งานเลี้ยงน้ำชาแห่งความอัปยศ

เสียงแก้วไวน์คริスタルกระทบกันเบาๆ ในห้องจัดเลี้ยงระดับซูเปอร์วีไอพีของโรงแรมหรูใจกลางเมือง ไม่ได้สร้างความรื่นรมย์ให้แก่บรรยากาศแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม รัศมีแห่งความกดดันและการเหยียดหยามที่แผ่ออกมาจากรอบโต๊ะ กลับทำให้ที่นี่ไม่ต่างอะไรจากสนามประหารทางสังคมที่ไร้ซึ่งเสียงกรีดร้อง “ผมไม่คิดเลยนะฃรับคุณลินิน ว่าคนที่มีโปรไฟล์ระดับคุณ จะยอมลดตัวมาคบหากับผู้ชายมือเปล่าที่แม้แต่ค่ากาแฟยังต้องคำนวณสิทธิ์ส่วนลด... หรือว่าคุณเองก็ติดใจความสบายจนยอมทิ้งศักดิ์ศรีไปหมดแล้ว?” เสียงหัวeาะในลำคอของพงศกรดังขึ้นอย่างเย้ยหยัน เขาสวมสูทสั่งตัดพิเศษจากอิตาลี นั่งไขว่ห้างด้วยท่าทีราวกับตนเป็นราชาผู้กุมชะตาชีวิตของทุกคนในห้องนี้ สายตาคมปลาทูมองกราดไปยังลินิน หญิงสาวผู้ยืนเคียงข้างรวินท์ด้วยแววตาดูแคลนระคนสมเพช ลินินเม้มริมฝีปากแน่น มือเรียวบางภายใต้ชุดเดรสเรียบหรูสั่นระริกเล็กน้อย เธอไม่ได้หวาดกลัวต่อคำดูถูกเหยียดหยาม แต่เธอกลัวว่าความยากจนที่ตนเคยร่วมฝ่าฟันมากับรวินท์ จะกลายเป็นเครื่องมือให้ไอ้พวกเหลือบไรสังคมพวกนี้เหยียบย่ำศักดิ์ศรีของคนที่เธอรัก ทว่า ก่อนที่ลินินจะได้เอ่ยปากตอกกลับด้วยถ้อยคำใด รวินท์ผู้ยืนสงบนิ่งอยู่เบื้องหลังก็ยกมือขึ้นแตะไหล่บางของเธอเบาๆ สัมผัสที่อบอุ่นและมั่นคงนั้นส่งผ่านความรู้สึกปลอดภัยมาให้ทันที รวินท์เงยหน้าขึ้น ดวงตาคู่คมกริบราวกับพญานัคราชที่ตื่นจากการจำศีลไม่ได้ฉายแววโกรธเกรี้ยวเลยแม้แต่น้อย มีเพียงความเยือกเย็นดุจน้ำแข็งขั้วโลกที่อาบไล้ความน่าสะพรึงกลัวเอาไว้ภายใต้รอยยิ้มสุภาพ [ติ๊ง! ตรวจพบความตั้งใจในการกดขี่ทางสังคมจากเป้าหมาย (พงศกร) ระบบผู้ถือครองความรวยระดับพระเจ้าทำการประเมินมูลค่าความเสียหายทางจิตใจ... สำเร็จ!] [มอบภารกิจพิเศษ: "ถอนรากถอนโคนศักดิ์ศรีจอมปลอม" งบประมาณไม่จำกัด ยอดเบิกจ่ายขั้นต่ำเพื่อตบหน้าในครั้งนี้: 100,000,000 บาท!] [คำเตือนจากระบบ: จงใช้เงินซื้อความเงียบของพวกมันให้ราบคาบครับท่านผู้กล้า!] เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในโสตประสาทของรวินท์ พร้อมกับตัวเลขยอดเงินในบัญชีลับที่พุ่งทะยานจนแทบจะทะลุกรอบหน้าจออินเทอร์เฟซ รวินท์แย้มรอยยิ้มบางเบา เป็นรอยยิ้มของสุภาพบุรุษที่แฝงไปด้วยความคมกริบของใบมีดโกน เขาขยับปกเสื้อสูทราคาแพงที่เพิ่งซื้อมาด้วยเงินสดเมื่อช่วงบ่าย ก่อนจะก้าวเท้าออกไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ท่ามกลางสายตานับสิบที่มองมาด้วยความฉงน “คุณพงศกรพูดถูกส่วนหนึ่งครับ...” รวินท์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่ากังวานก้องไปทั่วทั้งห้องจัดเลี้ยงที่เงียบสงบ “คนเราถ้าวัดคุณค่ากันที่สิ่งของนอกกาย ผมคงเป็นแค่เศษฝุ่นในสายตาคุณ... แต่ปัญหาคือ คุณแน่ใจแค่ไหนล่ะครับ ว่าสิ่งที่เรียกว่า ‘ความมั่งคั่ง’ ของคุณในตอนนี้ มันไม่ใช่แค่เศษกระดาษทิชชูที่ผมสามารถฉีกเล่นได้ในเวลาไม่ถึงสามวินาที?” สิ้นคำพูดนั้น เสียงหัวเราะร่าก็ดังขึ้นจากกลุ่มเพื่อนสนิทของพงศกรที่นั่งล้อมรอบ บางคนถึงกับสำลักแชมเปญด้วยความขบขัน “ฮ่าๆๆๆ! นี่แกเพิ่งพูดอะไรออกมาวะรวินท์? เศษกระดาษทิชชูงั้นเหรอ? แกตรัสรู้เองหรือเอาสมองส่วนไหนคิดวะ ถึงกล้ามาพูดจาอวดดีต่อหน้าประธานกลุ่มทุนอสังหาฯ ที่มีมูลค่าบริษัทเป็นหมื่นล้าน!” หนึ่งในลูกน้องเลียแข้งเลียขาของพงศกรลุกขึ้นชี้หน้าด่าด้วยความดูถูก พงศกรยกมือห้ามลูกน้องด้วยสีหน้าเรียบเฉย เขาสvยตามองรวินท์ตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความเวทนา ราวกับกำลังมองตัวตลกในคณะละครสัตว์ “รวินท์... นายคงสติหลุดไปแล้วสินะ ถึงได้กล้ามาเห่าหอนต่อหน้าฉันด้วยความอวดดีแบบนี้ รู้ไหมว่าห้องจัดเลี้ยงวีไอพีนี้ ค่าใช้จ่ายในการปิดห้องสังสรรค์คืนนี้ แค่หลักแสนบาท... นายทำงานทั้งชีวิตยังหาเงินมาจ่ายค่าเปิดประตูห้องนี้ไม่ได้ด้วยซ้ำ แล้วยังมีหน้ามาคุยโตว่าจะฉีกความมั่งคั่งของฉันทิ้ง?” พงศกรเหยียดกายพิงพนักเก้าอี้ ยกแก้วไวน์ขึ้นจิบอย่างเหนือกว่า “ถ้าอยากจะโชว์พาวเวอร์นัก ฉันให้โอกาสแก... ควักบัตรเครดิตของแกออกมาสิ บัตรที่บอกว่ารวยนักรวยหนาน่ะ เอามาวางบนโต๊ะนี้ให้ฉันดูเป็นบุญตาหน่อยสิ!” บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงทันที ทุกสายตาจับจ้องมาที่รวินท์ด้วยความอยากรู้อยากเห็น บ้างก็เตรียมรอหัวเยาะเย้ยเมื่อเห็นความอับจนปัญญาของชายหนุ่ม ลินินดึงแขนเสื้อรวินท์เบาๆ ด้วยความกังวล แม้เธอจะเชื่อมั่นในตัวสามี แต่การเผชิญหน้ากับอำนาจเงินทุนมหาศาลขนาดนี้ไม่ใช่เรื่องที่จะเอาชนะกันได้ง่ายๆ ทว่า รวินท์กลับนิ่งสงบ เขาส่งสายตาอ่อนโยนไปให้ภรรยา เพื่อบอกว่าทุกอย่างอยู่ภายใต้การควบคุม จากนั้นจึงล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อสูทด้านใน หยิบวัตถุชิ้นหนึ่งออกมาวางลงบนโต๊ะกระจกใสอย่างแผ่วเบา *แปะ* เสียงวัตถุบางอย่างกระทบพื้นผิวกระจกเบาๆ แต่มันกลับดึงดูดทุกสายตาให้ก้มมองตามโดยอัตโนมัติ นั่นคือบัตรเครดิตสีดำสนิท ไร้ลวดลายใดๆ นอกจากตราสัญลักษณ์โลโก้รูปมงกุฎทองคำฝังเพชรแท้ที่สะท้อนแสงไฟระยิบระยับ บัตรโลหะพิเศษที่แม้แต่ธนาคารกลางระดับโลกก็มีสิทธิ์ออกให้ไม่ถึงสิบล่างทั่วโลก! พงศกรหรี่ตามองการ์ดใบนั้น ก่อนจะหลุดหัวเราะพรืดออกมา “ฮ่าๆๆ! บัตรพลาสติกทำสีดำติดสติ๊กเกอร์ทองปลอมๆ แบบนี้ สั่งทำจากร้านค้าออนไลน์ราคาเท่าไหร่ล่ะรวินท์? เนียนใช้ได้นี่หว่า คิดจะเอาของเล่นเด็กมาหลอกตาผู้ใหญ่หรือไง?” เหล่าแขกเหรื่อในงานต่างพากันหัวingตามด้วยความขบขัน พวกเขาคิดว่านี่คือแผนการต้มตุ๋นที่น่าสมเพชที่สุดเท่าที่เคยเห็นมา รวินท์ไม่ได้โต้เถียง เขายังคงรักษารอยยิ้มสุภาพไว้บนใบหน้า นิ้วเรียวยาวหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาปลดล็อกหน้าจอด้วยความใจเย็น ก่อนจะกดส่งสัญญาณคำสั่งไปยังระบบเบื้องหลัง ในวินาทีนั้นเอง เสียงเตือนข้อความ SMS จากโทรศัพท์มือถือของพงศกรก็ดังขึ้น *ติ๊ง!