ใครกันแน่ที่กระจอก

"จำไว้ให้ดี... รวินท์ แกมันก็เป็นแค่สุนัขที่ถูกเก็บมาจากกองขยะ ต่อให้ใช้เวลาทั้งชีวิต ก็ไม่มีทางเหยียบขึ้นมาถึงชั้นบนสุดของตึกนี้ได้หรอก!" เสียงหัวเราะเยาะเย้ยของพงศกรยังคงก้องกังวานอยู่ในโถงทางเดินของแผนกบัญชี แรงกดดันจากสายตานับสคู่ของเพื่อนร่วมงานและหัวหน้าแผนกที่เคยสนิทสนมต่างพากันเบือนหนี ราวกับกลัวว่าเงาความอับจนของผมจะติดตัวพวกเขาไปด้วย ลินินภรรยาที่รักยิ่งของผมยืนกำมือแน่นจนข้อต่อสีขาวซีด ดวงตาคู่สวยคลอหน่วงไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความคับแค้นใจ เธอกำลังปกป้องผมด้วยการยืนหยัดเคียงข้าง ทว่าโลกใบนี้นั้นโหดร้ายเกินกว่าที่ความรักบริสุทธิ์จะต้านทานไหว หากปราศจากสิ่งขับเคลื่อนที่เรียกว่า "อำนาจเงิน" แต่ทว่า... นั่นมันคืออดีตเมื่อห้าที่แล้ว ก่อนที่เสียงแจ้งเตือนจากระบบจะดังขึ้นในห้วงความคิดของผม [ ติ๊ง! ตรวจพบความกดดันและเจตนาคุกคามจากเป้าหมาย: พงศกร ] [ ปลดล็อกภารกิจพิเศษระดับ S: "ตบหน้าให้หงายด้วยความร่ำไรไร้ขีดจำกัด" ] [ เงื่อนไข: ซื้อกิจการทั้งหมดของบริษัทแห่งนี้ภายใน 10 นาที ] [ รางวัล: แต้มสะสม 10,000,000 แต้ม และสิทธิ์การถือครองหุ้น 100% เบ็ดเสร็จ ] ผมปรายตามองพงศกรที่กำลังยืดอกวางอำนาจด้วยสูทแบรนด์เนมราคาหลักแสน เขากำลังถือแฟ้มเอกสารไล่ออกที่เตรียมไว้สำหรับผมโดยเฉพาะ รอยยิ้มเยาะเย้ยบนใบหน้านั้นช่างน่าสมเพชเสียจนผมเกือบจะหลุดหัวเราะออกมา "นายพงศกร..." ผมเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบสนิท แต่นุ่มนวลและทรงพลังจนบรรยากาศรอบข้างเงียบกริบลงทันที "คุณคิดว่าตึกตระการตาแห่งนี้ กับเก้าอี้ประธานบริหารที่คุณนั่งอยู่ มันมีมูลค่าเท่าไหร่กัน?" พงศกรชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะหัวเราะร่วนออกมาเสียงดังลั่น "ฮ่าๆๆ! ไอ้จนตรอกอย่างแกนี่เพ้อเจ้อใหญ่แล้ว รวินท์! ตึกสำนักงานใหญ่แห่งนี้มีมูลค่ากว่าสามพันล้าน! แค่ค่ากระเบื้องที่แกยืนเหยียบอยู่ ยังแพงกว่าเงินเดือนทั้งปีของแกสิบเท่าด้วยซ้ำ แกเอาปัญญาที่ไหนมาถามเรื่องนี้วะ?" เสียงหัวเราะของพนักงานคนอื่นๆ ดังสมทบตามมา บางคนถึงกับส่ายหัวด้วยความเวทนา แต่สำหรับผมแล้ว เสียงเหล่านั้นเป็นเพียงเสียงหริ่งหรีดเรไรที่ใกล้จะหมดลมหายใจ ผมหยิบโทรศัพท์มือถือเครื่องเก่าหน้าจอแตกออกมา กดเข้าสู่แอปพลิเคชันปริศนาที่ปรากฏขึ้นมาโดยไม่มีที่มาที่ไป มันคือหน้าจอของ **"ระบบโอเวอร์ลอร์ดเงินตรา"** ที่เชื่อมต่อกับบัญชีธนาคารลับระดับโลก [ ยืนยันการทำธุรกรรม: ซื้อกิจการบริษัท บี.เค.เอ็น.โฮลดิ้งส์ จำกัด (มหาชน) ทั้งหมด ] [ จำนวนเงินที่ต้องชำระ: 4,250,000,000 บาท ] [ แหล่งที่มา: กองทุนสำรองอเนกประสงค์ (ไม่จำกัดวงเงิน) ] [ กรุณายืนยันรหัสผ่านความปลอดภัย ] ผมมองหน้าจอนิ่งๆ ก่อนจะใช้นิ้วโป้งสแกนลายนิ้วมือลงไปอย่างไร้ความลังเล **กริ๊งงงงงง!