ไร่นารกร้างกับความหวังใหม่

เสียงถอนหายใจดังเฮือกใหญ่จากป้าอวี้สะท้อนก้องท่ามกลางสายลมหนาวที่พัดพาเอาฝุ่นผงดินแห้งแล้งลอยเคว้งคว้าง ก่อนที่นิ้วเหี่ยวย่นจะชี้ไปยังผืนดินกว้างใหญ่ตรงหน้าด้วยท่าทีสมเพชเวทนา "ฟางเซียน ลูกเอ๋ย... เจ้าสติเลอะเลือนไปแล้วกระมัง ถึงได้ยอมเอาแต้มความดีทั้งหมดที่มีแลกแปลงนาผืนนี้มา? ดินเค็ม ดินดาน ไร้ซึ่งสารอาหาร แม้แต่หญ้าคาขวากหนามยังไม่ยอมงอกเงย เจ้าคิดจะเอาอะไรมาปลูกกินกันเล่า? อย่าว่าแต่ข้าวสาลีเลย แม้แต่ถั่วเขียวสักเม็ดก็คงเน่าคาดินตั้งแต่ยังไม่ทันหย่อนลงหลุมแล้วกระมัง!" หลินฟางเซียนไม่ได้หันกลับไปมองหญิงสูงวัยผู้หวังดีแต่ปากร้ายคนนั้น สายตาคมกริบดั่งใบมีดของอดีตเซียนโอสถทอดมองผืนดินกว้างสิบหมู่เบื้องหน้าอย่างพิจารณา ดินที่คนอื่นมองเห็นเป็น "ซากปรักหักพัง" และ "คำสาป" สำหรับนางแล้ว มันคือขุมสมบัติที่ถูกซ่อนเร้นไว้ภายใต้คราบความแห้งแล้งต่างหาก ปลายนิ้วเรียวเนียนก้มลงกอบดินสีเทาหม่นขึ้นมาขยี้เบาๆ สัมผัสแรกมีความฝืดและหยาบกระด้าง ทว่าผ่านไปเพียงชั่วพริบตา พลังปราณบริสุทธิ์ที่หลงเหลืออยู่ในจุดตันtian (ตันเถียน) เล็กๆ ก็แผ่ซ่านผ่านปลายนิ้วลงไปสัมผัสโครงสร้างระดับจุลภาคของผืนดิน นางแค่นเสียง "หึ" ออกมาเบาๆ ในลำคอ รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างเหนือชั้น *ดินดานงั้นหรือ? ขาดแร่ธาตุและอินทรียวัตถุจนกลายเป็นดินตาย? สำหรับคนอื่นอาจเป็นทางตัน แต่วิชาโอสถขั้นบรรพกาลของข้าสามารถหลอมรวมแก่นวิญญาณแห่งพฤกษาเพื่อปรับธาตุในดินได้สบายๆ การพลิกฟื้นดินตายให้กลายเป็นแดนสวรรค์ ก็แค่ต้องใช้เวลาและ "ยาปรับสภาพ" อีกสักสองสามหม้อก็เท่านั้นเอง* "ใครว่ามันปลูกอะไรไม่ขึ้นเล่า" เสียงทุ้มนุ่มลึกแต่หนักแน่นดั่งขุนเขาดังขึ้นจากด้านหลัง จ้าวหานตงก้าวเท้าเข้ามาหยุดยืนเคียงข้างภรรยา ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อคลุมกันหนาวเก่าๆ แต่สะอาดสะอ้านแผ่รังสีความอบอุ่นออกมาอย่างชัดเจน มือหนากร้านจากการจับจอบจับเสียมเอื้อมไปกุมมือเรียวที่เปื้อนฝุ่นดินของภรรยาขึ้นมาอย่างทะนุถนอม สายตาคมเข้มหันไปสบตากับป้าอวี้และชาวบ้านกลุ่มใหญ่ที่ยืนล้อมวงดูความวิบัติของคนทั้งคู่ด้วยแววตาเรียบเฉย ทว่าเฉียบขาดจนไม่มีใครกล้าสบตาตรงๆ "หัวหน้ากองผลิตจ้าว... ท่านเองก็บ้าจี้ตามเมียด้วยหรือนี่! ของดีๆ ในกองผลิตมีตั้งมากมาย ไฉนเลยจึงยอมเอาชื่อเสียงและแต้มงานมาแลกกับที่ดินผีสิงนี่เล่า!" ป้าอวี้ยังไม่ยอมแพ้ นางส่งเสียงโวยวายด้วยความหวandดีแกมสมน้ำหน้า "ระวังเถอะ หน้าหนาวปีนี้พวกเจ้าสองคนผัวเมียจะได้กินดินแทนข้าวต้มแน่!" "เรื่องปากท้องของครอบครัวผม ผมย่อมดูแลได้ดี ป้าอวี้ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกครับ" จ้าวหานตงตอบกลับด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่น้ำหนักคำพูดเฉียบคมราวกับตอกลิ่ม "อีกอย่าง ที่ดินผีสิงที่ท่านว่า หากอยู่ในมือคนขยันและรู้วิธีจัดการ มันอาจจะกลายเป็นทองคำขึ้นมาก็ได้ ใครเล่าจะรู้?" คำพูดนั้นทำเอาป้าอวี้ถึงกับอ้าปากค้าง เถียงไม่ออก ได้แต่สะบัดหน้าหนีด้วยความหมั่นไส้ ก่อนจะจูงมือหลานสาวเดินจากไปพร้อมกับเสียงบ่นงึมงำว่าคนกลุ่มนี้สติวิปลาสไปกันหมดแล้ว เมื่อรอบกายกลับมาเงียบสงบ หลินฟางเซียนจึงหันมามองสามี ดวงตากลมโตคู่นั้นพราวระยับด้วยประกายความขบขันและซาบซึ้งในคราวเดียวกัน "ท่านไม่กลัวชาวบ้านเขาหัวเราะเยาะเอาหรือคะ ที่เอาสามีผู้ทรงเกียรติอย่างหัวหน้ากองผลิต มาตกยากร่วมหัวจมท้ายกับที่ดินรกร้างไร้ราคาเช่นนี้?" นางเอ่ยถามพร้อมเอียงคอมองเล็กน้อย ท่าทีมีความซุกซนและเย้าแหย่ที่หาดูได้ยาก จ้าวหานตงยกย่องมุมปากขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่มอบให้ภรรภามีเพียงความอ่อนโยนและคลั่งรักจนล้นปรี่ มือหนายื่นไปปัดเศษฝุ่นดินที่เปื้อนอยู่ข้างแก้มเนียนอย่างเบามือที่สุด "ต่อให้คนทั้งโลกบอกว่าที่ดินตรงนี้ไร้ค่า แต่ถ้าฟางเซียนของพี่บอกว่ามันปลูกได้ พี่ก็พร้อมจะขุดดินผืนนี้ให้กลายเป็นทองคำตามที่เจ้าต้องการ" ชายหนุ่มโน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบชิดริมหีบหู น้ำเสียงทุ้มต่ำพร่ามัวเต็มไปด้วยความจริงจัง "อีกอย่าง... ข้าเป็นสามีของเจ้า หน้าที่ของข้าคือสนับสนุนเจ้าในทุกเรื่อง ไม่เว้นแม้แต่การพลิกแผ่นดินฟ้า" หัวใจของอดีตเซียนโอสถผู้เย็นชามานับร้อยปี กระตุกวูบอย่างรุนแรง ความอบอุ่นที่แผ่ซ่านจากปลายนิ้วลามเลียไปถึงขั้วหัวใจ นางซุกใบหน้าเข้ากับฝ่ามืออุ่นๆ ของสามีโดยไม่คิดจะหลบ *ให้ตายเถอะ... ผู้ชายคนนี้ ช่างเป็นอาวุธทำลายล้างความตั้งใจที่จะอยู่อย่างโดดเดี่ยวของนางเสียจริง* "ถ้าเช่นนั้น..." หลินฟางเซียนสูดลมหายใจเข้าลึก 5 แววตาเปลี่ยนเป็นมุ่งมั่นเด็ดเดี่ยว นางดึงขวดกระเบื้องเคลือบสีเขียวมรกตขนาดเล็กออกมาจากกระเป๋าเสื้อ มันคือขวดโอสถสกัดจากมิติพิเศษที่นางเพิ่งปรุงขึ้นเมื่อคืน "เรามาเริ่มลงมือกันเถอะค่ะ วันนี้เราจะทำให้ดินแดนรกร้างนี่ ได้รู้จักกับความมหัศจรรย์ที่แท้จริง" นางเปิดจุกขวดออก กลิ่นหอมเย็นสดชื่นดั่งป่าสนหลังฝนแรกโชยเข้าจมูกทันที