คำสั่งซื้อจากนรก

"ถ้าคิดว่าเงินสิบล้านจะซื้อความไร้ยางอายของเธอคืนมาได้... เธอกำลังประเมินรวินท์คนนี้ต่ำเกินไปแล้ว, ลลิตา" เสียงทุ้มต่ำที่ลอดผ่านไรฟันไม่ได้ดังมากนัก ทว่ามันกลับหนักอึ้งราวกับภูเขาหินแกรทั้งลูกที่กดทับลงกลางอกของหญิงสาวเบื้องหน้า รวินท์ยืนนิ่งสนิท ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นไร้กรอบคู่นั้นสะท้อนภาพของอดีตแฟนสาวที่เคยร่วมเรียงเคียงหมอนมาด้วยกันถึงห้าปี หญิงสาวผู้ซึ่งเคยเหยียดหยามรอยยิ้มเหนื่อยล้าของเขาในวันที่กระเป๋าเงินว่างเปล่า แต่ในวันนี้ เธอกลับยืนตัวสั่นเทาอยู่กลางบูติกแบรนด์หรูระดับโลกด้วยสภาพที่ราวกับสุนัขจนตรอก ลลิตากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เล็บมือที่ทาเล็บเจลราคาแพงจิกเข้ากับฝ่ามือจนเนื้อแทบปริ เธอพยายามจะแย้มยิ้มเพื่อกลบเกลื่อนความหวาดกลัวที่กำลังกัดกินขั้วหัวใจ "รวินท์คะ... เราเคยรักกันนะ เธอก็รู้ว่าฉันมีความจำเป็น... พงศกรเขาแค่ล้อเล่น เรื่องระหว่างเรา..." "หยุดพูดชื่อนั้นซะ" รวินท์ยกมือขึ้นปัดอากาศเบาๆ ราวกับกำลังปัดเป่าฝุ่นผงที่น่ารังเกียจ รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากของชายหนุ่ม "เธอเลือกเดินออกจากห้องเช่ารูหนูของฉันเพื่อไปนั่งเบาะหลังรถสปอร์ตคันหรูของพงศกรเมื่อสามเดือนก่อน... จำไม่ได้แล้วหรือครับ ว่าเธอพูดว่าอะไรบ้าง?" *‘รวินท์... นายมันก็แค่ไอ้ขี้แพ้ที่วันๆ เอาแต่ก้มหน้าหน้าจอคอมพิวเตอร์ ชาตินี้ทั้งชาติก็ไม่มีปัญญาซื้อกระเป๋าใบนี้ให้ฉันหรอก!’* คำพูดดูถูกเหยียดหยามเหล่านั้นยังคงก้องกังวานอยู่ในความทรงจำ แต่แปลกเหลือเกิน... ในวินาทีนี้ รวินท์กลับไม่ได้รู้สึกเจ็บปวดแม้แต่น้อย หัวใจของเขาว่างเปล่าและด้านชาต่อผู้หญิงคนนี้โดยสิ้นเชิง สิ่งเดียวที่หลงเหลืออยู่คือความสนุกสนานในการได้ยืนมองเหยื่อที่เคยพยศ ค่อยๆ ดิ้นรนอยู่ในกำมือของอำนาจที่พวกมันไม่มีวันเอื้อมถึง ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนจากสมาร์ทโฟนในกระเป๋าเสื้อสูทสั่งตัดพิเศษดังขึ้นเบาๆ รวินท์หยิบมันขึ้นมาเหลือบมองเพียงเสี้ยววินาที หน้าจอสีดำสนิทปรากฏข้อความจากระบบ [ระบบผู้กล้าเลเวลอัป] ที่อัปเดตสถานะความมั่งคั่งแบบเรียลไทม์ [ ยอดคงเหลือสุทธิ: 4,520,000,000 บาท ] [ ภารกิจพิเศษสำเร็จ: ชำระล้างเศษขยะทางจิตใจ (1/1) ] [ รางวัล: สิทธิ์ขาดในการบริหารจัดการพื้นที่เชิงพาณิชย์ทั้งหมดในย่านเซ็นทรัลทาวเวอร์ ] รวินท์เก็บโทรศัพท์มือถือเข้าที่เดิมอย่างใจเย็น เขากวาดสายตามองไปรอบๆ ร้านค้าแฟชั่นแบรนด์เนมพื้นที่กว่าสามร้อยตารางเมตรแห่งนี้ ซึ่งตั้งอยู่บนทำเลทองคำแท่งของเมือง ที่ซึ่งลลิตายืนอวดเบ่งใส่พนักงานเมื่อครู่ก่อนที่เขาจะก้าวเข้ามา "พนักงานทุกคนฟังทางนี้" รวินท์เอ่ยด้วยน้ำเสียงกังวานและทรงอำนาจจนทุกคนในร้านต้องสะดุ้ง ผู้จัดการร้านรีบวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาโค้งคำนับอย่างนอบน้อม เนื่องจากผู้ถือหุ้นรายใหม่เพิ่งแจ้งเรื่องการเข้าตรวจกิจการแบบกะทันหัน และบุคคลที่ยืนอยู่ตรงหน้าก็คือชายผู้ถือครองโฉนดและสิทธิ์การบริหารทั้งหมดในอาคารแห่งนี้ "คะ... ครับ ท่านประธานรวินท์ มีอะไรให้ผมรับใช้เป็นพิเศษไหมครับ?" รวินท์ปรายตามองลลิตาที่ตอนนี้ใบซีดเผือดราวกับศพ "ผมต้องการให้คนแบบนี้... และสินค้าทุกชิ้นที่ผู้หญิงคนนี้สัมผัส ถูกกวาดทิ้งออกไปจากร้านของผมให้หมดภายในสามนาทีนี้" "ระ... รวินท์! นายบ้าไปแล้วเหรอ! นายนี่มัน..." ลลิตากรีดร้องออกมาด้วยความอับอายเมื่อลูกค้าคนอื่นเริ่มหันมามองด้วยสายตาสสมเพช "นายคิดว่ามีเงินหน่อยแล้วจะทำอะไรกับฉันก็ได้งั้นเหรอ พงศกรไม่มีวันปล่อยแกไว้แน่!" "พงศกรเหรอครับ?" รวินท์หัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความเยือกเย็นและเหนือกว่า "คุณชายตระกูลพงศกรที่กำลังวิ่งวุ่นกู้เงินยืมสินเพื่อพยุงบริษัทรับเหมาที่ใกล้ล้มละลายของครอบครัวน่ะเหรอ? น่าเสียดายจัง... เมื่อสิบนาทีที่แล้ว ผมเพิ่งซื้อหนี้ทั้งหมดของตระกูลมันมาอยู่ในมือเรียบร้อยแล้วล่ะครับ" ดวงตาของลลิตาเบิกโพรงกว้างจนแทบจะถล่นออกมาจากเบ้า ร่างกายของเธอล้มพับลงไปกองกับพื้นกระเบื้องเคลือบเงาวับอย่างไร้เรี่ยวแรง ความจริงที่กระแทกเข้าใส่หน้ามันรุนแรงเสียจนเธอไม่หลงเหลือแม้แต่เสียงจะเปล่งออกมาแก้ตัว ในจังหวะที่บรรยากาศภายในร้านกำลังตึงเครียดถึงขีดสุด ประตูอัจฉริยะอัตโนมัติของร้านก็เลื่อนเปิดออกอีกครั้ง พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างระหงในชุดเดรสสีขาวเรียบหรู ลินินก้าวเข้ามาด้วยท่าทีสง่างาม ดวงตากลมโตคู่นั้นกวาดมองสถานการณ์ตรงหน้าด้วยความเข้าใจโดยไม่ต้องเอ่ยถามอะไรเลยสักคำ เธอย่างกรายเข้ามาเคียงข้างรวินท์ ก่อนจะเอื้อมมือเรียวไปจัดปกเสื้อสูทให้ชายหนุ่มอย่างแผ่วเบาและเป็นธรรมชาติ "รินบอกคุณแล้วไงคะ ว่าอย่าเสียเวลากับคนพวกนี้เลย... กลิ่นมันไม่ค่อยน่าอภิรมย์เท่าไหร่" ลินินเอ่ยเสียงหวาน แต่แววตาที่มองลลิตานั้นราบเรียบและไร้ซึ่งความปรานีโดยสิ้นเชิง เช่นเดียวกับภรรยาผู้เคียงบ่าเคียงไหล่ที่พร้อมจะเหยียบย่ำศัตรูไปพร้อมกับสามี รวินท์หันไปสบตากับลินิน แววตาดุดันเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความอบอุ่นล้ำลึกในเสี้ยววินาที เขายกมือขึ้นโอบเอวบางของเธอไว้หลวมๆ เป็นเชิงปลอบประโยค "ครับที่รัก... ผมแค่กำลังจัดการขยะชิ้นสุดท้าย ก่อนที่เราจะไปดินเนอร์กัน" รวินท์ตอบภรรยาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะหันกลับไปมองผู้จัดการร้านที่ยืนตัวสั่น "จัดการตามคำสั่งของผม... เอาตัวเธออกไป แล้วโยนข้าวของทุกอย่างที่เธอซื้อลงถังขยะหน้าตึกซะ" "รับทราบครับท่านประธาน!" สิ้นเสียงคำสั่ง ร่างของลลิตาก็ถูกบอดี้การ์ดในชุดสูทสากลสองนายเข้ามาหิ้วปีกขึ้นทันที เสียงกรีดร้องโหยหวนและเสียงร้องขอความเมตตาดังลั่นไปทั่วบริเวณ แต่รวินท์หาได้ใส่ใจแม้แต่น้อย เขาก้มลงกระซิบเบาๆ ข้างหูภรรยาคนสวย ขณะที่สายตาคมกริบทอดมองออกไปนอกกระจกใสร้าน ทว่า... ในวินาทีที่ความเงียบสงบกำลังจะกลับคืนมา ร่างของชายหนุ่มอีกคนก็พุ่งพรวดเข้ามาในร้านด้วยใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว ดวงตาแดงก่ำจ้องมองรวินท์ราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ "ไอ้รวินท์! แกทำอะไรกับหุ้นของบริษัทพ่อฉันวะ!" พงศกรหอบหายใจจนตัวโยน สภาพของคุณหนูตระกูลดังยามนี้ดูไม่ต่างอะไรกับสุนัขจนตรอก เขากำหมัดแน่นพุ่งตรงเข้ามาหารวินท์หมายจะชกหน้า แต่ทว่า... รวินท์กลับยืนนิ่งสนิท ไม่แม้แต่จะหลบเลี่ยง ครืดดด—! เสียงเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวลำยักษ์สกรีนโลโก้ตระกูลทรงอิทธิพลระดับประเทศ บินต่ำลงมาจอดสนิทบนลานดาดฟ้าของอาคารพาณิชย์แห่งนี้อย่างอหังการ แรงลมมหาศาลพัดกระหน่ำจนกระจกหน้าร้านสั่นสะเทือน พร้อมกับร่างของชายชราในชุดสูททางการผู้เป็นประธานกรรมการบริหารธนาคารกลาง ที่ก้าวเดินลงมาจากเครื่องพร้อมแฟ้มเอกสารสีดำสนิทในมือ ชายชราผู้ทรงอิทธิพลเดินตรงเข้ามาหยุดยืนเบื้องหน้ารวินท์ ก่อนจะโค้งคำนับลงเก้าสิบองศาอย่างนอบน้อมที่สุด ท่ามกลางความตกตะลึงของพงศกรที่ยืนค้างเติ่งอยู่กลางอากาศ "ท่านประธานครับ... เอกสารการอายัดทรัพย์สินทั้งหมดของตระกูลพงศกร และหมายศาลยึดทรัพย์ พร้อมให้ท่านเซ็นอนุมัติเรียบร้อยแล้วครับ..." รวินท์รับปากกาหมึกซึมราคาแพงลิบลิ่วมาจากมือของชายชราผู้นั้น สายตาคมกริบช้อนขึ้นมองหน้าพงศกรที่กำลังหน้าซีดเผือดจนไร้สีเลือด พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่เอ่ยออกมาเบาๆ ทว่าดังก้องกังวานในความรู้สึกของทุกคน "ยินดีต้อนรับสู่จุดจบของชีวิตคุณ... คุณชายพงศกร" --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "โอเวอร์ลอร์ดซีโร่" มา ณ ที่นี้นะครับ