ความลับที่ไม่มีใครรู้

“ช้าก่อนครับท่านประธานรวินท์... ของชิ้นใหญ่ที่สุดในงานนี้ ท่านยังไม่ได้ซื้อนะครับ” เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องจัดเลี้ยงระดับลักชัวรี รวินท์หยุดฝีเท้าลงอย่างช้าๆ รอยยิ้มมุมปากของเขาไม่ได้มีความตื่นตระหนกเจือปนแม้แต่น้อย มีเพียงความเยือกเย็นดั่งมหาสมุทรลึกที่พร้อมจะกลืนกินทุกสิ่ง เขาส่งสายตากลับไปมองพงศกร คุณหนูใหญ่แห่งตระกูลพงศกรผู้เรืองอำนาจ ซึ่งเวลานี้ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเคียดแค้นและอับ บนหน้าจอแบล็กดรอปขนาดมหึมา ตัวเลขมูลค่าทรัพย์สินและหุ้นส่วนที่ถูกประมูลแข่งกันยังคงกระพริบระรัว แต่ไม่มีใครกล้าขยับตัวทำธุรกรรมใดๆ อีก เพราะทุกคนต่างรู้ดีว่า คืนนี้ไม่ใช่แค่การกุศลหรือการประมูลเพชรพลอยธรรมดา แต่มันคือสนามรบทางเศรษฐกิจที่เดิมพันด้วยศักดิ์ศรีของตระกูลเก่าแก่กับมหาเศรษฐีหน้าใหม่ที่ไร้ที่มา รวินท์หันกลับมาเต็มตัว ปรับกระดุมสูทสั่งตัดพิเศษอย่างใจเย็น สายตาคมกริบกวาดมองผู้คนที่นั่งตัวเกร็งอยู่รอบห้อง ลินินภรรยาอันเป็นที่รักของเขาขยับเข้ามายืนเคียงข้าง มือเรียวบางเอื้อมมาสัมผัสข้อศอกของเขาเบาๆ เป็นเชងสัญญานว่าเธอยังคงอยู่ตรงนี้ ไม่ว่าพายุลูกใหญ่แค่ไหนจะโหมกระหน่ำเข้ามา “ของชิ้นใหญ่ที่สุดงั้นหรือครับคุณพงศกร” รวินท์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่ากังวานก้องไปทั่วห้อง “ถ้าคุณหมายถึงหุ้นสามสิบเปอร์เซ็นต์สุดท้ายที่เหลืออยู่ในตลาดของกลุ่มพงศกรคอร์ปอเรชั่น... เกรงว่าผมคงไม่ต้องรอประมูลหรอกครับ เพราะผมทยอยกว้านซื้อมันมาจนเกือบหมดเกลี้ยงตั้งแต่วินาทีแรกที่คุณกล้าดูถูกภรรยาผมแล้วล่ะครับ” เสียงฮือฮาดังระเบิดขึ้นในห้องทันที บรรดาผู้มีเกียรติและนักธุรกิจแถวหน้าต่างหน้าถอดสี พงศกรถึงกับผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ใบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธจัด เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนจนน่ากลัว “แกพูดบ้าอะไร! หุ้นของตระกูลพงศกรอยู่ในมือของผู้ถือหุ้นใหญ่สายตรง ไม่มีทางที่คนนอกอย่างแกจะแตะต้องมันได้แม้แต่หุ้นเดียว!” พงศกรคำราม ลมหายใจหอบกระชั้นด้วยความเดือดดาล รวินท์ไม่ได้ตอบโต้อะไรด้วยความเกรี้ยวกราด เขากลับหัวเราะในลำคอเบาๆ ช่างเป็นเสียงหัวเราะที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจของศัตรู รวินท์หยิบสมาร์ตโฟนเครื่องหรูขึ้นมา ปลายนิ้วเรียวแตะหน้าจอเพียงไม่กี่ครั้ง