สถานะที่เปลี่ยนไป

"ถ้าเก้าอี้ตัวนั้นมันหนักหนaาเกินกว่าที่พวกคุณจะแบกรับไว้ ก็กรุณาลุกขึ้นแล้วหลีกทางให้คนที่เขามีปัญญาพอจะจ่ายเงินซื้อบริษัทนี้ดีกว่าครับ" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องประชุมใหญ่ของบริษัทโกลบอล อินเวสต์เมนต์ สยบเสียงซุบซิบนินทาของบรรดาคณะกรรมการบริหารที่เคยนั่งเชิดหน้าชูตาอยู่เมื่อครู่ให้เงียบกริบลงทันตาเห็น บรรยากาศภายในห้องที่เคยคุกรุ่นไปด้วยความตึงเครียด บัดนี้กลับถูกกดทับด้วยแรงอำนาจมหาศาลที่แผ่ออกมาจากตัวชายหนุ่มในชุดสูทตัดเยصیเข้ารูปเนื้อดี รวินท์ยืนประสานสายตากับพงศกร ประธานหนุ่มผู้เคยเย่อหยิ่งและเหยียดหยามเขาไว้สารพัด แววตาของรวินท์ว่างเปล่า เยือกเย็นราวกับห้วงมหาสมุทรที่ไร้ก้นบึ้ง แต่กลับซ่อนเร้นคลื่นใต้น้ำแห่งความอำมหิตที่พร้อมจะบดขยี้ทุกคนให้แหลقคามือได้ทุกเมื่อ พงศกรหน้าซีดเผือดริมฝีปากสั่นระริก เอกสารในมือร่วงหล่นลงกระทบพื้นห้องประชุมจนเกิดเสียงดังสนั่น เขามองหน้าชายหนุ่มที่เคยเป็นเพียงพนักงานระดับล่างสุดของบริษัทด้วยความหวาดกลัวสุดขีด สมองของเขาตื้อตันจนประมวลผลไม่ทันว่าภาพตรงหน้าคือเรื่องจริงหรือภาพลวงตา เป็นไปได้อย่างไรที่คนซึ่งเขาเพิ่งจะไล่อตะเดียดออกจากบริษัทไปเมื่อเดือนก่อน จะกลับมาปรากฏกายอีกครั้งในฐานะผู้ถือหุ้นใหญ่ที่สุดถึงเจ็ด puluh เปอร์เซ็นต์! "เป็น... เป็นไปไม่ได้!" พงศกรเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาเบิกโพงด้วยความคลุ้มคลั่ง "แกเอาเงินมาจากไหนมหาศาลขนาดนั้น! บริษัทนี้มูลค่าเป็นหมื่นล้าน แกมันก็แค่ไอ้กระจอกไม่มีหัวนอนปลายเท้า!" รวินท์ไม่ได้แสดงอาการโกรธเคืองแม้แต่น้อย เขายกยิ้มมุมปากเพียงเล็กน้อย รอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา กลับทำให้ผู้พบเห็นรู้สึกหนสันหลังวาบราวกับยืนอยู่ปากเหวแห่งความตาย นิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะกระจกเป็นจังหวะเชื่องช้า ทว่าทุกครั้งที่เสียงกระทบดังขึ้น มันกลับสร้างแรงกดดันมหาศาลในอกของทุกคน "เงินเหรอครับ..." รวินท์ทวนคำ เสียงราบเรียบแต่น่าเกรงขาม "สำหรับคุณพงศกรมันอาจจะเป็นตัวเลขที่ต้องใช้เวลาทั้งชีวิตในการหา แต่สำหรับผม... มันเป็นเพียงแค่เศษเงินที่ระบบในสมองผมสุ่มแจกให้เล่นแก้เบื่อเท่านั้นเองครับ" ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนจากระบบปริศนาดังขึ้นในโสตประสาทของรวินท์ พร้อมกับหน้าต่างโฮโลแกรมใสที่ปรากฏขึ้นเบื้องสายตา มีเพียงเขาคนเดียวที่มองเห็นมัน [ระบบแจ้งเตือน: ยอดคงเหลือในบัญชีปัจจุบัน 999,999,900,000 บาท] [ภารกิจสำเร็จ: เข้าซื้อกิจการโกลบอล อินเวสต์เมนต์เสร็จสิ้น 100%] [ปลดล็อกสถานะพิเศษ: "ผู้มีอำนาจเบ็ดเสร็จ" ฉายาใหม่ในแวดวงธุรกิจถูกบันทึก: "ท่านประธานรวินท์"] สายตาของรวินท์เหลือบไปมองร่างบางที่นั่งอยู่มุมห้อง ลินินภรรยาอันเป็นที่รักของเขากำลังส่งยิ้มบางๆ มาให้ แววตาของเธอยังคงเปี่ยมไปด้วยความห่วงใยและภาคภูมิใจ แม้ในยามที่เขากลายเป็นมหาเศรษฐีผู้กุมชะตาชีวิตคนนับหมื่น ลินินก็ยังคงเป็นคนเดียวที่มองเห็นรวินท์ในยามที่เขายังไม่มีอะไรเลย ความอบอุ่นที่ส่งผ่านทางสายตานั้นทำให้เกราะกำบังอันเย็นชาของรวินท์อ่อนยวบลงเล็กน้อย เขารู้ดีว่าทุกย่างก้าวที่เขายืนอยู่บนจุดสูงสุดนี้ มีหัวใจของหญิงสาวผู้นี้คอยค้ำจุนอยู่เบื้องหลัง "ลินินครับ..." รวินท์เอ่ยเรียกภรรยาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัด