ค่ำคืนแห่งการลงทุน

"ตัวเลขเก้าหลักในบัญชีเมื่อเช้า... คุณเอาไปลงกับหุ้นบลูชิปของตระกูลพงศกรหมดเลยอย่างนั้นหรือคะ... เอ๊ด... ผมหมายถึง... รวินท์ทำแบบนั้นจริง ๆ เหรอคะ?" ลินินกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ดวงตากลมโตคู่สวยมองหน้าจอแท็บเล็ตแสดงผลพอร์ตการลงทุนที่อัดแน่นด้วยมูลค่ามหาศาล สลับกับใบหน้าของสามีที่กำลังนั่งไขว่ห้างจิบกาแฟดริปด้วยท่าทีสบายอารมณ์ ร่างบางในชุดนอนผ้าไหมเนื้อนุ่มขยับเข้าใกล้โต๊ะทำงานกระจกใส นิ้วเรียวยังสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อนึกถึงจำนวนเงินที่เปลี่ยนมือไปในพริบตาเดียว รวินท์วางแก้วกาแฟลงบนจานรองเสียงกระทบกันเบา ๆ ก่อนจะส่งยิ้มอ่อนโยนที่ใช้พราวเสน่ห์ใส่ภรรยาตัวน้อยเสมอ เขาดึงร่างบางให้มานั่งลงบนตักแกร่ง วงแขนอบอุ่นโอบกระชับเอวคอดไว้หลวม ๆ ปลายนายใหญ่แห่งอาณาจักรการเงินลูบกลุ่มผมนุ่มสลวยอย่างเบามือ "เรียก 'ค่ะ' อีกแล้วนะครับ คนดี... ลืมตกลงกันแล้วหรือไงว่าให้อยู่กันแบบสามีภรรยาธรรมดา ไม่ใช่เจ้านายกับลูกน้อง" รวินท์เอ่ยกระซิบชิดริมหู น้ำทุ้มต่ำเจือเสียงหัวเราะในลำคอ "ก็... ก็นี่มันไม่ใช่เงินหลักพันหลักหมื่นนี่คะรวินท์... แต่มันคือแปดร้อยล้าน! แปดร้อยล้านบาทในเวลาแค่สามวินาที! ลินินใจหายหมดแล้วนะรู้ไหม" หญิงสาวมุ่ยหน้าอย่างน่ารัก มือเล็กตีเข้าที่อกแกร่งเบา ๆ เป็นการคาดโทษ แต่กลับถูกรวินท์รวบปลายนิ้วทั้งห้าเข้ามากุมไว้ในอุ้งมืออุ่นหนา รวินท์ทอดสายตามองภรรยาด้วยความรู้สึกที่ลึกซึ้งเกินบรรยาย ความทรงจำในช่วงเวลาที่พวกเขาต้องกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปประทังชีวิตยังคงชัดเจน ลินินไม่เคยบ่น ไม่เคยเรียกร้อง แม้ในวันที่เขาถูกตระกูลพงศกรเหยียบย่ำศักดิ์ศรีจนจมดิน เธอก็ยังเป็นคนเดียวที่คอยเช็ดน้ำตาและกุมมือเขาไว้ ตอนนี้... เมื่อเขามีพลังแห่งระบบผู้ถือครองความรวยระดับพระเจ้า เงินทองจึงเป็นเพียงตัวเลขที่ใช้ตอบแทนความอดทนของผู้หญิงคนนี้ "จำวันที่เรานั่งกินข้าวแกงถุงริมถนนได้ไหมครับ ลินินบอกผมว่าขอแค่เรามีกันและกัน เงินทองมัน0เป็นของนอกกาย... แต่สำหรับผมวันนี้ เงินพวกนั้นมีค่าก็ต่อเมื่อมันถูกใช้เพื่อซื้อรอยยิ้มและความสุขสบายให้ผู้หญิงที่ชื่อ 'ลินิน' เท่านั้น" ดวงตาคมกริบฉายแววเด็ดเดี่ยวและมั่นคง ลินินชะงักงัน หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ความอบอุ่นแผ่ซ่านเข้ามาในความรู้สึกจนขอบตาร้อนผ่าว เธอกอดรอบคอสามีแน่นซุกใบหน้าลงกับลาดไหล่กว้างเพื่อซ่อนหยาดน้ำตาแห่งความตื้นตัน "แต่... การที่เราเอาเงินไปช้อนซื้อหุ้นที่กำลังร่วงกวาดล้างแบบนั้น พงศกรและคนในตระกูลเขาจะไม่สงสัยเหรอคะว่าใครอยู่เบื้องหลัง? พวกเขาเจ้าเล่ห์จะตายไป" ลินินเงยหน้าขึ้นมาสบตา ถามด้วยความกังวลในฐานะภรรยาที่ต้องเริ่มเรียนรู้การบริหารความเสี่ยงร่วมกัน รวินท์ยกย่องมุมปากขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่เปี่ยมด้วยความเยือกเย็นและอำนาจปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลา "ให้พวกมันสงสัยไปเถอะครับ... ยิ่งพวกมันดิ้นรนมากเท่าไหร่ มูลค่าหุ้นที่ผมถือครองก็จะยิ่งพุ่งสูงขึ้นเป็นเงาตามตัว เกมนี้ไม่ได้มีไว้เพื่อความบันเทิง แต่มันคือการ 'ทวงคืน' ทุกหยาดน้ำตาที่พวกมันเคยฝากไว้บนหลังผม" รวินท์เว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงจริงจัง "และเหตุผลที่ผมให้คุณเข้ามาดูบัญชีและพอร์ตการลงทุนนี้ด้วย ก็เพราะผมต้องการให้คุณเป็น 'ผู้ร่วมถือครองอำนาจ' อย่างแท้จริง ลินิน... เงินทั้งหมดนี่... ครึ่งหนึ่งเป็นของคุณ" "ครึ่งหนึ่ง...?" ลินินเบิกตากว้างอย่างตกใจ "ไม่เอาค่ะรวินท์ นั่นมันเงินคุณ..." "เงินของผม ก็คือเงินของคุณครับ ห้ามปฏิเสธเด็ดขาด" รวินท์ใช้นิ้วเรียวแตะริมฝีปากบางเบาเพื่อปิดกั้นคำท้วงติง "จากนี้ไป ทุกรอยขีดเขียนบนกระดานการเงินของบริษัทโฮลดิ้งที่เรากำลังจะสร้างขึ้น คุณจะต้องเป็นคนเซ็นอนุมัติร่วมกับผม... คุณคือราชنيในอาณาจักรนี้ ไม่ใช่แค่ผู้หญิงที่นั่งมองผมอยู่ข้างหลัง" คำพูดที่หนักแน่นและจริงใจทำให้ลินินพยักหน้ารับช้า ๆ ความกลัวและความกังวลก่อนหน้านี้ถูกแทนที่ด้วยความฮึกเหิมและเชื่อมั่นในตัวสามี มือเรียวเอื้อมไปจับเมาส์บนโต๊ะร่วมกับมือหนาของรวินท์ ดวงตาคู่สวยเริ่มฉายแววเฉียบคมขึ้นอย่างเห็นได้ชัด สมองที่เคยมีแต่ความอ่อนหวานเริ่มคำนวณตัวเลขและกระแสเงินสดตามที่รวินท์เคยสอนทีละนิด "ถ้าอย่างนั้น... หุ้นส่วนที่เหลือของตระกูลพงศกรที่กำลังเทขายออกมาเพื่อพยุงสภาพคล่องล่ะคะ เราควรจะกว้านซื้อเพิ่มไหม หรือจะปล่อยให้พวกมันกระอักเลือดตายไปเอง?" ลินินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่เริ่มมีความมั่นใจ รวินท์มองภรรยาด้วยสายตาชื่นชม ประกายความภาคภูมิใจพาดผ่านนัยน์ตาคมกริบ "เด็กดีของผมเรียนรู้เร็วเหลือเกิน... เราจะไม่ให้โอกาสพวกมันได้ตั้งตัวหรอกครับ คืนนี้ตอนเที่ยงคืนตรง ระบบจะปลดล็อกวงเงินสำรองพิเศษอีกสามร้อยล้าน... เราจะใช้เงินก้อนนั้น เข้าซื้อหุ้นล็อตสุดท้ายจนกว่าพวกเขาจะไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะนั่งประชุมบอร์ดบริหารอีกต่อไป" บรรยากาศในห้องทำงานเงียบสงบลงชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจและเสียงติ๊กต่อกของนาฬิกาบนผนังที่เดินเข้าใกล้ช่วงเวลาเที่ยงคืน ทว่าในขณะที่ทั้งสองกำลังวางแผนขั้นตอนสุดท้ายเพื่อเผด็จศึกตระกูลพงศกรอย่างใจจดใจจ่อ... *ติ๊ด! ติ๊ด! ติ๊ด!* เสียงสัญญาณเตือนภัยจากระบบรักษาความลับของคฤหาสน์ดังขึ้นกะทันหัน หน้าจอแท็บเล็ตแสดงผลพอร์ตการลงทุนของรวินท์เกิดภาพกระพริบเป็นสีแดงฉาน พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนจากระบบอัจฉริยะที่เด้งขึ้นมากลางหน้าจอด้วยตัวอักษรสีทองอร่าม **[แจ้งเตือนฉุกเฉินจากระบบ: ตรวจพบการพยายามเจาะระบบบัญชีส่วนกลางจากภายนอก IP Address ปรากฏที่... สำนักงานใหญ่ตระกูลพงศกร และ... บัญชีลับของบุคคลลึกลับที่ถือครองหุ้น 15% สุดท้าย]** รวินท์หรี่ตาลง รอยยิ้มเยือกเย็นหายวับไปจากใบหน้า แทนที่ด้วยความนิ่งสนิทดุจผืนน้ำยามรัตติกาล ส่วนลินินสะดุ้งสุดตัว หน้าซีดเผือดลงทันทีเมื่อเห็นชื่อของบุคคลที่กำลังพยายามเล่นตุกติกในวินาทีสุดท้ายก่อนตลาดปิด "รวินท์คะ... นั่นมัน..." ลินินอุทานเสียงสั่น พลางชี้ไปที่ชื่อบนหน้าจอ ประตูกระจกห้องทำงานที่ปิดสนิทจู่ ๆ ก็มีเสียงเคาะสามครั้งดังขึ้นอย่างเป็นจังหวะ พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนจากสมาร์ทโฟนส่วนตัวของรวินท์ที่ดังขึ้นขัดจังหวะความเงียบ เขาหยิบมันขึ้นมามอง ปลายสายคือเลขานุการส่วนตัวที่รายงานด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก *"นายครับ... คุณพงศกรเดินทางมาที่หน้าคฤหาสน์ด้วยตัวเอง พร้อมกับทนายความและผู้ถือหุ้นใหญ่... เขาบอกว่ามี 'ข้อเสนอสุดท้าย' ที่ท่านปฏิเสธไม่ได้ครับ!"* โอเวอร์ลอร์ดซีโร่ (ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ)