ชายหนุ่มหลังม่าน

“ถ้าสะใภ้รองหลินยังกล้าขนข้าวเปลือกออกจากยุ้งฉางบ้านเราอีกแม้แต่ทะนานเดียว อย่าหาว่าฉันคนนี้ใจร้าย ไปฟ้องผู้ใหญ่บ้านให้มาลากตัวเธอไปประจานฐานลัก ทรัพย์หลวง!” เสียงตวาดแหลมสูงของสะใภ้ใหญ่ตระกูลจ้าวกรีดแทงทะลุผนังดินเหนียวเก่าคร่ำคร่าเข้ามา เสียงฝ่ามือตบโต๊ะดัง *ปัง* สะท้อนความเกรี้ยวกราดที่สะสมมาหลายวันจนมิดชิดไม่อยู่ หลินฟางเซียนไม่ได้สะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย ดวงตากลมโตหรี่ลงเล็กน้อยอย่างใช้ความคิด เรียวปากอิ่มเม้มเข้าหากันเป็นเส้นตรง นัยน์ตาคู่นั้นฉายแววเยือกเย็นล้ำลึกที่ขัดกับชุดเสื้อผ้าปะชุนมอซอ มือเรียวบางที่กำลังงละมุนอยู่กับการคัดแยกเมล็ดพันธุ์สมุนไพรในมิติลับหยุดชะงักลงครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบตะกร้าไม้ไผ่สานขึ้นมาถือไว้ด้วยท่าทีสุขุมนุ่มลึก ในยุคเจ็ดศูนย์ที่ความอดอยากแผ่ซุมไปทั่วทุกหัวระแหงเช่นนี้ คนตระกูลจ้าวฝั่งสามีเก่าและบรรดาญาติผู้พี่ใจคอโหดเหี้ยมอำมหิตยิ่งกว่าสุนัขป่า พวกเขาจ้องจะสูบเลือดสูบเนื้อ รีดนาทาเร้นหยาดเหงื่อแรงงานของนางที่เพิ่งทะลุมิติมาไม่นาน ตั้งใจจะให้นางและน้องสามีตัวน้อยต้องอดตายคาบ้านร้างท้ายหมู่บ้าน ช่างน่าขันนัก... อดีตเซียนโอสถผู้เคยคว่ำบาตรแดนเซียนมาแล้ว จะมายอมให้มนุษย์ป้าปากตลาดไม่กี่คนรังแกเอาตามอำเภอใจได้อย่างไรกันคะ ฟางเซียนก้าวเท้าออกจากห้องครัวช้าๆ จังหวะการเดินมั่นคงและสง่างาม รัศมีกดดันบางเบาแผ่ออกมาจากร่างระหงจนสะใภ้ใหญ่ที่กำลังยืนเท้าสะเอวด่าทออยู่กลางลานบ้านถึงกับชะงัก ชะותกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากโดยไม่รู้ตัว “พี่สะใภ้ใหญ่ พูดจาให้มันระวังปากหน่อยนะคะ” ฟางเซียนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่ากังวานใสและเฉียบคมราวกับใบมีดน้ำแข็ง “ข้าวเปลือกพวกนี้เป็นหยาดเหงื่อแรงงานที่ฉันกับน้องสาวช่วยกันถากถางหญ้าและดำนาในแปลงนาสามัญที่ทางกองผลิตจัดสรรให้ตามสิทธิ์ ไม่เคยไปหยิบยืมข้าวสารในยุ้งฉางตระกูลจ้าวมาแม้แต่เมล็ดเดียว จะบอกว่าเป็นการลักทรัพย์ได้อย่างไร หรือว่าทางบ้านใหญ่ตระกูลจ้าวคิดจะฮุบเสบียงปันส่วนของฉันหน้าด้านๆ กันแน่คะ?” “นัง... นังสารเลวปากกล้า!” สะใภ้ใหญ่หน้าดำคร่ำเครียด ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธจัดจนเนื้อสั่นเทิ้ม “แกแต่งเข้ามาเป็นสะใภ้ตระกูลจ้าว ทรัพย์สินทุกอย่างในบ้านหลังนี้ก็ต้องเป็นของส่วนรวม! แกกล้าแยกบ้านออกไปอยู่ตามลำพัง แถมยังแอบซ่อนธัญพืชดีๆ ไว้กินเองคนเดียว แบบนี้มันอกตัญญูต่อบรรพบุรุษ!” “บรรพบุรุษตระกูลจ้าวคงละอายใจแย่ที่มีลูกหลานใจคอคับแคบ จ้องจะแย่งชิงอาหารจากปากแม่ม่ายและเด็กกำพร้าเช่นพวกเรา” ฟางเซียนแค่นหัวเราะในลำคอแผ่วเบา ดวงตาคมกริบกวาดมองผู้คนที่เริ่มมามุงดูรอบๆ รั้วบ้านด้วยความสนใจ “ถ้าคิดจะหาเรื่องกันละก็ เชิญไปตกลงกันต่อหน้าผู้ใหญ่บ้านและคณะกรรมการกองผลิตได้เลยค่ะ ฉันยินดีเอาบัญชีผลผลิตของกองผลิตมากางให้ชาวบ้านดูทีละหน้าเลยว่า ฉันได้ส่วนแบ่งมาเท่าไหร่ และพวกท่านเคยมาตักตวงอะไรจากฉันไปบ้าง!” คำพูดเชิงขู่แต่หนักแน่นด้วยเหตุผลทำให้สะใภ้ใหญ่หน้าซีดเผือดลงทันที ใครๆ ในคอมมูนก็รู้ว่าตระกูลจ้าวนั้นเอาเปรียบสะใภ้รองหลินมานานแค่ไหน หากเรื่องนี้ถึงมือผู้ใหญ่บ้านที่มีความเที่ยงธรรม ตระกูลจ้าวคงได้อับอายขายขี้หน้าไปทั่วทั้งตำบลเป็นแน่ “ฝากไว้ก่อนเถอะนังตัวดี! อย่าคิดว่ามีคนหนุนหลังแล้วจะทำเป็นเก่งได้นะ!” สะใภ้ใหญ่พ่นคำอาฆาตก่อนจะสะบัดก้นเดินหนีไปด้วยความหัวเสีย ท่าท่ามกลางเสียงซุบซิบนินทาของชาวบ้านที่เริ่มทยอยแยกย้ายกันไป ฟางเซียนถอนหายใจเบาๆ นางปัดฝุ่นตามเสื้อผ้าอย่างไม่ใส่ใจนัก แม้ภายนอกจะดูเข้มแข็งและฟาดฟันจนอีกฝ่ายถอยร่นไปได้ แต่นางรู้ดีว่าสถานการณ์ในตอนนี้เปราะบางยิ่งนัก พื้นที่รกร้างหลังบ้านยังต้องปรับปรุง ดินก็แห้งแล้งขาดแร่ธาตุ หากไม่มีโอสถทิพย์จากมิติพิเศษคอยปรับปรุงโครงสร้างดิน เกรงว่าปีนี้คงไม่มีแม้แต่เมล็ดข้าวกรอกหม้อ ทว่า ในขณะที่นางกำลังจะหันหลังกลับเข้าบ้าน สายตากลับเหลือบไปเห็นเงาร่างสูงโปร่งคุ้นตาของใครคนหนึ่งยืนนิ่งอยู่หลังแนวพุ่มไม้ทึบข้างรั้ว นั่นคือ *จ้าวหานตง*... หัวหน้ากองผลิตหนุ่มผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเงียบขรึม เด็ดขาด และไม่เคยเข้าข้างใครหน้าไหน เขายืนพิงลำต้นสนหนาแน่น แสงแดดยามบ่ายที่ลอดผ่านใบไม้สาดกระทบลงบนใบหน้าคมสันที่เต็มไปด้วยร่องรอยความเหน็ดเหนื่อยจากการทำงานหนัก ดวงตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องมาที่นางด้วยประกายลึกล้ำยากจะหยั่งถึง แววตาคู่นั้นไม่ได้มีความรังเกียจเดียดฉันท์อย่างที่คนในตระกูลจ้าวพยายามยัดเยียดให้ ตรงกันข้าม... มันมีความห่วงใยระคนทึ่งฉายชัดอยู่ลึกๆ ฟางเซียนชะงักไปชั่วขณะ นางกับเขาแม้จะมีทะเบียนสมองตามนโยบายยุคสมัย แต่แต่งงานกันได้ไม่นานเขาก็ถูกเรียกตัวไปช่วยราชการและบริหารกองผลิตในตำบลอื่น เพิ่งจะย้ายกลับมาประจำการในหมู่บ้านนี้ได้ไม่กี่วัน และนี่คือการพบกันใกล้ชิดที่สุดตั้งแต่ทะลุมิติมา จ้าวหานตงไม่พูดอะไร เขามองนางนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะก้าวเท้าเดินเลี่ยงหายไปหลังแนวไม้ ทิ้งไว้เพียงถุงผ้าใบเล็กๆ ที่วางทิ้งไว้บนก้อนหินหน้าประตูรั้ว ฟางเซียนขมวดคิ้วด้วยความสงสัย นางเดินเข้าไปหยิบถุงผ้าใบนั้นขึ้นมาเปิดดู หัวใจดวงน้อยพลันกระตุกวูบอย่างไม่ทันตั้งตัว ภายในถุงผ้าหยาบนั้น ไม่ใช่สิ่งอื่นใด... แต่เป็น “หัวโสมป่า” สดๆ สองหัวที่เนื้อแน่นสมบูรณ์ และตั๋วแลกซื้อน้ำตาลทรายขาวอีกสองใบ ซึ่งเป็นของหายากยิ่งในยุคขาดแคลนเช่นนี้! ที่ก้นถุงยังมีแผ่นกระดาษโน้ตแผ่นเล็ก เขียนด้วยลายมือหนักแน่นทรงพลังว่า— *“ระวังตัวด้วย คนบ้านใหญ่จ้องจะเล่นงานเรื่องแปลงนาลับ จงใช้สิ่งนี้บำรุงร่างกายเสีย ข้าจัดการเรื่องเสบียงสำรองให้แล้ว เจ้าไม่ต้องกังวล”* ไร้ซึ่งคำหวานเลี่ยน... แต่กลับเต็มไปด้วยความอบอุ่นหนักแน่นราวกับภูเขาที่พร้อมโอบอุ้มพายุฝนทั้งหมดแทนภรรยา ฟางเซียนกุมถุงผ้าในมือแน่น ความรู้สึกประหลาดบางอย่างแผ่ซ่านเข้ามาในอก ไอร้อนผ่าวตีตื้นขึ้นมาจนขอบตาร้อนผ่าวเล็กน้อย อดีตเซียนโอสถผู้เย็นชาต่อโลกหล้า กลับต้องมาพ่ายแพ้ให้กับความใส่ใจอันเงียบงันของชายหนุ่มชาวไร่ผู้นี้ ไม่รอช้า นางตัดสินใจใช้โสมป่าล้ำค่านี้ทันที ผสมผสานเข้ากับน้ำพุวิเศษในมิติ รังสรรค์เป็นเมนูบำรุงกำลังชั้นยอดเพื่อตอบแทนสามีผู้ซ่อนตัวอยู่หลังม่าน กลิ่นหอมกรุ่นของ “ไก่ตุ๋นโสมป่าเห็ดหอม” เริ่มโชยฟุ้งกระจายออกจากหน้าต่างห้องครัว กลิ่นหอมเย้ายวนของเนื้อไก่เคี่ยวจนเปื่อยนุ่ม ผสมผสานกับกลิ่นสมุนไพรจีนนานาชนิด ลอยลมไปไกลจนทั่วทั้งหมู่บ้าน สร้างความปั่นป่วนให้แก่กระเพาะอาหารของชาวบ้านที่เดินผ่านไปมาจนต้องกลืนน้ำลาย ในขณะที่ฟางเซียนกำลังตักซุปใส่อ้วงกระเบื้องเคลือบเตรียมยกขึ้นโต๊ะ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งอย่างเป็นจังหวะที่หน้าบ้าน นางหันไปมองประตูที่ปิดสนิท แววตาฉายประกายระยิบระยับด้วยความรู้ทัน มุมปากยกยิ้มขึ้นบางเบา ทว่า ทันทีที่นางเปิดประตูออก... ภาพที่ปรากฏตรงหน้ากลับไม่ใช่จ้าวหานตงอย่างที่คาดคิด แต่เป็นร่างของชายแปลกหน้าผู้หนึ่งที่สวมเสื้อคลุมกันหนาวเก่าๆ แววตาดุดันจ้องมองนางด้วยรอยยิ้มชวนขนลุก พร้อมกับยื่นหมายศาลจากคอมมูนมาตรงหน้า— *“สะใภ้รองหลิน ทางเราได้รับเรื่องร้องเรียนว่าท่านแอบลักลอบค้าขายสินค้าเถื่อนในตลาดมืด เชิญไปให้ปากคำกับทางการเดี๋ยวนี้!”* (ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ไป๋เป่าเปาของแม่" เสมอมานะคะ)