เสียงแจ้งเตือนจากระบบปฏิบัติการลับระดับพระเจ้าก็ดังขึ้นในหูของเขา [ติ๊ง! ตรวจพบความพยายามในการเข้าซื้อกิจการเป้าหมาย: ตระกูลพงศกร] [ระบบกำลังดำเนินการกว้านซื้อหุ้นล็อตสุดท้ายผ่านบัญชีนรินทร์โฮลดิ้ง...] [การทำธุรกรรมเสร็จสิ้น สมบูรณ์ 100% ท่านได้กลายเป็นผู้ถือหุ้นใหญ่ที่สุดอันดับหนึ่งของพงศกรคอร์ปอเรชั่นอย่างเป็นทางการแล้วครับ!] รวินท์เงยหน้าขึ้นสบตากลับด้วยแววตาที่ว่างเปล่า แต่มันกลับทรงพลังจนทำให้พงศกรผงะถอยหลังไปหนึ่งก้าว “คุณหนูพงศกรครับ... คนเรามักจะประเมินค่าความมั่งคั่งต่ำเกินไปเสมอ โดยเฉพาะเมื่อคุณคิดว่าเงินซื้ออำนาจไม่ได้ แต่ความจริงคือ อำนาจต่างหากที่ต้องก้มหัวให้เงิน และในตอนนี้... ผมคือนายใหญ่คนใหม่ที่จะมาเซ็นอนุมัติไล่คนตระกูลพงศกรออกจากบอร์ดบริหารทีละคน” รวินท์กล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่ทุกคำพูดเปรียบเสมือนคมมีดที่กรีดลงบนเนื้อสดๆ ของศัตรู ลินินมองสามีด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ เธอยังจำได้ดีถึงวันที่พวกเขาถูกขับไล่ออกจากบริษัทเก่าอย่างไร้เยื่อใย วันที่พงศกรเคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของรวินท์จนจมดิน แต่ในวันนี้ ผู้ชายคนเดิมที่เธอรักหมดหัวใจ ได้เติบโตขึ้นจนกลายเป็นผู้กุมชะตากรรมของคนที่เคยรังแกพวกเขาไว้ทั้งหมดแล้ว พงศกรตัวสั่นเทาด้วยความตื่นตระหนก มือที่ถือแก้วไวน์สั่นระริกจนของเหลวสีแดงฉานกระฉอกเปื้อนเสื้อสูทราคาแพง “ไม่จริง... แกโกหก! แกเป็นใครกันแน่! แกไม่มีทางมีเงินทุนมหาศาลขนาดนี้ในเวลาสั้นๆ ได้หรอก!” รวินท์ก้าวเข้าไปใกล้ทีละก้าว บรรยากาศรอบตัวกดดันจนแทบจะหายใจไม่ออก เขาก้มตัวลงกระซิบข้างหูของอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงที่ได้ยินกันเพียงสองคน “ความลับที่ไม่มีใครรู้... ก็คือ ผมไม่ได้แค่มีเงินครับคุณพงศกร แต่ผมคือคนที่กำหนดกฎเกณฑ์ทั้งหมดในตลาดแห่งนี้ต่างหาก” ทว่า ในขณะที่รวินท์กำลังจะปิดฉากความพินาศของตระกูลพงศกรในค่ำคืนนี้ ประตูห้องจัดเลี้ยงขนาดใหญ่ก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างเงาลึกลับในชุดสูทสีดำสนิทที่เดินนำหน้าบอดี้การ์ดนับสิบคน กลิ่นอายอันตรายแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ และบุคคลที่ก้าวเข้ามาใหม่นั้น กลับทำให้รอยยิ้มมั่นใจบนใบหน้าของรวินท์ต้องชะงักลงทันทีเมื่อได้เห็นใบหน้าที่แท้จริงของอีกฝ่าย ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของผมด้วยดีเสมอมานะครับ