รับสมัครเลขาส่วนตัว

"คุณรวินท์คะ... เอกสารกองนี้สำหรับคัดเลือกเลขาหน้าห้องทั้งหมดถูกคัดกรองมาอย่างดีแล้วค่ะ แต่อย่างที่เรียนแจ้ง... ตำแหน่งนี้เงินเดือนสูงถึงหลักล้าน คนที่สมัครเข้ามาส่วนใหญ่จึงเป็นลูกสาวนักธุรกิจหรือเซเลบชื่อดังทั้งนั้นค่ะ" เสียงทุ้มนุ่มนวลของลินินดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องทำงานเพนต์เฮาส์หรูหราลอยฟ้า เธอยืนอยู่ข้างโต๊ะทำงานกระจกนิรکاری แววตาของหญิงสาวฉายแววมีความกังวลเล็กน้อย แม้ว่าในยามนี้พวกเขาจะไม่ใช่คู่รักยากจนที่ต้องนั่งกินมาม่าสิ้นเดือนเหมือนเก่าแล้วก็ตาม แต่ความเคยชินที่ต้องดิ้นรนร่วมกันมาเนิ่นนาน ทำให้เธอยังคงรอบคอบเสมอ รวินท์ในชุดสูทตัดเย็บพิเศษเข้ารูปรับกับไหล่กว้างและสัดส่วนสมส่วน เงยหน้าขึ้นจากหน้าจอโฮโลแกรมของระบบ เลื่อนสายตาคมกริบมองไปยังแฟ้มเอกสารในมือของหญิงสาวที่เขาหتักหามรักใคร่สุดหัวใจ ดวงตาที่เคยเยือกเย็นและไร้ความรู้สึกยามมองเหล่าศัตรู กลับอ่อนแสงลงทันทีเมื่อทอดมองรอยยิ้มบางๆ ที่เจือความเหนื่อยล้าของเธอ "ให้พวกเธอเหล่านั้นกลับไปเถอะครับ ลินิน" รวินท์เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลัง ก้าวเท้าเดินอ้อมโต๊ะทำงานเข้าไปใกล้หญิงสาวทีละก้าวอย่างเชื่องช้า จนกระทั่งหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเธอในระยะประชิด ลินินชะงักไปเล็กน้อย ดวงตากลมโตกระพริบปริบด้วยความประหลาดใจ ยามที่ปลายนิ้วอุ่นของชายหนุ่มเอื้อมมาปัดปอยผมที่ตกลงมาปรกแก้วตาของเธออย่างทะนุถนอม "เงินเดือนหลักล้าน และตำแหน่งเลขาคนสนิทที่กุมอำนาจจัดการทุกอย่างในเครือบริษัท... ผมไม่ได้ตั้งใจจะจ้างพวกคุณหนูไฮโซเหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อมานั่งเช็กเรตติ้งหรอกนะครับ" "แล้วคุณจะเลือกใครล่ะคะ? ตำแหน่งนี้บอร์ดบริหารกดดันลงมามากนะว่าต้องเป็นคนที่มีโปรไฟล์ระดับอินเตอร์..." ลินินเอียงคอมองด้วยความสงสัย พลางสูดกลิ่นกายสะอาดสะอ้านที่คุ้นเคย ซึ่งบัดนี้เจือกลิ่นอายความสำเร็จและความเย่อหยิ่งแบบผู้กุมชะตาชีวิตคนอื่น รวินท์ยกย่องมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มร้ายกาจ นัยน์ตาสีเข้มพินิจพิจารณาใบหน้าเนียนใสของคนที่เคียงบ่าเคียงไหล่ผ่านคืนวันอันโหดร้ายมาด้วยกัน เขาจำได้ดีถึงวันที่พงศกรและพวกพ้องรุมเหยียดหยาม สาดคำพูดดูถูกเหติดเหยียดหยามใส่พวกเขาในร้านอาหารหรู ลินินคือคนที่ยืนหยัดกอดเขาไว้แม้ในวันที่เขามีเพียงความว่างเปล่า "คนที่คู่ควรกับตำแหน่งนี้ และนั่งอยู่ใกล้หัวใจผมที่สุด... มีแค่คนเดียวครับ" รวินท์เอ่ยพลางดึงแฟ้มเอกสารออกจากมือของลินินแล้วโยนลงบนโต๊ะอย่างไร้เยื่อใย ก่อนจะคว้ามือเรียวบางทั้งสองข้างของเธอขึ้นมากุมไว้แน่น สัมผัสที่คุ้นเคยทำให้หัวใจของลินินเต้นระรัวอย่างไม่เป็นจังหวะ "คะ... คุณหมายความว่ายังไงคะรวินท์? อย่าบอกนะว่า..." ลินินเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เมื่อสมองเริ่มประมวลผลคำพูดของชายหนุ่ม "ใช่ครับ ลินิน" รวินท์กล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น เด็ดขาด และเปี่ยมด้วยอำนาจล้นฟ้าที่ปฏิเสธไม่ได้ "ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป คุณคือเลขาส่วนตัวของผม... ไม่สิ คุณคือผู้บริหารหญิงสูงสุดผู้กุมอำนาจเคียงข้างผมในอาณาจักรธุรกิจแห่งนี้ต่างหาก" [ติ๊ง! ตรวจพบการตัดสินใจที่สอดคล้องกับเงื่อนไข 'ราชินีเคียงบัลลังก์' ระบบทำการอนุมัติสิทธิ์เลขาธิการสูงสุดระดับซูเปอร์วีไอพีเรียบร้อยแล้ว!] [มอบรางวัลพิเศษ: หุ้น 30% ในเครือข่ายธุรกิจพงศกรกรุ๊ปที่ถูกซื้อกิจการเงียบๆ และสิทธิ์การใช้บัตรเครดิตไทเทเนียมไร้ขีดจำกัดสีดำสนิท!] เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในหัวของรวินท์ พร้อมกับรอยยิ้มเย้ยหยันที่ปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขา พงศกร... แกคิดว่าตระกูลของแกยิ่งใหญ่ค้ำฟ้าสินะ? แกเคยหัวเราะเยาะลินินว่าไม่มีปัญญาแม้แต่จะซื้อกระเป๋าแบรนด์เนมราคาหลักหมื่น วันนี้... ผู้หญิงที่แกเคยเหยียบย่ำ จะก้าวขึ้นไปเหยียบย่างบนหัวของตระกูลแกในฐานะเจ้าของร่วมที่ทรงอำนาจที่สุด ลินินเม้มริมฝีปากแน่น ความรู้สึกตื้นตันและหวาดหวั่นตีรวนขึ้นมาในอก "แต่ว่า... ฉันไม่มีประสบการณ์บริหารธุรกิจใหญ่โตขนาดนี้หรอกนะคะรวินท์ ฉันกลัวว่าจะทำให้คุณ..." "ไม่มีใครเกิดมาแล้วเก่งหรอกครับ ลินิน" รวินท์โน้มใบหน้าลงกระซิบชิดริมหูของเธอ น้ำเสียงทุ้มต่ำนั้นเต็มไปด้วยความมั่นใจที่แผ่ซ่านจนน่าขนลุก "อีกอย่าง... ต่อให้คุณทำอะไรพังลงมาครึ่งค่อนโลก เงินในบัญชีของผมก็ยังมากพอที่จะซื้อโลกใบใหม่ให้คุณเล่นสนุกได้สบายๆ เชื่อใจผมเถอะครับ" ในจังหวะที่ลินินกำลังจะเอ่ยคำพูดใดออกมาเพื่อโต้แย้งความบ้าคลั่งของชายหนุ่ม ทันใดนั้นเอง ประตูห้องทำงานกระจกนิรکاریก็ถูกกระแทกเปิดออกอย่างแรงโดยไม่ได้รับอนุญาต! ปัง! ร่างสูงโปรดของพงศกร คุณหนูตระกูลใหญ่ผู้เย่อหยิ่ง ก้าวเข้ามาในห้องด้วยใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว ด้านหลังของเขามีบอดี้การ์ดร่างยักษ์อีกสี่คนเดินตามเข้ามาปิดล้อมทางออกอย่างแน่นหนา สายตาของพงศกรกวาดมองรวินท์และลินินด้วยความดูถูกเหยียดหยามเช่นเคย แม้ว่าในมือของเขาจะถือเอกสารปลดพนักงานที่สั่นเทาด้วยความแค้นก็ตาม "รวินท์! แกคิดว่าตัวเองเป็นใครวะ ถึงกล้าส่งจดหมายไล่ออกมาท้าทายฉันถึงบริษัทหลัก?! แกมันก็แค่ไอ้สุนัขข้างถนนที่ฉันเคยกระทืบเล่นเท่านั้นแหละ!" พงศกรแผดเสียงลั่นห้อง ใบหน้าแดงก่ำด้วยความเดือดดาล รวินท์ค่อยๆ ผละมือออกจากลินินอย่างใจเย็น เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะหันกลับไปเผชิญหน้ากับศัตรูตัวฉกาจด้วยรอยยิ้มเยือกเย็นที่ไปไม่ถึงดวงตา ปลายนิ้วเรียวยาวควักการ์ดสีดำสนิทลวดลายมังกรทองออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูทอย่างช้าๆ บรรยากาศภายในห้องกดดันจนแทบหยุดหายใจ รวินท์ปรายตามองพงศกรราวกับมองมดปลวกใต้รองเท้า ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "สุนัขข้างถนนอย่างฉัน... กำลังจะซื้อบริษัทของแกเพื่อเอามาทำเป็นที่จอดรถให้เลขาส่วนตัวของฉันแล้วล่ะครับ คุณพงศกร" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะครับ รับรองว่าตอนหน้าความสะใจระดับสתัคคีจะระเบิดขึ้นอย่างแน่นอนครับ! — โอเวอร์ลอร์ดซีโร่