กลยุทธ์การขายที่ไม่เหมือนใคร

ก้อนถ่านสีดำสนิทถูกโยกย้ายสับเปลี่ยนในเตาเผาจนเกิดเสียงกระทบกันเบาๆ ทว่าในความเงียบสงัดของห้องเก็บฟืนยามวิกาล เสียงนั้นกลับดังก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของหลินฟางเซียนราวกับเสียงกลองศึก นางไม่ได้กำลังเตรียมตัวเข้านอนเหมือนชาวบ้านร้านตลาดทั่วไป ทว่าในมิติฟาร์มวิเศษที่เชื่อมต่อกับห้วงจิต ผักกาดเขียวปลีที่นางใช้หยาดน้ำค้างทิพย์รดราดเมื่อสามวันก่อน กลับเติบโตงอกงามจนใบหนาอวบอ้วน สีเขียวมรกตสดใสราวกับหยกเนื้อดี ขอบใบหยิกม้วนสวยงาม ไร้ซึ่งรอยกัดแทะของแมลงแม้แต่น้อย "เจ้าจะเอาเจ้าพวกนี้ออกไปทางไหนในคืนที่สารวัตรพิทักษ์สันติราษฎร์เดินตรวจตราระหว่างอำเภอเช่นนี้" เสียงทุ้มต่ำแต่เจือไปด้วยความกังวลระคนเอ็นดูดังขึ้นที่กรอบประตู จ้าวหานตงก้าวเข้ามาในความสลัว ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อผ้าฝ้ายสีทึบของเขาแนบชิดกับผนังไม้เก่าๆ มือหนายื่นตะกร้าไม้ไผ่สานใบใหญ่ที่เขาแอบไปหามาจากบ้านท้ายหมู่บ้านมาให้ นางเงยหน้าขึ้นสบตาบุรุษผู้เป็นสามี แววตาของเขาไม่มีความหวาดกลัวต่อกฎระเบียบยุคเจ็ดสิบ มีเพียงประกายความเชื่อมั่นที่พร้อมจะกระโจนลงเรือลำเดียวกับนางเสมอ "ใครบอกว่าฉันจะเดินสะพายตะกร้าออกไปทางประตูหน้าให้พวกตาอินตาอาร์ตรวจค้นกันล่ะคะ?" หลินฟางเซียนมุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจของอดีตเซียนโอสถผู้ผ่านความเป็นความตายมานับไม่ถ้วน "ตลาดมืดแห่งอำเภอหง Shān ในยามวิกาลไม่ได้น่ากลัวอย่างที่พี่คิดหรอกค่ะ... มันคือขุมทรัพย์ต่างหาก" นางหยิบผ้าขาวบางเนื้อหยาบขึ้นมาคลุมผักกาดเขียวมรกตเหล่านั้น พลางหยดน้ำมันหอมระเหยสกัดจากเปลือกส้มโอป่าที่นางเพิ่งปรุงขึ้นลงไปบนผ้าเล็กน้อย กลิ่นหอมสดชื่นอันเป็นเอกลักษณ์ช่วยกลบกลิ่นอายความสดใหม่ของดินและปุ๋ยทิพย์ได้อย่างแนบเนียน นี่คือภูมิปัญญาขั้นสูงที่ผสมผสานระหว่างวิทยาการเซียนโอสถกับการเอาตัวรอดในยุคขาดแคลนสินค้าอุปโภคบริโภค การเดินทางสู่ตลาดมืดในค่ำคืนนี้ไม่ได้ใช้ทางหลวงหลัก แต่เป็นทางเกวียนเก่าที่รกเรื้อด้วยพงหญ้าซึ่งจ้าวหานตงเป็นคนนำทาง เขาเดินนำหน้าด้วยฝีเท้าเงียบกริบราวกับพยัคฆ์ลาดตระเวน ขณะที่ฟางเซียนเดินตามหลังอย่างคล่องแคล่ว แสงจันทร์สาดส่องลงมาทาบทับเงาร่างของทั้งคู่ให้ซ้อนทับกันเป็นหนึ่งเดียว ความเงียบงันรอบกายถูกทำลายด้วยเสียงลมหายใจสม่ำเสมอและเสียงจิ้งหรีดเรไรร้องระงม แต่มันกลับไม่ได้สร้างความอึดอัด