กลลวงของผู้คุม

กลิ่นอายของสนิมเหล็กและโอโซนที่ถูกเผาไหม้คละคลุ้งอยู่ในความมืดมิดเบื้องหน้า ทัศนียภาพภายในห้องทดลองลับชั้นที่ 61 ไม่ได้สวยงามเหมือนหอคอยแฟนตาซีทั่วไป แต่มันคือมหาสมุทรแห่งโค้ดสีแดงฉานที่กำลังเต้นเรตุราวกับชีพจรของสิ่งมีชีวิต เรย์ก้าวเท้าถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว รองเท้าบูทหนาลากผ่านพื้นโลหะเกิดเสียงเสียดสีแหลมคม สะท้อนก้องไปทั่วห้องโถงกว้างที่เงียบงันจนน่าขนลุก สายตาของเขาไม่ได้มองไปที่เครื่องจักรกลรอบตัวอีกต่อไปแล้ว หากแต่จับจ้องไปยังแคปซูลแก้วขนาดใหญ่ใจกลางห้อง—ร่างที่นอนสงบนิ่งอยู่เบื้องหลังกระจกใสหนาเตอะนั่น มีใบหน้า ลมหายใจ และแม้กระทั่งรอยแผลเป็นที่มุมปากเหมือนกับเขาอย่างไม่มีผิดเพี้ยน "นั่น... คืออะไรกันแน่ เรย์?" เสียงของเอลาร่าดังแผ่วเบาทำลายความเงียบ เธอยืนปักหลักอยู่เคียงข้าง มือข้างหนึ่งยังคงกุมด้ามดาบประจำตัวแน่นจนข้อต่อนิ้วเปลี่ยนเป็นสีขาว ดวงตาคู่สวยฉายแววระแวดระวังและตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด ในฐานะอัศวินผู้ผ่านสนามรบมานับไม่ถ้วน เธอสัมผัสได้ถึงจิตสังหารที่กดดันและไร้รูปร่าง ซึ่งแผ่ออกมาจากร่างที่ไร้สติในแคปซูลนั้น มันไม่ใช่พลังเวทมนตร์ แต่เป็นแรงกดดันทางจิตวิทยาที่บีบอัดอากาศรอบตัวให้เบาบางลงทุกที เรย์ไม่ตอบทันที สมองอันรวดเร็วของเขาประมวลผลข้อมูลนับล้านบรรทัดที่ไหลทะลักผ่านหน้าต่างระบบโฮโลแกรมสีฟ้าที่ปรากฏขึ้นถี่รัว [ตรวจพบความสอดคล้องทางพันธุกรรมและลายเซ็นดิจิทัล: 99.99%] [คำเตือน: ร่างต้นฉบับกำลังถูกดึงข้อมูลความทรงจำส่วนที่เหลือ...] [ระบบป้องกันอัตโนมัติของหอคอย: กำลังเตรียมรีเซ็ตผู้บุกรุก] "ผมก็เพิ่งรู้พร้อมกับคุณนี่แหละครับ..." เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบสนิท แต่แฝงไว้ด้วยความตึงเครียดที่พยายามกดทับเอาไว้ นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนอากาศเบื้องหน้าเพื่อปิดกั้นหน้าต่างแจ้งเตือนที่น่ารำคาญ "ดูเหมือนว่าเกมนี้... หรือสิ่งที่เรียกตัวเองว่า 'ระบบ' ไม่เคยสร้างผมขึ้นมาจากความว่างเปล่าตั้งแต่แรก แต่พวกเขาก๊อปปี้ทุกอย่างมาจากต้นฉบับนี้ต่างหาก" ครืนนน—! พื้นห้องทดลองสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนเอลาร่าต้องกางขาออกเพื่อรักษาการทรงตัว แสงไฟสีแดงฉานทั่วทั้งห้องเปลี่ยนเป็นสีเหลืองอำพันกะพริบถี่ เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับวิกฤตดังขึ้นเป็นจังหวะสามช่า *ปี๊ب... ปี๊บ... ปี๊ب...* เบื้องหน้าแคปซูลแก้วนั้น ไอความเย็นติดลบพวยพุ่งออกมาปกคลุมพื้นผิวโลหะจนกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งสีขาวโพลน ร่างที่เคยนอนหลับใหลอยู่ภายในค่อยๆขยับปลายนิ้ว เปลือกตาที่ปิดสนิทมาเนิ่นนานค่อยๆปรือเปิดขึ้นเผยให้เห็นดวงตาสีดำสนิทไร้ซึ่งประกายแห่งอารมณ์ คล้ายกับกระจกเงาที่สะท้อนความว่างเปล่า "ระวังตัวด้วยครับ!" เรย์ตะโกนลั่น พร้อมกับสะบัดมือเรียกชุดเกราะพลังงานแสงสีฟ้ามาสวมทับแขนขวาอย่างรวดเร็ว โค้ดคำสั่งถูกป้อนเข้าสู่ระบบภายในพริบตาเพื่อสร้างโล่พลังงานป้องกันการโจมตีทางจิต ร่างในแคปซูลไม่ได้ใช้กำลังกายพุ่งทะยานออกมาเหมือนสัตว์ป่า แต่มันก้าวเท้าเดินทะลุกระจกแก้วหนาเตอะออกมาดื้อๆ ราวกับว่าวัตถุเหล่านั้นไม่มีตัวตนตั้งแต่แรก