** เสียงโทรศัพท์มือถือราคาแพงของพงศกรดังขึ้นแทรกความเงียบ เสียงเรียกเข้าที่ตั้งไว้สำหรับสายด่วนจากห้องประธานใหญ่ทำให้เขาย่นคิ้วด้วยความรำคาญ แต่เมื่อเขาหยิบขึ้นมาดูเบอร์โทรปรากฏบนหน้าจอ สีหน้าที่เคยเย่อหยิ่งก็แปรเปลี่ยนเป็นซีดเผือดในพริบตา มือของเขาเริ่มสั่นเทาขณะกดรับสาย "ฮ... ฮัลโหลครับท่านประธานใหญ่... อ๋อ คุณพ่อเหรอครับ? มีอะไรให้ผม..." เสียงปลายสายตวาดกลับมาด้วยความเกรี้ยวกราดจนคนที่อยู่ใกล้เคียงยังได้ยิน "ไอ้ลูกไม่รักดี! แกไปทำความสะอาดก้นตึกอีท่าไหนถึงทำให้ผู้ถือหุ้นใหญ่รายใหม่สั่งปลดพวกเราออกจากตึกภายในสามนาทีนี้! หุ้นทั้งหมดถูกกว้านซื้อจนเกลี้ยง! ครອບครัวเราล้มละลายแล้วไอ้พงศกร!" พุก! สมุดแฟ้มเอกสารในมือของพงศกรหลุดร่วงลงกระแทกพื้น เสียงดังสนั่นสะท้อนก้องไปทั่วโถงทางเดิน สีหน้าของเขาไร้สีเลือด ดวงเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด เขากวาดสายตามองมาที่ผม ร่างกายเริ่มสั่นสะท้านราวกับคนเป็นไข้จับสั่น "ม... ไม่จริง... เป็นไปไม่ได้... แก... แกทำได้ยังไง..." พงศกรพึมพำเสียงสั่นเครือ ถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังไปชนกับผนังกระจก ผมก้าวเดินเข้าไปหาเขาช้าๆ ปรับกระดุมเสื้อสูทที่เพิ่งสั่งตัดพิเศษจากมิลานราคาเจ็ดหลักให้เข้าที่ รอยยิ้มที่สุภาพแต่เย็นเยียบประดับอยู่บนใบหน้า สายตาของผมมองลงมาที่เขา ราวกับกำลังมองมดปลวกตัวหนึ่งที่ไร้ค่า "จำไว้นะครับคุณพงศกร..." ผมโน้มตัวกระซิบเบาๆ ข้างหูของเขา เสียงนั้นทุ้มนุ่มแต่น่าสะพรึงกลัว "คนที่ไม่มีแม้แต่ปัญญาจะปกป้องตัวเองจากความยากจน... คือคุณต่างหากล่ะครับ" บรรยากาศในแผนกบัญชีตกอยู่ในความเงียบงันระดับที่แม้แต่เสียงลมหายใจยังแทบไม่ได้ยิน ทุกสายตาที่เคยดูถูกเหยียดหยาม บัดนี้เปลี่ยนเป็นความหวาดกลัวและตื่นตะลึงจนอ้าปากค้าง ลินินภรรยาของผมมองหน้าผมด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งตกใจ ซาบซึ้ง และไม่อยากจะเชื่อว่าสามีที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขมาด้วยกันจะกลายเป็นผู้กุมชะตากรรมของตึกทั้งตึกได้ในพริบตา ในจังหวะที่ทุกคนกำลังตกตะลึงจนขยับตัวไม่ได้ ประตูลิฟต์สีทองส่วนตัวที่ถูกล็อกไว้สำหรับผู้บริหารระดับสูงเท่านั้นก็เปิดออก พร้อมกับการปรากฏตัวของชายชราในชุดสูทสากลเรียบร้อย—ประธานกรรมการบริหารคนเก่าของบริษัท และทนายความส่วนตัวที่ถือเอกสารชุดใหญ่เดินตรงดิ่งมาหยุดอยู่ตรงหน้าผม ชายชราผู้เคยยิ่งใหญ่โค้งคำนับให้ผมเกือบเก้าสิบองศาด้วยความนอบน้อมอย่างถึงที่สุด ก่อนจะกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเทาที่ดังพอให้ทุกคนได้ยินชัดเจน "ยินดีต้อนรับท่านประธานคนใหม่... ท่านรวินท์ เข้าสู่การเป็นเจ้าของกลุ่มบริษัทบี.เค.เอ็น. อย่างเป็นทางการครับ เอกสารโอนกรรมสิทธิ์ทั้งหมดพร้อมให้ท่านลงนามแล้วครับ" ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความสะใจนี้นะครับ — โอเวอร์ลอร์ดซีโร่