ความจริงที่ถูกฝัง

กลิ่นอายความอับชื้นและกลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยคลุ้งอยู่ภายในห้องลับใต้ตำราโบราณ แสงตะเกียงน้ำมันหอมกฤษณาไหววูบตามสายลมที่ลอดผ่านรอยแยกของผนังหินศิลา บรรยากาศรอบกายกดดันจนแทบหยุดหายใจ "เจ้าแน่ใจแล้วหรือ... ว่าสิ่งที่ถืออยู่ในมือคือความจริงที่เจ้าตามหา" เสียงทุ้มต่ำและราบเรียบของหลี่มู่เหยียนดังขึ้นทำลายความเงียบ เขายืนกอดอกพิงเสาหิน แววตาคมกริบดั่งคมกระบี่จับจ้องร่างระหงของสตรีเบื้องหน้า เซียนหานเหมยเม้มริมฝีปากแน่นจนซีดเซียว สองมือที่ถือแผ่นป้ายหยกโบราณและม้วนบันทึกคัมภีร์สั่นเทาเล็กน้อย ความเย็นชาและสง่างามดั่งรูปสลักน้ำแข็งที่นางเคยมี บัดนี้กลับถูกร้าวฉานด้วยความเจ็บปวดและร่องรอยแห่งความตกตะลึง ป้ายหยกในมือคราบโลหิตแห้งกรังสะท้อนแสงไฟวับแวม มันคือตราสัญลักษณ์ประจำตัวของรองเจ้าสำนัก... ผู้มีศักดิ์เป็นถึงอาจารย์อาผู้ล่วงลับ และเป็นผู้ที่นางเคารพรักดั่งบิดาบังเกิดเกล้า บันทึกแผ่นนั้นระบุชัดเจนถึงการสมรู้ร่วมคิดกับลัทธิมารโลหิต เมื่อสิบปีก่อน ในคืนที่ตระกูลของหลี่มู่เหยียนถูกล้างบางด้วยพิษร้ายแรง ข้อมูลภายในสำนักจันทร์พิสุทธิ์ถูกส่งต่อให้ศัตรูผ่านมือของผู้ที่นั่งอยู่บนตำแหน่งสูงสุดของสำนัก "ท่านอาจารย์อา... ทำไมกัน" หานเหมยพึมพำกับตัวเอง หยาดน้ำใสคลอหน่วยที่หางตาก่อนจะร่วงเผาะลงกระทบพื้นหิน หัวใจที่เคยปิดตายและแข็งแกร่งดั่งภูผาน้ำแข็ง บัดนี้ถูกกรีดแทะด้วยความรู้สึกผิดบาปและความแค้นเคืองที่ปะปนกันจนแยกไม่ออกจากกัน หลี่มู่เหยียนถอนหายใจยาวนาน เขาก้าวเท้าเข้ามาใกล้ด้วยฝีเท้าที่เบาดั่งไร้น้ำหนัก ฝ่ามืออุ่นร้อนวางลงบนบ่าบอบบางที่กำลังสั่นเทาของนางอย่างแผ่วเบา สัมผัสนั้นไม่ได้มีเพียงความเห็นใจ แต่เต็มไปด้วยความหนักแน่นมั่นคงที่พร้อมจะแบกรับพายุทัณฑ์สวรรค์เคียงข้างนาง "วิถียุทธภพก็เป็นเช่นนี้แล หานเหมย ความงดงามมักถูกเคลือบด้วยคราบโลหิต ความกตัญญูมักถูกทรยศด้วยผลประโยชน์ เจ้าไม่จำเป็นต้องแบกรับความเน่าเฟะของผู้อื่นไว้คนเดียว" น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัด มีเพียงนางเท่านั้นที่เคยได้ยินน้ำเสียงเช่นนี้จากบุรุษผู้ทะนงตนในวิถีกระบี่ หานเหมยเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ดวงตาคู่คมที่เคยเย็นชาฉายแววเปราะบาง แต่วินาทีต่อมา