จ้าวหานตงสูดดมกลิ่นนั้นเข้าไปด้วยความประหลาดใจ รู้สึกได้ทันทีว่าร่างกายที่เหนื่อยล้ามาทั้งวันกลับกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาอย่างน่าประหลาด หลินฟางเซียนหยดของเหลวสีเขียวมรกตใสลงในน้ำสะอาดหนึ่งถังขนาดใหญ่ ก่อนจะกวาดสายตามองผืนดินกว้าง แล้วสาดน้ำยาลงบนพื้นดินแห้งแล้งเบื้องหน้าด้วยท่าทีสง่างามราวกับเทพเซียนโปรยปรายหยาดน้ำทิพย์ *ฉ่า...* เสียงคล้ายปฏิกิริยาเคมีดังขึ้นเบาๆ แผ่นดินที่เคยแห้งกรอบและแตกระแหง ค่อยๆ เปลี่ยนสีจากเทาหม่นกลายเป็นสีดำสนิทอุดมไปด้วยสารอาหาร รากหญ้าและวัชพืชเก่าที่ตายซากเริ่มย่อยสลายกลายเป็นปุ๋ยชั้นดีในเวลาเพียงชั่วพริบตา กลิ่นอายของดินชื้นและชีวิตใหม่พวยพุ่งขึ้นมาแตะจมูกจนน่าตกใจ จ้าวหานตงเบิกตากว้างอย่างไม่เชื่อสายตา เขาก้มลงใช้มือสัมผัสดินตรงนั้น พบว่ามันนุ่มมือ ชุ่มชื้น และมีความอบอุ่นแผ่ออกมาเล็กน้อย รากับดินชั้นดีในหุบเขาเซียนไม่มีผิดเพี้ยน "นี่มัน..." ชายหนุ่มหันมามองภรรยาด้วยความทึ่งแกมตกตะลึง "นี่คือก้าวแรกค่ะ..." หลินฟางเซียนแย้มยิ้มบางๆ ดวงตาเป็นประกายเจิดจ้าท่าย์กลางแสงแดดยามสาย "และมันจะเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้คนตระกูลจ้าวและชาวบ้านพวกนั้นต้องอ้าปากค้างจนกรามค้าง" ทว่า... ในจังหวะที่ทั้งสองกำลังจะก้าวเท้าเริ่มลงมือไถพรวนดินแปลงแรกนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักหน่วงหลายคู่พร้อมกับเสียงตะโกนโวยวายก็ดังแว่วมาจากทางปากทางเข้าไร่ "หลินฟางเซียน! ออกมานี่เดี๋ยวนี้! นังสะใภ้ตัวดี กล้าดียังไงถึงมารับช่วงที่ดินอาถรรพ์นี้ สัญญายกเลิกการแบ่งสมบัติแกยังไม่ได้เซ็นชื่อ! รีบไสหัวกลับไปหาแม่สามีเดี๋ยวนี้!" ร่างท้วมใหญ่ของ "หลี่ซื่อ" แม่สามีใจร้ายผู้ขึ้นชื่อเรื่องความหน้าเลือด พร้อมด้วยสะใภ้รองจอมขี้อิจฉา เดินดุ่มๆ เข้ามาพร้อมกับจอบในมือ ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวและโลภมากจนน่าเกลียด หลินฟางเซียนหรี่ตาลง รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏขึ้นที่มุมปากอีกครั้ง นางหันไปสบตากับจ้าวหานตงที่กำลังขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจ "ดูท่าทาง... แขกที่ไม่ได้รับเชิญ จะมาเร็วกว่าที่คิดเสียอีกนะคะ" นางเอ่ยเสียงเบา ทว่าแฝงไว้ด้วยจิตสังหารอันเย็นเยียบที่พร้อมจะฟาดฟันคนพวกนี้ให้จมดินไปพร้อมกับแปลงนาใหม่ของนาง ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ไป๋เป่าเปาของแม่" เสมอมานะคะ