ตบหน้ากลางวงสังคม

“เชิญครับ... คุณพงศกร” เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจดังขึ้น ทำลายความเงียบงันภายในห้องจัดแสดงสินค้าอัญมณีและรถซูเปอร์คาร์สุดหรูระดับวีไอพีของงานกาล่าประจำปี แสงไฟฮาโลเจนสีนวลส่องกระทบตัวถังรถสปอร์ตสีดำด้านรุ่นลิมิเต็ดอิดิชั่น มูลค่าเกือบร้อยล้านบาทที่ตั้งตระหง่านอยู่ใจกลางห้อง ท่ามกลางสายตาของบรรดาเซเลบและมหาเศรษฐีที่ต่างหันมามองเป็นตาเดียว พงศกร ในชุดสูทแบรนด์ดังตัดเย็บพิเศษ ยืนยันรอยยิ้มหยันที่มุมปาก เขาปรายตามองรวินท์และลินินด้วยความดูแคลนอย่างไม่ปิดบัง มือเรียวจัดเนกไทของตนเองอย่างเชื่องช้า ก่อนจะก้าวเข้าไปใกล้รถคันดังกล่าวราวกับมันเป็นของตนเองตั้งแต่เกิด “แปลกใจจริงนะ รวินท์... อดีตลูกจ้างต๊อกต๋อยที่เคยถูกผมไล่ตะเพิดออกไปจากบริษัทวันนั้น วันนี้กล้าพากระต่ายป่าอย่างเธอเข้ามาเดินในงานระดับนี้ได้ด้วย?” พงศกรจงใจเน้นเสียงพาดพิงถึงลินินที่ยืนสงบนิ่งอยู่เคียงข้างรวินท์ มือเรียวบางของเธอสอดประสานเข้ากับฝ่ามืออุ่นของรวินท์แน่น ราวกับส่งผ่านความเชื่อใจและพลังใจให้กันและกัน ลินินไม่ได้แสดงอาการหวาดกลัวเหมือนในอดีตอีกต่อไป ดวงตากลมโตคู่นั้นมองตอบพงศกรด้วยความนิ่งสงบ เยືือกเย็น และเปี่ยมด้วยศักดิ์ศรี จนพงศกรถึงกับชะงักไปชั่วขณะด้วยความขัดเคืองใจ “กระต่ายป่าอย่างที่คุณว่า... อาจจะสูงค่าเกินกว่าที่คุณจะเอื้อมถึงก็ได้นะครับ คุณพงศกร” รวินท์เอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความโกรธเกรี้ยว แต่มันกลับแฝงไอสังหารจางๆ ที่ทำให้คนที่ได้ยินถึงกับสันหลังวาบ “ปากดี!” พงศกรแค่นหัวเราะเสียงดัง ตั้งใจให้คนรอบข้างได้ยิน “คิดว่ามีเงินติดตัวสักกี่บาทกันเชียว ถึงกล้ามาทำเป็นยืนค้ำฟ้าอยู่ตรงนี้? รถคันนี้ สร้อยคอเพชรเซ็ตนั้น และสิทธิ์การถือครองพื้นที่จัดงานโซนนี้ทั้งหมด... ผมจองไว้หมดแล้ว! และถ้าพวกแกยังไม่อยากขายหน้าไปมากกว่านี้ ก็ไสหัวออกไปซะ ก่อนที่ฉันจะเรียก รปภ. มาโยนพวกแกออกไปเหมือนหมูเหมือนหมา!” สิ้นคำพูดของพงศกร เสียงซุบซิบนินทาก็เริ่มดังระงับไปทั่วบริเวณ หลายคนมองรวินท์ด้วยสายสมเพชเวทนา เพราะในแวดวงไฮโซ ไม่มีใครไม่รู้ว่าพงศกรคือนักธุรกิจหนุ่มผู้กุมอำนาจการเงินมหาศาล และเป็นหนึ่งในผู้สนับสนุนหลักของงานในค่ำคืนนี้ ทว่า... รวินท์กลับไม่มีท่าทีสะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย ชายหนุ่มเพียงแค่ยกมุมปากขึ้นยิ้มเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเหนือชั้น ราวกับพงศกรเป็นเพียงเด็กน้อยที่กำลังอวดของเล่นชิ้นโปรดให้ผู้ใหญ่ดู ในจังหวะนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนจากสมาร์ทโฟนในกระเป๋าเสื้อสูทของรวินท์ก็ดังขึ้น พร้อมกับเสียงสังเคราะห์จากระบบในห้วงความคิด [ติ๊ง! รายงานสถานะจากระบบ: ตรวจพบความพยายามครอบครองทรัพย์สินของเป้าหมาย (พงศกร)] [ระบบได้ทำการตรวจสอบยอดเงินในบัญชีมิติที่ดินและบัญชีไร้ขีดจำกัดเรียบร้อยแล้ว] [ท่านสามารถ "ซื้อ" ทุกสิ่งที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าได้ทันที เพื่อมอบความพินาศทางจิตวิญญาณให้แก่ศัตรู] รวินท์กวาดสายตามองไปรอบห้อง ก่อนจะหยิบบัตรเครดิตสีดำสนิทที่ทำจากวัสดุไทเทเนียมบริสุทธิ์ สลักลวดลายมังกรทองคำด้วยเทคโนโลยีเลเซอร์สะท้อนแสงขึ้นมาถือไว้ในมือ บัตรใบเดียวกับที่ไร้ซึ่งวงเงินจำกัด และเชื่อมต่อกับระบบเศรษฐกิจระดับโลกโดยตรง “คุณพงศกรบอกว่า... จองไว้หมดแล้วอย่างนั้นสินะครับ?” รวินท์เอ่ยถาม น้ำเสียงนุ่มนวลแต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ “ใช่! และแกไม่มีปัญญาแม้แต่จะแตะต้องมันหรอก รวินท์!” พงศกรประกาศกร้าว เชิดหน้าขึ้นด้วยความเย่อหยิ่ง