แววตานั้นกลับแปรเปลี่ยนเป็นความเด็ดเดี่ยวเยือกเย็น นางสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความอ่อนแอ "ข้าไม่ได้ร้องไห้เพราะเสียใจให้แก่คนทรยศ... แต่ข้ากำลังโกรธตัวเอง ที่โง่เขลาไม่เคยล่วงรู้แผนการสกปรกนี้เลย" นางกล่าวด้วยน้ำเสียงเยียบเย็นดั่งน้ำค้างแข็งในเหมันตฤดู ปราณกระบี่รอบตัวเริ่มหมุนวนจนเสื้อคลุมสีขาวโบกสะบัด ทันใดนั้นเอง! *เปรี้ยง!* เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวจากเบื้องบน เพดานห้องลับหินศิลาหนาทึบแตกกระจายออกเป็นเสี่ยงๆ เศษหินและฝุ่นผงคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ แรงปะทะของพลังปราณอันมหาศาลกดทับลงมาจนพื้นหินใต้ฝ่าเท้าแตกร้าวเป็นใยแมงมุม "ระวัง!" หลี่มู่เหยียนตวัดแขนดึงร่างของหานเหมยเข้าหาตัว พร้อมกับชักกระบี่ไร้ลักษณ์ออกจากฝักด้วยความเร็วดั่งสายฟ้าฟาด ประกายกระบี่สีครามสว่างวาบตัดผ่านความมืด ปัดป่าวดรรชนีปราณนับร้อยที่พุ่งทะลวงลงมาจากเบื้องบนจนแหลกสลายกลายเป็นผุยผง เมื่อฝุ่นควันจางลง เงาร่างนับสิบในชุดคลุมสีดำสนิทพร้อมหน้ากากเงินลายจันทร์เสี้ยวก็ปรากฏกายขึ้นล้อมรอบพวกเขาทั้งสองไว้ทุกด้าน กลิ่นอายความตายและพิษร้ายกาจลอยอบอวลมากับสายลมราตรี ผู้ที่ยืนอยู่ใจกลางกลุ่มเงาสังหารคือชายชราหลังค่อมผู้หนึ่ง มือซ้ายถือไม้เท้าหัวกะโหลก มือขวาไขว้หลัง แววตาคมปลาบดั่งเหยี่ยวจ้องมองคนทั้งสองด้วยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม "นึกไม่ถึงเลยว่า ศิษย์เอกผู้สูงส่งแห่งจันทร์พิสุทธิ์กับจอมยุทธ์พเนจรผู้โด่งดัง จะมาแอบลักลอบขุดคุ้ยซากศพในสถานที่อัปมงคลเช่นนี้..." น้ำเสียงแหบพร่าราวกับกระดาษทรายเสียดสีกันดังขึ้น "น่าเสียดายจริงๆ ที่ความจริงบทนี้... จะต้องถูกฝังกลบไว้พร้อมกับลมหายใจของพวกเจ้าในคืนนี้เช่นกัน!" หานเหมยแค่นเสียงเย็นชา นางกระชับกระบี่ในมือแน่น ประกายตาวาวโรจน์ด้วยจิตสังหาร "เป็นพวกเจ้า... เผ่าโลหิตทมิฬ!" หลี่มู่เหยียนหรี่ตาลงเล็กน้อย รัศมีกระบี่รอบตัวแผ่ขยายออกจนอากาศบิดเบี้ยว เขายกยมุมปากขึ้นเล็กน้อยด้วยความเย้ยหยัน "ฝังพวกเราหรือ? เกรงว่าพวกเจ้า... ยังไม่มีปัญญาพอที่จะใช้แผ่นดินนี้เป็นหลุมศพให้พวกเราหรอกนะ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมติดตาม และโปรดเตรียมตัวรับมือกับบททดสอบอันดุเดือดในตอนถัดไปนะครับ... เงากระบี่ใต้จันทร์เพ็ญ