แฟนเก่ากลับมาง้อ

“ของที่พังไปแล้ว ต่อให้เอาทองคำไปฉาบใหม่ มันก็คือขยะที่ไม่มีค่าอยู่ดี คุณไม่เข้าใจหรือไงครับ ‘แพรวา’?” น้ำเสียงของรวินท์ราบเรียบ ทว่าทรงพลังจนกดทับบรรยากาศในร้านอาหารหรูใจกลางเมืองให้เงียบสงัดลงทันที เขาไม่ได้เหลือบมองหญิงสาวตรงหน้าที่แต่งตัวด้วยแบรนด์เนมจัดเต็มราคาแพงลิ่ว แต่นัยน์ตาของเขากลับจับจ้องเพียงลินิน หญิงสาวผู้เปรียบเสมือนแสงสว่างเพียงหนึ่งเดียวในวันที่เขาไร้ซึ่งทุกสิ่ง แพรวา อดีตคนรักที่เคยทอดทิ้งเขาไปหาพงศกรเพียงเพราะในเวลานั้นเขายังเป็นแค่พนักงานกินเงินเดือนต๊อกต๋อย บัดนี้เธอกำลังนั่งตัวสั่นสะท้าน มือไม้สั่นเทาขณะพยายามจะยื่นรูปภาพเก่าๆ มาให้เขาดู “รวินท์... ฟังฉันก่อนนะคะ ที่ผ่านมาฉันแค่อ่อนแอ ฉันแค่ต้องการความมั่นคง แต่ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่าคนเดียวที่รักฉันจริงๆ คือคุณ... คุณรวยแล้วนี่นา คุณช่วยลืมเรื่องเก่าๆ แล้วให้โอกาสฉันอีกสักครั้งไม่ได้เหรอคะ?” แพรวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ แต่งแต้มด้วยหยดน้ำตาที่ปั้นแต่งมาอย่างดี รวินท์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาที่เคยเฉยเมยเปลี่ยนเป็นประกายเย็นเยียบเหมือนคมมีดที่กำลังกรีดลงบนอีโก้ของหญิงสาว เขาวางแก้วไวน์ราคาหลักแสนลงบนโต๊ะเสียงดัง ‘กริ๊ก’ ก่อนจะเอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังแท้ด้วยท่าทีผ่อนคลายอย่างผู้ถือไพ่เหนือกว่า “คุณพูดว่าต้องการความมั่นคงงั้นเหรอ?” รวินท์แค่นยิ้มที่มุมปาก “ตอนที่ผมกินมาม่าประทังชีวิตเพื่อให้คุณมีกระเป๋าแบรนด์เนมสะพาย ตอนที่ผมยอมขายรถคันเดียวที่มีเพื่อเอาเงินไปรักษาแม่ของคุณ... นั่นมันยังไม่เรียกว่าความมั่นคงที่ผมมอบให้คุณมากพออีกหรือครับ?” “นั่นมัน...” แพรวาพูดไม่ออก ลำคอของเธอแห้งผาก “คุณมองข้ามผู้ชายที่พร้อมจะตายแทนคุณได้ เพื่อไปหาพงศกรเพียงเพราะเขามีเงินมากกว่า แล้ววันนี้พอผมมีอำนาจล้นฟ้า มีระบบที่บันดาลได้ทุกอย่างที่คุณเคยฝันถึง คุณกลับเดินเข้ามาบอกว่า ‘รัก’? ขอโทษนะครับ ตรรกะของขยะรีไซเคิลแบบคุณ ผมไม่ค่อยสันทัดเท่าไหร่” ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นจากทางเข้าห้องอาหารส่วนตัว พงศกรก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าถมึงทึง เขารีบปรี่เข้ามาขวางหน้าแพรวาด้วยท่าทีโอหังแบบคุณหนูผู้ไม่เคยรู้จักความพ่ายแพ้ “รวินท์! แกอย่าได้ใจให้มากนัก! เงินแค่ไม่กี่พันล้านที่แกได้มาจากธุรกิจสีเทา แกคิดว่ามันจะซื้อศักดิ์ศรีของตระกูลฉันได้หรือไง? แพรวาก็แค่ทำพลาดไป แกก็แค่เซ็นเช็คให้เธอแล้วปล่อยเธอไปซะ จบเรื่อง!” พงศกรตะโกนลั่นห้อง สายตาดูถูกเหยียดหยามยังคงไม่จางหาย ลินินที่นั่งเงียบมาตลอดค่อยๆ เอื้อมมือไปกุมมือรวินท์ไว้แน่น สัมผัสที่อบอุ่นนั้นทำให้รวินท์คลายความเย็นชาลง แต่เขายังคงจ้องมองพงศกรด้วยสายตาที่เปรียบเสมือนมองมดปลวก “ซื้อศักดิ์ศรี?” รวินท์หัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูเยือกเย็นจนคนฟังรู้สึกหนาวถึงกระดูกสันหลัง “คุณพงศกรครับ ความผิดพลาดของคุณไม่ใช่เรื่องที่แฟนเก่าผมจะกลับมาหาผมหรอก แต่มันคือการที่คุณคิดว่าเงินของคุณมีค่าพอจะมาต่อรองกับผมในวันนี้” รวินท์ยกมือขึ้นดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว ประตูห้องอาหารก็ถูกเปิดออกโดยบอดี้การ์ดในชุดสูทสีดำสนิทหกนาย พวกเขาเดินเข้ามาวางเอกสารกองโตลงตรงหน้าพงศกร “นี่คือมูลค่าความพินาศของบริษัทคุณภายในสิบห้านาทีที่ผ่านมา” รวินท์กล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่ฆ่าคนได้ “ผมเพิ่งกว้านซื้อหุ้นบริษัทของคุณจนเกินครึ่ง พ่วงด้วยการถอนเงินลงทุนทั้งหมดที่ตระกูลคุณมีในเครือข่ายธนาคารโลก ตอนนี้คุณไม่ได้เป็นแม้แต่ ‘คุณหนู’ ในสายตาใครแล้วครับ คุณพงศกร” พงศกรหน้าถอดสีทันที เขาคว้าเอกสารขึ้นมาดูด้วยมือที่สั่นเทา ก่อนจะทรุดฮวบลงกับพื้น แพรวารีบถอยกรูดด้วยความหวาดกลัว สายตาที่เคยมองรวินท์ด้วยความหิวโหย บัดนี้กลายเป็นความหวาดผวาถึงขีดสุด “คุณสองคนออกไปได้แล้วนะครับ ก่อนที่ผมจะเปลี่ยนใจซื้อชีวิตพวกคุณมาเป็นคนรับใช้ที่บ้านสวน” รวินท์โบกมือไล่อย่างไม่ไยดี ก่อนจะหันกลับมาส่งยิ้มที่อ่อนโยนที่สุดให้กับลินิน เขาหยิบการ์ดสีดำสนิทที่ไม่มีแม้แต่ตัวเลขหรือชื่อธนาคารออกมาวางบนโต๊ะ “ลินินครับ วันนี้เราไปช้อปปิ้งกันไหม? ผมอยากเปลี่ยนวิวในห้องทำงานให้เป็นแบบเดียวกับที่เห็นจากบนเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวที่ผมเพิ่งถอยมาให้คุณ...” ทว่า ทันทีที่ประโยคนั้นจบลง เสียงโทรศัพท์มือถือของรวินท์ก็ดังขึ้น หน้าจอแสดงชื่อที่ไม่คาดฝันว่าจะมีโอกาสได้เห็นอีกครั้ง ‘ท่านประธานใหญ่แห่งสภาฮันเตอร์ระดับโลก: โปรดทราบ... รอยร้าวในระบบมิติที่ท่านเพิ่งปิดไปเมื่อวานนี้ กำลังเปิดออกอีกครั้ง และดูเหมือนจะมีบางอย่างที่ ‘ไม่ใช่มนุษย์’ กำลังมุ่งหน้ามาหาท่าน... ในนามของภรรยาท่าน’ รวินท์ชะงัก สายตาที่เคยอบอุ่นกลับกลายเป็นดุดันราวกับนักล่าที่ถูกท้าทาย เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูงพร้อมบรรยากาศที่กดดันจนอากาศในห้องแทบจะกลายเป็นสุญญากาศ ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามและร่วมสัมผัสความสะใจไปกับผมในตอนนี้นะครับ โอเวอร์ลอร์ดซีโร่จะพาไปพบกับความระทึกขวัญที่เหนือกว่าเดิมในตอนถัดไปครับ