คมกระบี่พิฆาตมาร

โลหิตสีดำคล้ำหยดติ๋งลงบนพื้นศิลาเย็นเฉียบ เสียงนั้นดังสะท้อนก้องกังวานในความเงียบสงัดราวกับเสียงเคาะระฆังแห่งความตาย "พิษหิตโลหิตผลาญวิญญาณ... พวกเจ้าถึงกับยอมใช้สำนักมือสังหารเงาสวรรค์เพื่อแลกกับการเด็ดหัวข้าคนเดียว ช่างทุ่มเทยิ่งนัก" หลี่มู่เหยียนกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความหวาดหวั่น ดวงตาคมกริบดั่งคมกระบี่จับจ้องไปยังเงาดำสิบกว่าสายที่รายล้อมอยู่รอบกาย ภายใต้แสงจันทร์เพ็ญที่สาดส่องลงมา เงาของพวกมันกลับบิดเบี้ยวราวกับอสูรร้ายจากขุมนรก ไอพิษสีม่วงจางๆ ลอยคละคลุ้งอยู่ในอากาศ บ่งบอกถึงความตายที่แฝงมากับลมหายใจ "หลี่มู่เหยียน วันนี้คือวันตายของเจ้า กระบี่ไร้ลักษณ์ของเจ้าจะกลายเป็นเพียงเศษเหล็กไร้ค่าเมื่อเผชิญหน้ากับ 'ค่ายกลพิษสิบศิโรราบ'!" เสียงแหบพร่าราวกับเสียงเสียดสีของโลหะดังขึ้นจากความมืด พร้อมกับร่างของหัวหน้ามือสังหารที่พุ่งทะยานเข้าหาด้วยความเร็วปานสายฟ้าแลบ ในวินาทีเป็นตายนั้นเอง ร่างของสตรีในชุดอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ราวกับเกล็ดหิมะก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าดั่งภูตผี เซียนหานเหมยไม่แม้แต่จะชายตามองศัตรู นางสะบัดแขนเสื้อเบาๆ ไอเย็นยะเยือกแผ่ซ่านปกคลุมไปทั่วรัศมีสิบวา หยาดน้ำค้างบนใบหญ้าแข็งตัวกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งแหลมคมนับพันพุ่งเข้าสกัดกั้นการจู่โจมของเหล่ามือสังหารทันที "บังAอาจ... คนของสำนักจันทร์พิสุทธิ์อย่างพวกเจ้ากล้าสอดมือเข้ามายุ่งเรื่องในยุทธภพงั้นรึ!" "ผู้ใดที่คิดแตะต้องเขา... ผู้นั้นต้องข้ามศพข้าไปก่อน" เซียนหานเหมยกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชาดั่งน้ำแข็งพันปี ไร้ซึ่งความรู้สึก แต่แววตาที่เหลือบมองหลี่มู่เหยียนชั่วขณะกลับเต็มไปด้วยความห่วงใยที่ซ่อนเร้น นางคือเซียนผู้เย่อหยิ่งและเย็นชาต่อโลกหล้า ทว่าหัวใจดวงนี้กลับยอมสยบให้แก่บุรุษผู้ทะนงตนในวิถีกระบี่ผู้นี้แต่เพียงผู้เดียว หลี่มู่เหยียนแค่นเสียงหัวเราะในลำคอแผ่วเบา ความอบอุ่นสายหนึ่งไหลผ่านเข้ามาในหัวใจท่ามกลางสมรภูมิที่หนทึงไปด้วยกลิ่นอายแห่งความตาย เขาขยับตัวเล็กน้อย วิถีกระบี่ในมือเริ่มตื่นตัว ปราณกระบี่สีครามเข้มแผ่ขยายออกรอบกายจนเกิดเสียงหวีดหิวราดกรีดอากาศ "หานเหมย... ถอยไปก้าวหนึ่ง" น้ำเสียงของเขานุ่มนวลขึ้นเล็กน้อย ทว่าเด็ดเดี่ยวและทรงพลัง "หนี้เลือดเมื่อสิบปีก่อน และหนี้ในคืนนี้ สมควรแก่เวลาที่ต้องสะสางให้จบสิ้นเสียที" สิ้นเสียงคำรามก้อง หลี่มู่เหยียนพุ่งทะยานร่างออกไปราวกับมังกรทะยานฟ้า กระบี่ในมือมิได้วาดออกอย่างไร้ทิศทาง แต่มันคือวิถีแห่งความเรียบง่ายที่รวบรวมลมปราณทั้งหมดไว้ที่จุดเดียว—คมกระบี่ไร้ลักษณ์! *ฉับ!* ประกายกระบี่สีครามสว่างวาบตัดผ่านความมืดมิดราวกับสายฟ้าฟาดผ่ากลางฤดูร้อน เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดดังขึ้นระลอกหนึ่ง มือสังหารเงาสวรรค์สามคนแรกที่พุ่งเข้ามาถูกพลังปราณกระบี่ตัดผ่านร่างจนขาดเป็นสองท่อนในกระบวนท่าเดียว โลหิตสีดำสาดกระเซ็นย้อมผืนป่าให้กลายเป็นสีแดงฉาน ความตื่นตระหนกฉายชัดขึ้นในดวงตาของหัวหน้ามือสังหาร มันไม่คาดคิดว่าหลี่มู่เหยียนจะไม่เพียงแต่บาดเจ็บหายดีแล้ว ทว่าพลังยุทธ์ของเขายังทะลวงผ่านขอบเขตเดิมไปสู่อีกระดับที่สูงส่งขึ้นอย่างน่าสะพรึงกลัว! "โจมตีพร้อมกัน! อย่าให้มันตั้งตัวได้!" เหล่ามือสังหารที่เหลือคำรามลั่น ประสานพลังกันปล่อยอาวุธลับเคลือบพิษร้ายนับร้อยชิ้นพุ่งเข้าใส่จากทุกทิศทุกทาง ปิดตาย Aทุกเส้นทางหนีราวกับตาข่ายมรณะ เซียนหานเหมยขมวดคิ้วเรียวงาม นางร่ายรำกระบี่จันทร์พิสุทธิ์ แสงจันทร์เสมือนถูกดึงดูดให้มารวมกันที่ปลายกระบี่ของนาง กลายเป็นม่านพลังแสงจันทร์ปัดป้องอาวุธลับเหล่านั้นจนร่วงหล่นลงพื้น เกิดเสียงดัง *เคร้งคร่าง* สนั่นหวั่นไหว ไอพิษที่ถูกปล่อยออกมาถูกความเย็นเยือกของนางแช่แข็งจนสลายกลายเป็นละอองไอสีขาวก่อนที่จะทันได้เข้าใกล้ตัวพวกเขาทั้งสอง การประสานมือกันของยอดฝีมือทั้งสองช่างงดงามราวกับภาพวาด ทว่าดุเดือดและเหี้ยมเกรียมถึงชีวิต จอมยุทธ์ผู้ทะนงในวิถีกระบี่ และนางเซียนผู้เย็นชา ต่างเข้าขาและรู้ใจกันยิ่งกว่าเงากับร่าง หลี่มู่เหยียนไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดมือ ร่างของเขาพลิ้วไหวราวกับสายลมไร้เงา เหยียบย่างบนยอดใบไม้โดยไร้ซึ่งสุ้มเสียง พริบตานั้น เขาก็มาปรากฏตัวเบื้องหลังหัวหน้ามือสังหารโดยที่อีกฝ่ายยังไม่ทันรู้ตัว "เจ้า..." หัวหน้ามือสังหารเบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีด มันพยายามจะหันกลับมาตวัดดาบสวนกลับ ทว่าช้าเกินไปเสียแล้ว "วิถีกระบี่... ไร้ลักษณ์ไร้เงา มีเพียงฟ้าดินเป็นพยาน" หลี่มู่เหยียนกล่าวเบาๆ ราวกับเสียงกระซิบของปีศาจ คมกระบี่ในมือลากผ่านลำคอของอีกฝ่ายอย่างไร้ร่องรอย หัวหน้ามือสังหารแข็งค้างไปชั่วขณะ ก่อนที่ศีรษะจะหลุดออกจากบ่าและร่วงหล่นลงสู่พื้นดิน ดวงตาเบิกโพ้างด้วยความตายที่ยังไม่ยอมรับความจริง เมื่อหัวหน้าดับดิ้น เหล่ามือสังหารที่เหลือย่อมขวัญกระเจิง พวกมันต่างถอยร่นด้วยความหวาดกลัว และในพริบตานั้นเอง พวกมันก็เลือกที่จะกลืนเม็ดยาเร้นกายเพื่อหลบหนี ทว่า... *ฉวิ่ว!