ลมหายใจสุดท้ายของสำนัก

โลหิตสีชาดกระเซ็นต้องผนังหยกขาวราวกับดอกเหมยร่วงหล่นในเหมันตฤดู กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นอายพิษสีม่วงเข้มที่กัดกร่อนศิลาจารึกคัมภีร์วิชาของสำนักจันทร์พิสุทธิ์จนหลอมละลายเป็นไอพิษพวยพุ่ง ผู้ที่ยืนอยู่เบื้องหน้าในยามนี้ ไม่ใช่ศัตรูหน้าไหนจากสำนักมารไร้เงา... แต่กลับเป็น "มู่หรงเฉิน" ผู้อาวุโสฝ่ายใน ผู้ซึ่งเปรียบเสมือนบิดาคนที่สองและผู้ถ่ายทอดวิชาชีพจรโลหิตให้แก่หานเหมยมาตั้งแต่เยาว์วัย ดวงตาของมู่หรงเฉินในยามนี้ไร้ซึ่งความอบอุ่นเช่นในอดีต มีเพียงแววตาดำมืดดั่งเหวลึก รอยยิ้มที่มุมปากเหยียดยันเย็นเยียบราวกับยมทูตมารับวิญญาณ "ท่านอาจารย์ลุง... เหตุใดจึงเป็นท่าน?" เสียงของเซียนหานเหมยสั่นเครือเล็กน้อย ยามที่กระบี่จันทร์กระจ่างในมือสั่นระริก นางไม่เคยคิดเลยว่า วันที่สำนักจันทร์พิสุทธิ์ต้องล่มสลาย จะมาจากคมดาบของคนที่ตนเคารพรักที่สุด "หานเหมย... เด็กน้อยโง่เขลา" มู่หรงเฉินหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าคล้ายเสียงเสียดสีของโลหะ "วิถีแห่งยุทธภพ ย่อมมีผู้ขึ้นย่อมมีผู้ลง สำนักจันทร์พิสุทธิ์ครอบครองคัมภีร์โลหิตสวรรค์มานานเกินไปแล้ว สมควรถึงคราวมอบมันให้แก่ผู้ที่คู่ควร" หลี่มู่เหยียนก้าวเท้าขึ้นมาเบื้องหน้า หานเหมยทันที แผ่นหลังกว้างของเขาราวกับกำแพงเหล็กที่พร้อมปกป้องนางจากพายุลมฝนทั่วหล้า นัยน์ตาคมกริบดั่งพญาอินทรีย์จ้องมองมู่หรงเฉินอย่างไม่เกรงกลัว รัศมีกระบี่ไร้ลักษณ์แผ่ซ่านออกจากร่างจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยวเป็นระลอกคลื่น "คนทรยศมักมีข้ออ้างร้อยแปดพันประการเสมอ" หลี่มู่เหยียนกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ เยือกเย็น และเปี่ยมด้วยแรงกดดันมหาศาล "แต่เจ้าเลือกเดินผิดทางแล้ว... เพราะในมือของข้าในวันนี้ มีกระบี่ที่พร้อมจะส่งวิญญาณของเจ้าไปสู่ขุมนรก" "ฮ่าๆๆ! หลี่มู่เหยียน เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นใคร? แม้เจ้าจะมีชื่อเสียงในฐานะจอมยุทธ์ไร้พ่าย แต่ที่นี่คือเขตแดนค่ายกลจันทร์พิสุทธิ์ที่ถูกทำลายจากภายในแล้ว เจ้าจะเอาอะไรมาสู้กับข้า!" มู่หรงเฉินสะบัดแขนเสื้อ ปราณพิษสีม่วงนับพันสายพุ่งเข้าหาทั้งสองราวกับห่าฝน ความโกลาหลระเบิดขึ้นทันที