จารกรรมข้อมูลหอคอย

"ถ้าโค้ดชุดนี้ล่มเมื่อไหร่ ความทรงจำทั้งหมดของเอลาร่าจะถูกรีเซ็ตเป็นศูนย์... ไม่มีทางย้อนกลับ" เสียงกระซิบของเรย์ลอดผ่านไรฟัน ท่ามกลางแสงสีฟ้าเรืองรองจากหน้าจอโฮโลแกรมลอยตัวนับร้อยที่ฉายรหัสคำสั่งซับซ้อนราวกับเส้นเลือดใหญ่ในร่างกายนครจักรกล 'เซนทิเนล' ฐานข้อมูลระดับสูงสุดของหอคอยไร้จุดจบ อุณหภูมิภายในห้องควบคุมลับลดต่ำลงจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว ประกายไฟจากการลัดวงจรของระบบป้องกันดังขึ้นเป็นระยะ เอลาร่ายืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าประตูนิรภัยไทเทเนียมหนาห้าเมตร ดาบคาตานะพลังงานในมือสั่นระริกตามแรงขับเคลื่อนของมานาและระบบเซนเซอร์ที่จับความเคลื่อนไหวของกองทัพการ์เดียนหุ่นยนต์นับร้อยที่กำลังปิดล้อมทางเดินด้านนอก เธอหันกลับมามองชายหนุ่มที่กำลังรัวนิ้วลงบนแป้นพิมพ์แสงด้วยความเร็วที่แทบมองไม่ทัน ดวงตาคมกริบของอัศวินสาวฉายแววความกังวล แต่ในขณะเดียวกันก็มีความเชื่อมั่นอย่างเต็มเปี่ยม "เจ้าไม่ต้องห่วงข้า เรย์... จงทำหน้าที่ของเจ้าให้สำเร็จเถอะ" เอลาร่ากล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่มั่นคง เธอขยับกายตั้งท่าเตรียมรับมือ "ข้าจะซื้อเวลาให้เจ้าอีกสองนาที... แค่สองนาทีเท่านั้น!" เรย์ไม่ตอบคำถาม เขาเพียงพยักหน้ารับครั้งหนึ่งอย่างหนักแน่น ในโลกที่ทุกสิ่งขับเคลื่อนด้วยอัลกอริทึมและตรรกะเย็นชา ความไว้ใจคือบั๊กชนิดเดียวที่ระบบไม่สามารถคำนวณและลบเลือนได้ ปมในอดีตที่เขาเคยผิดพลาดจนทำให้โปรเจกต์ชีวิตพังทลายคอยตามหลอกหลอน แต่ครั้งนี้... เขาจะไม่ยอมให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอยบนร่างของสหายร่วมรบคนนี้เด็ดขาด นิ้วเรียวยาวของเรย์กดปุ่ม Enter ครั้งสุดท้าย หน้าจอหลักเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน เสียงสังเคราะห์จากระบบ AI ของหอคอยดังขึ้นด้วยโทนเสียงที่เย็นยะเยือก [คำเตือน: ตรวจพบความพยายามในการเจาะระบบแกนกลาง (Core Breach)] [กระบวนการทำลายตัวเองถูกกระตุ้น: เหลือเวลาอีก 120 วินาที] "บ้าจริง ระบบป้องกันมันซับซ้อนกว่าที่คาดไว้สามเท่า..." เรย์กัดฟันกรอด เหงื่อเม็ดโตไหลยศลงตามกรอบหน้า สายตาของเขาถูกดึงดูดด้วยชุดคำสั่งแปลกปลอมที่ฝังอยู่ลึกที่สุดในชั้นข้อมูล มันไม่ใช่โค้ดที่ถูกสร้างขึ้นโดยระบบของหอคอย แต่มันคือ 'ลายเซ็นดิจิทัล' ของมนุษย์... มนุษย์ที่อยู่เบื้องหลังการกักขังวิญญาณและดัดแปลงความทรงจำของเอลาร่า "เอลาร่า ระวังตัวด้วย! โค้ดที่นี่ไม่ได้ถูกเขียนโดยระบบอัตโนมัติ แต่มันมี 