไกลให้เข้ามาจัดการ รวินท์หันกลับไปมองกลุ่มชายฉกรรจ์เหล่านั้นด้วยแววตาเรียเฉย เขายื่นมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อสูท หยิบการ์ดโลหะสีดำสนิท ไร้ลวดลายใดๆ นอกจากชิปทองคำฝังอยู่ด้านหน้าออกมาอย่างไร้ความเร่งรีบ บัตรเครดิต 'แบล็กคาร์บอนเซนทูริียน' รุ่นพิเศษที่แม้แต่เจ้าของโรงแรมแห่งนี้ก็ยังไม่มีสิทธิ์ครอบครอง "พงศกร... นายบอกว่าเศษเงินสามแสนมันน้อยไปสินะครับ?" รวินท์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าก้องกังวานไปทั่วบริเวณที่เริ่มมีผู้คนมามุงดูเหตุการณ์ "ทำไม? อยากจะคุกเข่าขอร้องให้ฉันเพิ่มให้อีกสักก้อนหรือไง รวินท์?" พงศกรหัวเราะลั่นอย่างได้ใจ "เปล่าเลยครับ..." รวินท์ก้าวเท้าเข้าไปหาพงศกรช้าๆ ทว่าแรงกดดันมหาศาลทำให้คุณหนูตระกูลใหญ่เผลอถอยหลังโดยไม่รู้ตัว "ผมแค่กำลังคิดว่า... โรงแรมหรูระดับเจ็ดดาวแห่งนี้ ที่นายอวดนักอวดหนาว่าเป็นสมบัติชิ้นเอกของตระกูล... ถ้าผมจะซื้อมันไว้ให้ภรรยาเดินเล่นช้อปปิ้งแก้เบื่อสักบ่าย ป่านนี้... ราคาหุ้นของบริษัทครอบครัวนายจะร่วงลงไปฟลอร์สักกี่เปอร์เซ็นต์กันนะ?" สิ้นคำพูดนั้น เสียงฮือฮาก็ระเบิดขึ้นจากฝูงชนที่ยืนมุงดู พงศกรหน้าถอดสี รอยยิ้มเยาะเย้ยบนใบหน้าแข็งค้าง ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นเสียงหัวเราะแห้งๆ กลบเกลื่อนความตระหนก "ฮ... ฮ่าๆๆ! ไอ้สติเฟื่อง! แกเนี่ยนะจะซื้อโรงแรมนี้? ฝันกลางวันอยู่หรือไงวะ! โรงแรมนี้มูลค่าเป็นหมื่นล้าน! แค่ค่ากวาดพื้นห้องน้ำแกยังปัญญาอ่อนหาเงินมาจ่ายไม่ได้เลย!" รวินท์ไม่ได้โต้เถียง เขาเพียงแต่ยื่นบัตรสีดำสนิทให้กับผู้จัดการโรงแรมระดับบริหารที่เพิ่งวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาด้วยความตกใจจากเสียงเอะอะ ผู้จัดการรับบัตรมาด้วยมือที่สั่นเทา ดวงตาเบิกกว้างเมื่อเครื่องรูดบัตรพกพาแสดงผลยอดเงินสำรองในบัญชีที่เชื่อมต่ออยู่ *ปี๊บบบบ—!* เสียงอนุมัติธุรกรรมดังยาวนานติดต่อกัน และตามด้วยข้อความแจ้งเตือนสีเขียวเข้มบนหน้าจอเครื่องรูด: **[Transaction Approved: 12,000,000,000 THB - PAID IN FULL]** ผู้จัดการโรงแรมเข่าอ่อนทรุดลงไปกองกับพื้นทันที ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด เขาก้มลงหมอบกราบแทบเท้าของรวินท์ด้วยความหวาดกลัวถึงขีดสุด เสียงสั่นเครือเอמהตะโกนลั่นล็อบบี้ "ย... ยินดีต้อนรับครับท่านประธานคนใหม่! โรงแรมและทรัพย์สินทั้งหมดในเครือ... ถูกโอนกรรมสิทธิ์เป็นของท่านเรียบร้อยแล้วครับ!" ความเงียบสงัดดั่งป่าช้าเข้าปกคลุมทั่วทั้งโถงโรงแรม ทุกสายตาจับจ้องไปยังร่างของรวินท์ที่ยืนสง่านิ่ง พงศกรอ้าปากค้าง สมองหยุดทำงาน ดวงเบิกโพลงด้วยความตื่นตระหนกสุดขีดราวกับเห็นผีกลางวันแสกๆ รวินท์ก้มลงมองพงศกรที่กำลังหน้าซีดเป็นไก่ต้ม ก่อนจะยิ้มมุมปากแล้วเอ่ยประโยคที่ทำให้โลกของศัตรูพังทลายลงในพริบตา "ตอนนี้... คนที่จะต้องถูกโยนออกไปจากโรงแรมแห่งนี้... คือแขกที่ไม่ได้รับเชิญอย่างนายแล้วล่ะครับ พงศกร" *กริ๊ง...* เสียงโทรศัพท์มือถือราคาแพงในกระเป๋าของพงศกรแผดเสียงดังลั่นขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน หน้าจอแสดงสายเรียกเข้าจาก "ประธานกรรมการบริหาร (พ่อของพงศกร)" ที่โทรมาด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราดและสั่นเครือจากปลายสาย — พงศกร มือไม้อ่อนรับสายด้วยความหวาดผวา เสียงผู้เป็นพ่อตะโกนทะลุไมโครโฟนดังลั่นจนทุกคนได้ยิน: *"ไอ้ลูกเวร! แกไปหาเรื่องใครวะ! ตอนนี้หุ้นบริษัทเราดิ่งเหวติดลบแปดสิบเปอร์เซ็นต์ และธนาคารใหญ่ระงับวงเงินกู้ทั้งหมดแล้ว! พวกเรา... ล้มละลายแล้วโว้ย!"* (ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความสะใจนี้นะครับ) — **โอเวอร์ลอร์ดซีโร่**