ท่ามกลางเสียงกรีดร้องของศิษย์สำนักจันทร์พิสุทธิ์ที่ล้มตายเป็นใบไม้ร่วง สำนักอันยิ่งใหญ่ที่ตั้งตระหง่านมานับร้อยปี บัดนี้กำลังมอดไหม้ด้วยเปลวเพลิงแห่งความโลภและทรยศ หลี่มู่เหยียนไม่ถอยแม้แต่ครึ่งก้าว มือขวาตวัดกระบี่ไร้ลักษณ์ออกวาดเป็นวงโค้งแสงสีเงินบริสุทธิ์ ปราณกระบี่ทรงพลังแผ่พุ่งตัดผ่านสายฝนพิษจนสลายกลายเป็นไอในพริบตา ความดุเดือดตระการตาของการปะทะระหว่างปราณกระบี่และปราณพิษทำให้ศิลาพื้นลานประลองแตกละเอียดเป็นผุยผง หานเหมยกัดริมฝีปากจนห่อเลือด นางสูดลมหายใจลึกเพื่อระงับความเจ็บปวดในอก ก่อนจะก้าวออกมายืนเคียงบ่าเคียงไหล่กับบุรุษผู้กุมหัวใจนาง "มู่เหยียน... วันนี้พวกเราจะร่วมเป็นร่วมตายด้วยกัน" หลี่มู่เหยียนเหลือบมองนางด้วยหางตา แววตาที่เย็นชาเมื่อครู่พลันอ่อนลงวูบหนึ่ง รอยยิ้มจางๆ ผุดขึ้นที่มุมปากของจอมยุทธ์ผู้ทะนงตน "ดี... หากฟ้าดินจะพิพากษาพวกเรา วันนี้ข้าจะใช้กระบี่ในมือแหวกฟ้าคว่ำแผ่นดินเอง!" การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือดเลือดพล่าน มู่หรงเฉินใช้วิชาพิษโลหิตทลายสวรรค์โจมตีอย่างบ้าคลั่ง แต่กระบี่ไร้ลักษณ์ของหลี่มู่เหยียนกลับไร้ร่องรอยและคาดเดาไม่ได้ ทุกกระบวนท่ามีความเรียบง่ายแต่ทรงพลังถึงขีดสุด ขณะที่หานเหมยใช้เพลงกระบี่จันทร์กระจ่างสนับสนุนจากด้านข้าง ประสานงานกันอย่างไร้ที่ติราวกับเทพเซียนจับคู่สยบมาร ทว่า ในจังหวะที่หลี่มู่เหยียนกำลังจะแทงกระบี่ทะลวงจุดชีพจรของมู่หรงเฉินนั้นเอง ท้องน้ายามราตรีที่เคยมีจันทร์เพ็ญส่องแสงกลับมืดสนิทลงฉับพลัน! เสียงคำรามกึกก้องราวกับอสุปาบาทดังมาจากเบื้องบน พร้อมกับร่างเงาดำนับร้อยที่พุ่งทะยานลงมาจากยอดเขา ทว่าสิ่งที่ทำให้หัวใจของหลี่มู่เหยียนและหานเหมยหยุดเต้นไปชั่วขณะ ไม่ใช่จำนวนของศัตรูที่เพิ่มขึ้น... แต่เป็นบุคคลที่ก้าวออกมาจากเงานั้น สตรีในชุดอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์เปื้อนเลือด ใบหน้างดงามไร้ที่ติแต่เย็นชาจนน่ากลัว ในมือของนางถือกระบี่ที่คุ้นเคยยิ่ง... กระบี่ที่ควรจะสูญหายไปพร้อมกับการล่มสลายของตระกูลหลี่เมื่อสิบปีก่อน! "พี่ใหญ่..." หลี่มู่เหยียนเบิกตากว้างอย่างไม่อยากเชื่อสายตา ลมหายใจสะดุดกึกในลำคอ เมื่อสตรีผู้นั้นเอ่ยปากออกมาด้วยน้ำเสียงที่เขาจำได้ไม่มีวันลืม ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