'ใครบางคน' กำลังควบคุมมันอยู่แบบเรียลไทม์!" เรย์ตะโกนเตือนเสียงดังลั่นห้อง สิ้นเสียงของเรย์ ประตูไทเทเนียมด้านหลังเอลาร่าก็เกิดรอยแยกสีดำสนิท แรงกดดันมหาศาลแผ่พุ่งออกมาจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว ร่างของเงาดำสูงใหญ่สวมชุดเกราะโบราณที่สลักด้วยอักษรเวทมนตร์สีเลือดก้าวออกมาจากรอยแยกนั้น ดวงตาสีทองคู่โตจ้องมองมาที่เอลาร่าราวกับพญาอินทรีมองเหยื่อ "ผู้บุกรุก... เจ้าช่างกล้าดียิ่งนักที่บังAชาญอาจแตะต้องความลับของมหาหอคอย" เสียงทุ้มต่ำดังก้องในหัวของทั้งสองคน มันไม่ใช่เสียงพูดธรรมดา แต่เป็นคลื่นกระแทกจิตใจที่ทำให้เรย์รู้สึกเจ็บแปล๊บที่ขมับ เอลาร่าก้าวออกไปข้างหน้าหนึ่งก้าวเพื่อบังร่างของเรย์เอาไว้ ดาบพลังงานในมือส่องแสงสว่างวาบจนเกิดเป็นคลื่นดาบรูปเสี้ยวจันทร์ "ถ้าเจ้าคือผู้ที่พรากความทรงจำของข้า... วันนี้ข้าจะใช้ดาบเล่มนี้ทวงคืนทุกอย่าง!" การปะทะกันเริ่มต้นขึ้นอย่างดุเดือด เอลาร่าพุ่งทะยานเข้าใส่เงานั้นด้วยความเร็วเหนือเสียง ประกายไฟจากการปะทะของดาบและเกราะเวทมนตร์สว่างวาบไปทั่วห้องควบคุม แรงลมจากการเหวี่ยงดาบทำให้หน้าจอโฮโลแกรมสั่นไหว แต่ในขณะเดียวกัน เรย์กลับพบว่าอัตราการดาวน์โหลดข้อมูลแกนกลางกลับลดลงเหลือเพียงห้าสิบเปอร์เซ็นต์ เนื่องจากระบบป้องกันกำลังดึงพลังงานไปสนับสนุนเงาลึกลับตนนั้น *ถ้าปล่อยไว้แบบนี้ ทั้งข้อมูลจะหาย และเอลาร่าจะไม่รอด...* เรย์คิดในใจ สมองอัจฉริยะประมวลผลทางเลือกนับล้านในเสี้ยววินาที เขารู้ดีว่าการแก้ไขโค้ดแบบปกติไม่ทันการณ์แล้ว มีเพียงวิธีเดียวเท่านั้นที่จะทะลวงผ่านไฟร์ผนدارนี้ได้—นั่นคือการ 'ย้อนรอยสัญญาณ' และเขียนบั๊กทับซ้อนเข้าไปในจิตสำนึกของระบบโดยตรง เรย์สูดหายใจเข้าลึก หลับตาลงชั่วพริกเพื่อตัดสิ่งเร้าภายนอกออก ปล่อยให้สติสัมปชัญญะเชื่อมต่อเข้ากับเครือข่ายของหอคอยโดยตรง ภาพของโค้ดนับล้านบรรทัดไหลผ่านสมองของเขาดั่งสายน้ำเชี่ยวกราก ความเจ็บปวดจากการ Overload ทำให้เลือดกำเดาไหลซึมออกมาจากจมูก แต่เขายังคงฝืนพิมพ์ชุดคำสั่งสุดท้ายลงไป "รับไปซะ... บั๊กที่พวกแกไม่มีวันแก้ได้!" เรย์กดปุ่มยืนยันครั้งสุดท้าย ทันใดนั้น หน้าจอทั้งหมดดับวูบลง ความมืดสนิทปกคลุมทั่วห้องชั่วขณะ ก่อนที่เสียงแจ้งเตือนที่ไม่คาดคิดจะดังขึ้นด้วยโทนเสียงที่ผิดเพี้ยนไปจากเดิม [ตรวจพบผู้ใช้นอกเหนือจากสิทธิ์ระบบ: 'แอดมินนิรนาม'] [ทำการปลดล็อกห้องลับชั้นที่ 61... และตรวจพบสิ่งแปลกปลอม 'ร่างต้นฉบับ' ของเรย์นอนหลับใหลอยู่ภายในห้องทดลองลับ!] ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับ "ลอร์ดออฟดาร์กเนส" ครับ