กลับกัน... หัวใจของคนทั้งสองกลับเต้นเป็นจังหวะเดียวกันอย่างน่าประหลาด เมื่อมาถึงตรอกแคบหลังโรงงานแปรรูปแป้งสาลีร้าง ซึ่งเป็นจุดนัดพบขึ้นชื่อของพวกพ่อค้าแม่ค้าเถื่อน บรรยากาศรอบด้านเต็มไปด้วยความหวาดระแวง ผู้คนสวมหมวกคลุมศีรษะต่ำจนแทบมองไม่เห็นใบหน้า ต่างฝ่ายต่างกอดห่อสินค้าของตนไว้แน่นราวกับไข่ในหิน ทว่าทันทีที่หลินฟางเซียนก้าวเข้าไป นางไม่ได้หลบตาใคร นางกลับยืนหยัดอย่างสง่างาม แผ่นหลังตั้งตรงดิ่งราวกับกิ่งสนทนากลางฤดูหนาว "เจ้าหนู... ของในตะกร้านั่นคืออะไร? หลบเลี่ยงการตรวจสอบจากสหกรณ์รัฐหรือเปล่า?" เสียงแหบพร่าของชายวัยกลางคนผู้มีแผลเป็นที่หางตาเอ่ยถามขึ้นพร้อมกับก้าวเข้ามาขวางทาง เขาคือ 'โกวซาน' ผู้คุมกฎนอกระบบประจำตลาดมืดแห่งนี้ สายตากวาดมองสำรวจนางตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความระแวง แทนที่จะถอยกรูฟางเซียนกลับหัวเราะเบาๆ ในลำคอ น้ำเสียงของนางเยือกเย็นแต่ทรงพลังพอที่จะทำให้โกวซานชะงักฝีเท้า "พี่โกวซาน... สินค้าที่ท่านถือครองอยู่ตอนนี้ ไม่ว่าจะแป้งสาลีขัดสีหรือเนื้อหมูติดมัน ล้วนแต่เป็นของค้างคืนแห้งกรังไร้ชีวิตชีวาไม่ใช่หรือคะ? แต่สิ่งที่อยู่ในตะกร้าของฉัน... คือลมหายใจแห่งฤดูใบไม้ผลิที่แม้แต่ในห้องอาหารรับรองแขกบ้านแขกเมืองก็ยังหาไม่ได้" สิ้นคำ นางก็เปิดผ้าคลุมออกครึ่งหนึ่ง แสงจันทร์ที่สะท้อนลงบนผิวใบผักกาดเขียวมรกตเปล่งประกายวาววับราวกับอัญมณี ชั่วพริบตานั้น กลิ่นหอมสดชื่นจางๆ ของผักที่อุดมไปด้วยพลังปราณทิพย์ก็ลอยฟุ้งกระจายไปทั่วตรอกแคบ บรรดาพ่อค้าแม่ค้าที่อยู่ใกล้เคียงต่างสูดลมหายใจเข้าลึกๆ โดยไม่รู้ตัว ดวงตาของแต่ละคนเบิกกว้างขึ้นด้วยความตื่นตะลึง "นี่มัน... ผักอะไรกัน ทำไมถึงสดขนาดนี้!?" โกวซานอุทานออกมาเสียงหลง มือหยาบกร้านเอื้อมหมายจะหยิบขึ้นมาดูใกล้ๆ ทว่าจ้าวหานตงกลับก้าวเข้ามาขวางไว้ด้วยท่าทางนิ่งสงบ ทว่าแววตาดุดันคมกริบราวกับใบมีดโกนทำให้โกวซานต้องชะงักมือค้างกลางอากาศ "ถ้าอยากดู... ต้องมีข้อแลกเปลี่ยนค่ะ" ฟางเซียนเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้มทรงเสน่ห์แต่น่าเกรงขาม "ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อขายผักเป็นกิโลกรัมเหมือนชาวบ้านทั่วไป... แต่ฉันมาเพื่อเปิด 'ประมูล' สินค้าล็อตแรกนี้ให้แก่ผู้ที่ให้ราคาและเงื่อนไขที่คุ้มค่าที่สุดเท่านั้น" ความโกลาหลเล็กๆ เกิดขึ้นทันทีในกลุ่มผู้ซื้อ บรรดาพ่อค้ากระเป๋าหนักต่างเบียดเสียดกันเข้ามาใกล้ เสียงกระซิบกระซาบดังเซ็งแซ่ หลายคนพยายามยื่นมือถือเงินสดและคูปองอาหารยื่นให้ราคาสูงกว่าท้องตลาดถึงห้าเท่าตัว ทว่าฟางเซียนยังคงนิ่งเฉย นางรอคอยจังหวะที่เหมาะสมเพื่อพลิกสถานการณ์ให้เป็นต่ออย่างสมบูรณ์แบบ ทว่า... ในจังหวะที่การประมูลกำลังจะเริ่มต้นขึ้นอย่างดุเดือด เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบคู่ก็ดังสะท้อนก้องมาจากปากตรอก พร้อมกับแสงไฟฉายสว่างจ้าที่สาดส่องกราดเข้ามาทั่วบริเวณ "ตำรวจตรวจลาดตระเวนพิเศษ! ทุกคนอยู่กับที่ ห้ามขยับ!" เสียงตะโกนก้องกังวานด้วยความเกรี้ยวกราดดังขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของนายตำรวจหนุ่มยศสารวัตรผู้มีชื่อเสียงเรื่องความเข้มงวดและไม่เคยปรานีใคร... และที่สำคัญที่สุด เขาคือ 'หลี่เฉิงเจี้ยน' อดีตคู่หมั้นเก่าของหลินฟางเซียนที่นางเพิ่งประกาศถอนหมั้นไปเมื่อเดือนก่อนอย่างไม่ไว้หน้า! ดวงตาคมกริบภายใต้หมวกเครื่องแบบของสารวัตรหลี่กวาดมองผ่านฝูงชน ก่อนจะมาหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างเพรียวบางของหลินฟางเซียนที่ยืนเคียงข้างจ้าวหานตง รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขาอย่างชัดเจน "พบบรรดาพ่อค้าของเถื่อน... แถมยังมีภรรยาของหัวหน้ากองผลิตมาทำตัวลับๆ ล่อๆ อยู่ในที่อัปמงคลแบบนี้อีก หรือว่าตระกูลจ้าวจะขัดสนจนต้องส่งเมียมาหาเงินในตลาดมืดแล้วล่ะ หานตง?" สารวัตรหลี่เอ่ยด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ย ถือโอกาสก้าวเข้ามาใกล้พร้อมกับสะบัดมือให้ลูกน้องเตรียมล็อกกุญแจมือคนทั้งคู่ทันที จ้าวหานตงขบกรามแน่น กล้ามเนื้อสันกรามปูดโปนด้วยความโกรธเกรี้ยว เขากำลังจะก้าวออกไปบังร่างภรรยาไว้ ทว่าหลินฟางเซียนกลับยกมือขึ้นแตะแขนของสามีเบาๆ นางส่งยิ้มบางๆ ให้เขา ดวงตาสองข้างพราวระยับด้วยประกายแห่งความท้าทายที่เหนือกว่า ก่อนจะหันไปสบตากับสารวัตรหลี่ตรงๆ โดยไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย "สารวัตรหลี่มาช้าไปหน่อยนะคะ..." นางเอ่ยเสียงใส กังวานก้องไปทั่วตรอกที่เงียบกริบ "เพราะของในตะกร้าของฉัน... ตอนนี้มีเจ้าของใหม่ที่จ่ายเงินล่วงหน้าครบถ้วน และถือครองใบอนุญาตพิเศษจากสำนักงานเสบียงมณฑลเรียบร้อยแล้วค่ะ" สารวัตรหลี่ชะงักกึก สีหน้าเปลี่ยนสีทันทีเมื่อเห็นกระดาษตราประทับสีแดงสดที่นางดึงออกมาจากอกเสื้อ... ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ไป๋เป่าเปาของแม่" เสมอมานะคะ