* พงศกรขมวดคิ้วเล็กหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูด้วยความฉงน แต่พอสายตาปะทะเข้ากับข้อความแจ้งเตือนจากธนาคารหลักของตระกูล สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนจากความเย้ยหยันกลายเป็นความซีดเผือดในพริบตา [ประกาศจากระบบธนาคารกลางสากล: บัญชีนิติบุคคลในเครือพงศกรกรุ๊ป ถูกระงับการทำธุรกรรมทั้งหมดชั่วคราว เนื่องจากการเข้าซื้อกิจการและการเทคโอเวอร์หุ้น 51% โดยบุคคลปริศนาภายใต้นามแฝง ‘โอเวอร์ลอร์ดซีโร่’ มูลค่าการทำธุรกรรมสุทธิ: 5,000,000,000 บาท เสร็จสิ้นสมบูรณ์] มือหนาของพงศกรสั่นเทาจนเกือบทำโทรศัพท์ร่วงหล่นลงพื้น เหงื่อกาฬผุดพรายเต็มใบหน้า ดวงเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด เขาลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้จนโต๊ะสั่นสะเทือน “ตะ...เป็นไปไม่ได้! นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน! ใคร... ใครบังجาญมาซื้อหุ้นบริษัทของฉัน?!” พงศกรคำรามออกมาด้วยความสติแตก รวินท์ค่อยๆ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดปกเสื้อสูทให้เข้าที่อย่างใจเย็น เขาก้าวเข้าไปใกล้พงศกรที่กำลังเข่าอ่อนทรุดลงนั่งกับเก้าอี้ด้วยความหวาดกลัว ดวงตาคู่คมกวาดมองศัตรูตัวฉกาจที่ครั้งหนึ่งเคยเหยียดหยามเขาด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบ “คุณพูดถูกครับพงศกร... ห้องจัดเลี้ยงนี้มันอาจจะมีราคาแค่หลักแสน” รวินท์โน้มตัวกระซิบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ “แต่ผมเพิ่งใช้เงินซื้อตึกโรงแรมนี้ทั้งหมด รวมถึงบริษัทที่คุณภาคภูมิใจนักหนา... ในราคาที่ทำให้คุณกลายเป็นขอทานไร้บ้านได้ภายในพริบตาเดียว” รวินท์หันไปหยิบบัตรเครดิตสีดำบนโต๊ะเก็บใส่กระเป๋าเสื้ออย่างใจเย็น ก่อนจะโอบเอวภรรยาอันเป็นที่รักเตรียมเดินออกจากห้อง ทว่า ก่อนที่ทั้งคู่จะก้าวพ้นประตูห้องจัดเลี้ยง เสียงฝีเท้าหนักแน่นนับสิบก็ดังขึ้นจากด้านนอก พร้อมกับการปรากฏตัวของชายชุดดำในสูทสากลระเบียบเรียบร้อย ท่าทางน่าเกรงขามที่เดินเข้ามาโค้งคำนับให้รวินท์อย่างพร้อมเพรียงกัน “เรียนท่านประธานรวินท์ ทุกอย่างตามคำสั่งซื้อกิจการเสร็จสิ้นสมบูรณ์แล้วครับ... จะให้จัดการไล่แขกที่ไม่ได้รับเชิญออกจากพื้นที่ทั้งหมดเลยไหมครับ?” ---------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปตบหน้าพวกอีโก้สูงด้วยความรวยระดับพระเจ้าด้วยกันในตอนนี้นะครับ — โอเวอร์ลอร์ดซีโร่