รวินท์ไม่ตอบคำถามนั้น เขาหันไปพยักศีรษะให้แก่ผู้จัดการฝ่ายดูแลลูกค้าคนสำคัญของงาน ที่เพิ่งเดินกึ่งวิ่งเข้ามาด้วยความตื่นตระหนกจากเหตุการณ์คำสั่งซื้อกิจการเมื่อครู่ ผู้จัดการคนดังกล่าวรีบโค้งตัวลงเกือบเก้าสิบองศาต่อหน้ารวินท์ทันที ท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคนในงาน “ทะ... ท่านประธานรวินท์ครับ ทุกอย่างเรียบร้อยตามบัญชาครับ!” เสียงของผู้จัดการสั่นเครือด้วยความยำเกรง “ดีมาก” รวินท์เอ่ยสั้นๆ ก่อนจะก้าวเข้าไปยืนประชิดตัวรถซูเปอร์คาร์คันหรู แล้วยื่นบัตรไทเทเนียมสีดำสนิทให้กับผู้จัดการ “จัดการรูดชำระเงินทั้งหมด... ไม่ว่าจะเป็นรถคันนี้ สร้อยคอเพชรล้ำค่าที่จัดแสดงอยู่ และ... สิทธิ์ความเป็นเจ้าของพื้นที่จัดงานทั้งหมดในค่ำคืนนี้ รวมถึงอาคารพาณิชย์สามแห่งที่ตระกูลพงศกรกำลังใช้ค้ำประกันสินเชื่ออยู่ด้วย” พงศกรเบิกตากว้าง สีหน้าเปลี่ยนจากความเย่อหยิ่งเป็นความตกใจจนสุดขีด “แก... แกพูดบ้าอะไร! อาคารพาณิชย์พวกนั้นเป็นของตระกูลฉัน แกไม่มีทาง...” “ไม่มีทางอะไรเหรอครับ?” รวินท์หันกลับมามองด้วยแววตาที่เยือกเย็นดั่งน้ำแข็งขั้วโลก “จำคำพูดเมื่อครู่ของคุณไม่ได้หรือครับ... ว่าคนที่ไม่มีปัญญา คือใครกันแน่” ผู้จัดการรับบัตรสีดำมาด้วยมือทั้งสองข้างอย่างระมัดระวังราวกับมันคือวัตถุศักดิ์ศรี ก่อนจะนำไปเสียบเข้ากับเครื่องรูดบัตรอัจฉริยะระบบไวร์เลส เสียงเครื่องพิมพ์ใบเสร็จเริ่มทำงานอย่างรวดเร็ว พร้อมกับหน้าจอแสดงผลดิจิทัลที่สว่างวาบขึ้นท่ามกลางความเงียบกริบของทุกคนในห้อง ลินินมองภาพเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย เธอยังจำวันที่เธอกับรวินท์ต้องกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปประทังชีวิตด้วยกันได้ดี แต่วันนี้... ผู้ชายที่ยืนอยู่ข้างกายเธอ กลับสามารถซื้อทุกสิ่งที่คนอื่นมองว่าเป็นความฝันสูงสุดได้ด้วยการแตะบัตรเพียงครั้งเดียว ความอบอุ่นแผ่ซ่านขึ้นในหัวใจของเธอ มือบางขยับไปจับชายเสื้อสูทของรวินท์เบาๆ พร้อมกับส่งสายตาที่เต็มไปด้วยความรักและความเชื่อมั่นให้เขา “ยอดเงินชำระจำนวน... สองพันห้าร้อยล้านบาท... ทำรายการสำเร็จสมบูรณ์ครับท่านประธาน!” เสียงของผู้จัดการประกาศก้องด้วยความตื่นเต้นจนเสียงหลง *ติ๊ง!* เสียงสัญญาณอนุมัติจากธนาคารกลางดังขึ้นกังวานในโสตประสาทของทุกคน พงศกรเข่าทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นในทันที สีหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด ดวงตาเบิกโพลงด้วยความหวาดกลัวและไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่เกิดขึ้น รวินท์ก้มมองพงศกรที่กำลังนั่งหมดสภาพอยู่แทบเท้า ก่อนจะโน้มตัวลงกระซิบเบาๆ ด้วยน้ำเสียงที่ก้องกังวานในความเงียบ “ของทั้งหมดที่คุณพงศกรหมายตา... ตอนนี้เป็นของผมแล้วนะครับ... และในฐานะเจ้าของสถานที่คนใหม่ ผมคิดว่า... การไล่สุนัขที่ไม่ได้รับเชิญออกไปจากพื้นที่ น่าจะเป็นการทำความสะอาดที่ดีที่สุด” รวินท์ยืนตรงเต็มความสูง โอบเอวบางของลินินไว้แนบกายอย่างทะนุถนอม ท่ามกลางเสียงปรบมือระคนความตื่นตะลึงของแขกเหรื่อรอบข้าง ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังจะคลี่คลายไปในชัยชนะอันเด็ดขาดของรวินท์ ประตูบานใหญ่ทางด้านหลังห้องจัดแสดงก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างเงาลึกลับในชุดสูทสีขาวสะอาดตา ที่ก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบ และเอกสารลับในมือที่ทำเอารวินท์ต้องหรี่ตาลงทันที “ช้าก่อนครับท่านประธานรวินท์... ของชิ้นใหญ่ที่สุดในงานนี้ ท่านยังไม่ได้ซื้อนะครับ” ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับ "โอเวอร์ลอร์ดซีโร่" นะครับ