ดีลหมื่นล้าน

"พวกคุณคิดว่าบริษัท 'เค N โฮลดิ้งส์' มีมูลค่าเท่าไหร่ในสายตาของตระกูลพงศกรอย่างพวกเรางั้นหรือ?" เสียงหัวเราะเยาะหยันของพงศกรดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องประชุมใหญ่ของตึกระฟ้าใจกลางย่านธุรกิจ แววตาของทายาทมหาเศรษฐีตระกูลดังคู่นั้นเต็มไปด้วยความเหยียดหยาม ขณะมองไปยังรวินท์และลินินที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม โต๊ะประชุมไม้มะฮอกกานีราคาแพงถูกใช้เป็นเครื่องกีดกั้นระหว่างชนชั้นที่พงศกรจงใจสร้างขึ้น เพื่อตอกย้ำว่าอดีตพนักงานต๊อกต๋อยอย่างรวินท์ไม่มีวันปีناขึ้นมาเทียบชั้นกับอำนาจเงินตราของเขาได้ ลินินเม้มริมฝีปากแน่น มือเรียวบางภายใต้โต๊ะเอื้อมไปกุมมือของรวินท์ไว้ด้วยความสั่นเทา ความกดดันจากสายตาของบอร์ดบริหารนับสิบชีวิตพยายามบดขยี้พวกเขาให้จมดิน แต่ในวินาทีที่ลินินหันไปมองสามี เธอกลับไม่พบความหวาดกลัวในแววตานั้นเลย มีเพียงความนิ่งสงบดั่งผิวน้ำในมหาสมุทรลึก... ความนิ่งที่น่ากลัว และเต็มไปด้วยอำนาจที่มองไม่เห็น "ก็แค่เศษกระดาษที่พวกคุณพยายามเอามาหลอกตัวเองว่าเป็นอาณาจักร" รวินท์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าก้องกังวานไปทั่วห้อง ประโยคสั้นๆ นั้นทำให้เสียงหัวเราะในห้องประชุมเงียบกริบลงทันที พงศกรหน้าตึงขึ้นมาทันควัน ตบโต๊ะเสียงดังสนั่น "รวินท์! แกมันก็แค่หมาจนตรอกที่บังโชคดีได้เงินก้อนโตมาเปิดบริษัทกระจอกๆ อย่ามาผยองต่อหน้าฉัน!" [แจ้งเตือนจากระบบ: ตรวจพบการคุกคามทางวาจาจากเป้าหมาย] [ฟังก์ชันพิเศษ: 'การซื้อกิจการแบบhostile takeover' พร้อมใช้งาน] [ยอดเงินในบัญชีไม่จำกัดวงเงิน: พร้อมหักล้างทุกอีโก้ของศัตรูใน 3 นาที] เสียงแจ้งเตือนจักรกลอันเย็นเยียบดังขึ้นในโสตประสาทของรวินท์ เขายกยิ้มมุมปากเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่สุภาพจนน่าขนลุก รวินท์ค่อยๆ ปลดกระดุมสูทออกอย่างใจเย็น ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูขึ้นมาวางไว้กลางโต๊ะ ราวกับกำลังจะเล่นเกมสนุกๆ ที่เขากำหนดกติกาเองทั้งหมด "พงศกร... คุณเคยได้ยินคำว่า 'ล้มละลายในพริบตา' ไหมครับ?" รวินท์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่แฝงด้วยรังสีอำมหิตที่ทำเอาผู้บริหารอาวุโสหลายคนถึงกับกลืนน้ำลายไม่ลงคอ "แกหมายความว่ายังไง?" พงศกรขมวดคิ้ว รู้สึกสังหรณ์ใจแปลกๆ แต่ก็ยังฝืนหัวเราะกลบเกลื่อน "บริษัทลูกของฉันถือหุ้นใหญ่ถึงเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ ต่อให้แกเอาเงินทั้งชีวิตมาทุ่ม ก็ไม่มีทางซื้อหุ้นคืนจากฉันได้หรอก!" "งั้นเหรอครับ?" รวินท์หันไปสบตาภรรยาที่รัก ลินินส่งยิ้มบางๆ ให้ เป็นรอยยิ้มที่สื่อความหมายว่า 'ทำตามใจคุณเถอะค่ะ' ก่อนที่รวินท์จะหันกลับมามองหน้าศัตรูตัวฉกาจด้วยสายตาที่เฉียบคมดั่งใบมีด "ผมไม่ได้จะซื้อคืนจากคุณ..." รวินท์เว้นจังหวะเล็กน้อย ให้คนทั้งห้องได้ลุ้นระทึก ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "แต่ผมกำลัง 'ซื้อหนี้ทั้งหมด' ที่บริษัทแม่ของคุณค้ำประกันไว้ และตอนนี้... ผมได้สั่งให้ธนาคารกลางระงับวงเงินสินเชื่อของตระกูลพงศกรเรียบร้อยแล้วครับ" สิ้นคำพูดนั้น หน้าจอโปรเจกต์เตอร์ขนาดใหญ่ภายในห้องประชุมก็เปลี่ยนเป็นภาพกราฟิกตลาดหุ้นแบบเรียลไทม์ หุ้นของตระกูลพงศกรดิ่งลงเหวอย่างรวดเร็วจนเป็นเส้นตรงสีแดงฉาน เสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์มือถือของผู้บริหารหลายคนในห้องดังระรัวพร้อมกันราวกับนัดหมาย "เป็นไปไม่ได้! แกทำอะไรลงไป?!" พงศกรผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ใบหน้าที่เคยหยิ่งยโสบิดเบี้ยวด้วยความตื่นตระหนก สีหน้าซีดเผือดราวกับคนใกล้ตาย เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มขมับ มือที่กำหมัดสั่นเทาราวกับคนควบคุมตัวเองไม่ได้ รวินท์ไม่ได้ตอบคำถามนั้น เขายังคงนั่งไขว่ห้างอย่างสง่างาม มือหนายกขึ้นเคาะโต๊ะเป็นจังหวะช้าๆ ก่อนจะเลื่อนบัตรเครดิตสีดำสนิทที่ไม่มีชื่อธนาคารและไม่มีวันหมดอายุ ไปบนพื้นโต๊ะไม้มะฮอกกานีให้ไถลไปหยุดตรงหน้าของพงศกรพอดี "ดีลหมื่นล้านที่ผมเสนอเมื่อกี้ หมดเวลาลงแล้วครับ" รวินท์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขยับปกเสื้อสูทให้เข้าที่ สายตาคมกริบมองก้มลงมองพงศกรที่ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ด้วยความสิ้นหวัง "ตอนนี้... บริษัทที่คุณรัก กลายเป็นของผมโดยสมบูรณ์แล้วครับคุณพงศกร" ในวินาทีนั้นเอง เสียงเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวจำนวนหลายลำก็บินมาลอยลำอยู่เหนือตึกกระจก พร้อมกับเงาร่างของชายชุดสูทนับสิบคนที่ก้าวเข้ามาประชิดหน้าประตูห้องประชุม พร้อมประกาศกร้าวเสียงดังฟังชัด "ท่านประธานครับ... ทีมกฎหมายและเจ้าหน้าที่พิทักษ์ทรัพย์มาถึงแล้วครับ จะให้เริ่มยึดอายัดทรัพย์สินทั้งหมดของตระกูลพงศกรเลยไหมครับ?" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของผมด้วยดีเสมอมานะครับ