* กระบี่ในมือของเซียนหานเหมยซัดออกไปปักตรึงร่างของมือสังหารคนสุดท้ายที่กำลังจะหนีทะลุขั้วหัวใจ นางยืนสง่างามอยู่ท่ามกลางซากศพ อาภรณ์สีขาวยังคงสะอาดสะอ้านไร้รอยเปื้อนราวกับดอกบัวที่เติบโตขึ้นจากโคลนตมโดยไม่แปดเปื้อน ความเงียบสงบกลับคืนสู่ผืนป่าอีกครั้ง มีเพียงเสียงลมหายใจแผ่วเบาและกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้ง หลี่มู่เหยียนเก็บกระบี่เข้าฝักอย่างช้าๆ เขาก้าวเข้าไปใกล้เซียนหานเหมย ดวงตาคู่นคมองสำรวจร่องรอยการต่อสู้บนร่างของนางเพื่อความมั่นใจ ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัด "เจ้า... ไม่บาดเจ็บตรงไหนใช่ไหม?" เซียนหานเหมยส่ายศีรษะเบาๆ ใบหน้างามยังคงความเรียบเฉย ทว่ามุมปากกลับยกขึ้นยิ้มเล็กน้อยอย่างหาได้ยากยิ่ง นางเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงที่สะท้อนความห่วงใยอันล้ำลึก "ข้าไม่เป็นไร... แต่ท่านต่างหาก มารยุทธ์ของสำนักเงาสวรรค์ร้ายกาจยิ่งนัก คราวนี้พวกมันส่งมือสังหารระดับนี้มา แปลว่าเบื้องหลังจะต้องมีผู้อำนวยการที่ยิ่งใหญ่กว่านี้คอยชักใยอยู่แน่" หลี่มู่เหยียนพยักหน้ารับช้าๆ สายตาคมกริบทอดมองไปยังทิศทางที่มืดมิดเบื้องหน้า ราวกับมองทะลุผ่านความมืดไปถึงตัวการใหญ่ที่กำลังซ่อนตัวอยู่ ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังผ่อนคลายลงชั่วขณะนั้นเอง... จู่ๆ ลมปราณอันเย็นเยียบและทรงพลังอย่างประหลาดก็พัดกวาดผ่านยอดไม้เข้ามาอย่างกะทันหัน แรงกดดันมหาศาลกดทับลงบนบ่าของทั้งสองคนจนลมหายใจติดขัด ท้องน้ายามราตรีที่เคยกระจ่างใสกลับถูกปกคลุมด้วยกลุ่มเมฆสีดำทมิฬที่ก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็วดั่งปาฏิหาริย์ และท่ามกลางความกดดันที่ทำให้แม้แต่ยอดฝีมือยังต้องสั่นสะท้าน เสียงหัวเราะอันแหบแห้ง เย็นยะเยือก และเต็มไปด้วยจิตสังหารระดับสะเทือนฟ้าดิน ก็ดังแว่วมาจากความมืดมิดเบื้องบน— *“ฮ่าๆๆๆ... ช่างเป็นคู่รักที่ยอดเยี่ยมยิ่งนัก น่าเสียดาย... ที่พวกเจ้าจะต้องตายพร้อมกัน ณ ที่แห่งนี้!”* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทาง ฝ่าฟันอุปสรรคและดื่มด่ำไปกับวิถียุทธภพอันลึกล้ำนี้ด้วยกันนะครับ