ระบบมหาเศรษฐีผู้พิชิตตื่นขึ้น

“หนึ่งล้านบาท... ภายในหกสิบนาที?” รวินท์พึมพำกับตัวเองขณะจ้องมองหน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าที่ลอยเด่นอยู่กลางอากาศ ตัวอักษรสีทองอร่ามสั่นไหวราวกับจะเยาะเย้ยชะตากรรมที่เคยอับเฉาของเขา กลิ่นอายความอัปยศจากการถูกพงศกรไล่ออกจากบริษัทเมื่อเช้านี้ยังคงคุกรุ่นอยู่ในอก แต่วันนี้... ทุกอย่างกำลังจะเปลี่ยนไป *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นพร้อมกับบัตรเครดิตสีดำสนิทที่วัสดุทำจากคาร์บอนไฟเบอร์เกรดอากาศยานพุ่งออกมาจากความว่างเปล่า ตกลงสู่ฝ่ามือของเขาอย่างพอดี “รวินท์... คุณกำลังทำอะไรน่ะ ทำไมจ้องอากาศแบบนั้น” ลินินเดินเข้ามาจากห้องครัว ดวงตาที่อ่อนโยนของเธอแฝงไปด้วยความกังวล มือเรียวบางเอื้อมมาแตะที่หัวไหล่เขา “เรื่องงาน... ปล่อยมันไปเถอะนะ เรายังมีเงินเก็บก้อนสุดท้ายพออยู่ได้อีกเดือนสองเดือน” รวินท์หันกลับมามองภรรยาของเขา ความรู้สึกผิดประดังเข้ามาในอก ลินินยอมลำบากกับเขามาตลอดสามปี ทั้งที่เธอควรจะใช้ชีวิตสุขสบายกว่านี้ เขาคว้ามือเธอมากุมไว้แน่น กระแสความอบอุ่นไหลผ่านฝ่ามือไปถึงหัวใจ “ลินิน... ต่อไปนี้ผมจะไม่ให้คุณลำบากอีกแล้ว เชื่อใจผมนะ” เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง สายตาเปลี่ยนจากความสับสนเป็นความเด็ดขาด รวินท์ก้าวเดินออกจากห้องเช่าเล็กๆ มุ่งหน้าสู่ใจกลางย่านธุรกิจที่หรูหราที่สุดของเมือง ที่ซึ่งพงศกรและพวกพ้องมักจะใช้ชีวิตประหนึ่งพระเจ้าบนดิน ... ห้างสรรพสินค้าหรูใจกลางกรุง ณ ร้านเครื่องประดับระดับไฮเอนด์ที่ใครๆ ก็รู้ว่าแค่ย่างกรายเข้าไปก็ต้องเสียค่าธรรมเนียมทางสายตา รวินท์ก้าวเข้าไปด้วยชุดพนักงานออฟฟิศราคาถูก ทำให้พนักงานขายหันมามองด้วยสายตาดูแคลนทันที “ขอโทษนะคะคุณลูกค้า ที่นี่ไม่ได้มีไว้ให้คนเดินเล่นหลบแดดกรุณาออกไปทางประตูด้านหน้าด้วยค่ะ” พนักงานสาวเชิดหน้าใส่ รวินท์ไม่ได้โต้ตอบ เขาวางบัตรเครดิตสีดำลงบนกระจกตู้โชว์ เสียงดังกริ๊กเบาๆ นั้นกลับมีพลังอำนาจดั่งเสียงค้อนพิพากษา “นาฬิกาเรือนที่แพงที่สุดในร้าน เอามาทั้งหมดที่เหลืออยู่ในสต็อก รวมถึงสร้อยเพชรเส้นนั้นด้วย... ทั้งหมดเลย” “คะ? คุณพูดบ้าอะไร...” “หนึ่งล้านบาทคือขั้นต่ำที่ฉันจะจ่ายในตอนนี้ ถ้าช้ากว่านี้ ฉันจะซื้อร้านนี้แล้วไล่คุณออกเป็นคนแรก” รวินท์กล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่กดดันจนพนักงานหน้าซีดเผือด เขามองดูนาฬิกานับถอยหลังบนหน้าจอโฮโลแกรมที่เหลือเวลาเพียง 45 นาที การใช้เงินให้หมดดูเหมือนจะเป็นเรื่องง่ายสำหรับคนทั่วไป แต่นี่คือการท้าทายอำนาจระบบที่บังคับให้เขาต้อง 'ฉลาดซื้อ' เพื่ออัปเกรดสถานะตัวเอง *ติ๊ง!* [ภารกิจ: ใช้เงินให้หมดภายใน 1 ชม. สถานะ: 1,000,000 / 1,000,000 ครบถ้วน] [โบนัสปลดล็อก: ค่าสถานะเสน่ห์ +10, พลังอำนาจการเงินระดับ 1] ขณะที่เขากำลังจะก้าวออกจากร้าน ร่างที่คุ้นเคยในชุดสูทสั่งตัดราคาหลายแสนก็เดินสวนเข้ามา พงศกรหยุดชะงัก สายตาที่ดูถูกเหยียดหยามมองรวินท์ตั้งแต่หัวจรดเท้าก่อนจะหัวเราะร่วนออกมาเสียงดัง “นั่นไง! ไอ้พนักงานกระจอกที่ฉันเพิ่งเขี่ยทิ้งเมื่อเช้า นี่แกถึงกับขนาดต้องมาขโมยของในห้างหรูเลยเหรอรวินท์? หรือว่าเมียแกไปขายตัวมาให้แกมาซื้อของปลอมพวกนี้ใส่?” พงศกรเอื้อมมือจะเข้ามาปัดของในถุงของรวินท์ทิ้ง แต่ทว่า... รวินท์กลับคว้าข้อมือพงศกรไว้แน่น แรงบีบที่มหาศาลเกินกว่าพนักงานออฟฟิศปกติจะมีทำให้ใบหน้าของพงศกรบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด รวินท์โน้มตัวลงกระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นที่สั่นประสาทคนฟัง “พงศกร... นายคิดว่าอำนาจเงินของตระกูลนายมันยิ่งใหญ่มากสินะ แต่จำไว้ให้ดี ตั้งแต่วินาทีนี้ไป นายจะเป็นเพียงแค่ฝุ่นใต้เท้าของฉัน” รวินท์ปล่อยมือพงศกรที่โซเซถอยหลังไปชนกระจกโชว์จนแตกร้าว ก่อนจะหันไปหาพนักงานที่ตัวสั่นงันงก “ช่วยเรียกผู้จัดการสาขามาพบผมเดี๋ยวนี้... ผมจะซื้อตึกนี้ทั้งหมด ภายในห้านาที” ทันใดนั้น เสียงเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวที่ดังสนั่นหวั่นไหวเหนือห้างสรรพสินค้าก็กลบทุกเสียงความโกลาหล พร้อมกับพนักงานในชุดสูทสิบคนวิ่งกรูกันเข้ามาล้อมตัวรวินท์และก้มศีรษะทำความเคารพอย่างพร้อมเพรียง “นายท่าน... ยินดีด้วยครับ ท่านประธานใหญ่รอรับท่านอยู่ที่จุดจอดเฮลิคอปเตอร์บนดาดฟ้าแล้วครับ” รวินท์ปรายตามองพงศกรที่ยืนอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง ก่อนจะหมุนตัวเดินจากไปทิ้งไว้เพียงความเงียบงันและความจริงที่ว่าโลกนี้ได้เปลี่ยนเจ้าของไปแล้ว นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของการทวงคืนทุกอย่างที่ควรจะเป็นของเขา และพงศกรจะต้องชดใช้ในสิ่งที่ทำไว้กับภรรยาของเขาอย่างสาสมที่สุด (ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเป็นสักขีพยานในก้าวแรกของการผงาดขึ้นสู่อำนาจนะครับ) — **โอเวอร์ลอร์ดซีโร่**