จนคณะกรรมการคนอื่นๆ ถึงกับอ้าปากค้างด้วยความคาดไม่ถึง ไม่คิดว่าชายหนุ่มผู้เหี้ยมโหดเมื่อครู่จะเปลี่ยนโหมดกลับมาเป็นสามีที่คลั่งรักได้ในเสี้ยววินาที ลินินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเดินเคียงข้างสามีด้วยท่าทางสง่างาม รัศมีของความมั่นใจแผ่ออกมาจากตัวเธอ ท่ามกลางสายตานับสิบที่มองมาด้วยความอิจฉาและยำเกรง "ค่ะที่รัก มีอะไรหรือคะ?" ลินินถามด้วยรอยยิ้ม "ช่วยเซ็นเอกสารใบนี้ให้ผมหน่อยครับ" รวินท์ยื่นแฟ้มเอกสารสีดำสนิทที่ประทับตราโลโก้ทองคำให้ภรรยา "ในฐานะที่ปรึกษาอาวุโสและผู้ถือหุ้นร่วม... ผมอยากให้คุณเป็นคนแต่งตั้งประธานคนใหม่ของบริษัทนี้ด้วยตัวเองครับ" พงศกรที่นั่งทรุดอยู่กับพื้นได้ยินดังนั้นก็แทบกระอักเลือด เขารู้ชะตากรรมของตัวเองดีแล้วว่า ต่อให้มีเส้นสายใหญ่โตแค่ไหนในเมืองนี้ แต่ถ้าหากรวินท์และภรรยาต้องการจะเขี่ยเขาให้พ้นทาง เขาก็เป็นเพียงมดปลวกตัวหนึ่งที่สามารถถูกเหยียบให้แบนได้ในพริบตา "รวินท์... ท่านประธานรวินท์ครับ ได้โปรด ไว้ชีวิตผมเถอะครับ ผมสำนึกผิดแล้ว..." พงศกรคลานเข้าไปใกล้พร้อมกับเกาะขาเก้าอี้ของรวินท์ น้ำตาไหลพรากด้วยความสิ้นหวัง ศักดิ์ศรีที่เคยมีมลายหายสิ้นไม่เหลือชิ้นดี รวินท์ก้มมองอดีตคุณหนูผู้เคยเหยียดหยามเขาด้วยสายตาสมเพชเวทนา เขาค่อยๆ ดึงขาออกจากการเกาะกุมอย่างนุ่มนวล ก่อนจะโน้มตัวลงกระซิบข้างหูกระแสเสียงเยียบเย็น "ตอนที่คุณเหยียบย่ำภรรยาผม คุณเคยคิดถึงคำว่า 'ไว้ชีวิต' บ้างไหมครับ?" พงศกรสะعอื้นไห้ตัวโยน พูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว ในขณะที่บรรยากาศภายในห้องกำลังตึงเครียดถึงขีดสุด เสียงโทรศัพท์มือถือราคาแพงในกระเป๋าเสื้อสูทของลินินก็แผדเสียงดังขึ้นทำลายความเงียบ เธอก้มลงมองหน้าจอเพียงแวบเดียว ก่อนที่ใบหน้าหวานจะปรากฏรอยยิ้มปริศนาที่แม้แต่รวินท์เองก็ยังต้องเลิกคิ้วขึ้นด้วยความฉงน ลินินกดรับสายโดยไม่ลังเล เปิดสปีกเกอร์โฟนให้เสียงจากปลายสายดังลั่นห้องประชุมที่เงียบสงัด "คุณลินินครับ! แย่แล้วครับ!" เสียงปลายสายร้องลั่นด้วยความตื่นตระหนกจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ "ตอนนี้ที่หน้าตึกใหญ่ มีเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวหกลำบินวนอยู่เหนืออาคาร... และคนที่ก้าวลงมาจากลำแรก... เขาบอกว่าเขาคือ 'ผู้ถือหุ้นใหญ่ระดับสูงสุด' ที่อยู่เหนือกว่าระบบที่คุณกับคุณรวินท์กำลังถือครองอยู่ครับ!" รวินท์หรี่ตาลงทันที รอยยิ้มบนใบหน้าเลือนหายไปในพริบตา ระบบของเขาคือที่สุดแห่งความรวยในโลกนี้แล้ว เหตุใดจึงมี "ผู้ถือหุ้นใหญ่ระดับสูงสุด" ปรากฏตัวขึ้นได้อีก? หรือว่าเกมนี้... จะไม่ได้มีเพียงแค่พวกเขาที่ถือไพ่เหนือกว่า? ก่อนที่ใครจะได้ทันเอ่ยคำใด ประตูห้องประชุมบานใหญ่ก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้ความเกรงใจ เสียงฝีเท้าหนักแน่นก้าวเข้ามาพร้อมกับเงาร่างของชายปริศนาในชุดสูทสีขาวสะอาดตา ผู้ซ่อนรอยยิ้มเย้ยหยันไว้ภายใต้กรอบแว่นตาสีเงิน "สวัสดีครับ... ท่านประธานรวินท์ และคุณลินิน" เสียงทุ้มกังวานเอ่ยทักทาย "ผมมารับช่วงต่อความบันเทิงในบทต่อไปแล้วนะครับ" [โอเวอร์ลอร์ดซีโร่: ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทาง เคียงข้าง และสนับสนุนกันมาโดยตลอด แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ!]