เศษกระจกนับพันชิ้นลอยค้างอยู่กลางอากาศก่อนจะร่วงหล่นลงกระทบพื้นเสียงดังกรุ๊งกริ๊ง "แก... ไม่ใช่ผู้เล่น" น้ำเสียงที่เปล่งออกมาจากปากของ 'เรย์ต้นฉบับ' แหบพร่าและเย็นชา แต่กลับก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของทั้งสองคนราวกับเสียงกระซิบข้างหู "แกเป็นแค่ 'บั๊ก' ที่หลุดรอดมาจากแพตช์ทดลองเมื่อสามปีก่อน... ข้อผิดพลาดที่ควรจะถูกลบตั้งแต่ตอนที่โปรเจกต์ล่มสลาย" คำพูดนั้นทำให้เรย์ชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อย ความทรงจำที่เขาพยายามฝังกลบไว้ในส่วนลึกของจิตใจ—วันที่หน้าจอคอมพิวเตอร์นับร้อยจอในห้องทำงานดับวูบลงพร้อมกับเสียงกรีดร้องและควันไฟจากฮาร์ดแวร์ที่ไหม้เกรียม—ไหลย้อนกลับเข้ามาในหัวราวกับภาพสโลว์โมชั่น *โปรเจกต์ล่มสลาย...* ใช่ นั่นคือสิ่งที่เขาเผชิญก่อนจะถูกดึงเข้ามาในโลกใบนี้ "โปรเจกต์นั้นไม่ได้ล่มสลายเพราะความผิดพลาดของผมครับ" เรย์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบไม่แพ้กัน รอยยิ้มหยันผุดขึ้นที่มุมปาก "แต่มันพังเพราะมีใครบางคน... หรือระบบบ้าๆ แบบพวกแก จงใจแทรกแซงโค้ดต้นฉบับเพื่อขโมยมันไปต่างหาก" ร่างต้นฉบับไม่แสดงอารมณ์ใดๆ บนใบหน้า มันเพียงแค่ยกมือขึ้นช้าๆ อากาศรอบตัวบิดเบี้ยวเป็นคลื่นความร้อน โค้ดสีแดงฉานนับแหล่นพันเส้นพุ่งทะยานออกมาจากปลายนิ้วของมันราวกับฝูงงูพิษที่กระหายเลือด "ถ้าอย่างนั้น... ก็จงกลับไปเป็นส่วนหนึ่งของโค้ดซะเถอะ" "เอลาร่า! ถอยหลังไปสามก้าวแล้วโจมตีมุมสิบนาฬิกา!" เรย์ออกคำสั่งด้วยความรวดเร็วโดยไม่ต้องเสียเวลาคิด อัศวินสาวพยักหน้ารับอย่างไร้ข้อกังขา ร่างเพรียวบางพุ่งตัวหลบการโจมตีของเส้นโค้ดสีแดงที่ฟาดลงมาจนพื้นทะลุเป็นรอยไหม้ลึก ดาบในมือของเธอเปล่งแสงสีทองสว่างวาบ ฟันฉับเข้าใส่จุดอับตามที่เรย์คำนวณไว้ เสียงโลหะปะทะกันดังสนั่นหวั่นไหว แรงสะท้อนทำให้แขนของเอลาร่าชาหนึบ แต่เธอก็ไม่ถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว การประสานงานระหว่างทั้งสองคนลื่นไหลไร้รอยต่อ เรย์ทำหน้าที่เป็นสมองกลคอยคำนวณวิถีการโจมตีและจุดอ่อนของฝ่ายตรงข้าม ส่วนเอลาร่าคือคมดาบที่ทรงพลังและเด็ดเดี่ยว ทว่า... คู่ต่อสู้ในครั้งนี้ไม่ใช่สัตว์ประหลาดทั่วไปในดันเจี้ยน แต่มันคือตัวตนที่มีสิทธิ์ในการเข้าถึงระบบระดับสูงสุด "ไร้ประโยชน์ครับ..." เรย์ต้นฉบับพึมพำเบาๆ เพียงแค่ปลายนิ้วกระดิก หน้าต่างระบบสีแดงฉานนับร้อยบานก็ปรากฏขึ้นรอบตัวของเรย์และเอลาร่า ข้อความแจ้งเตือนสีแดงเด่นชัดกระพริบเตือนภัย [คำเตือน: ผู้ใช้นอกเหนือสิทธิ์พยายามแก้ไขค่าสถานะ] [ทำการจำกัดการใช้งานทักษะ: 'รีไรท์เรียลลิตี้' เป็นเวลา 60 วินาที] [คำสั่ง: ระงับการเคลื่อนไหวของผู้บุกรุก] ตรึ้งงง! แรงโน้มถ่วงมหาศาลกดทับลงบนร่างของเรย์และเอลาร่าทันที จนเข่าทั้งสองข้างทรุดฮวบลงกระแทกกับพื้นโลหะเย็นเฉียบ เลือดสีแดงสดไหลซึมออกจากมุมปากของเรย์ ความเจ็บปวดจากการถูกปฏิเสธโดยระบบแผ่ซ่านไปทั่วเส้นประสาท ร่างกายของเขาเริ่มโปร่งใสทีละน้อย ราวกับตัวตนของเขากำลังถูกลบเลือนออกไปจากโลกใบนี้จริงๆ "เรย์!" เอลาร่าส่งเสียงร้องอย่างเจ็บปวด เธยายามใช้ดาบยันพื้นเพื่อพยุงร่างขึ้นมา แต่แรงกดดันนั้นมากเกินกว่าที่มนุษย์คนหนึ่งจะรับไหว เรย์กัดฟันแน่นจนได้ยินเสียงกรอด ความโกรธที่อัดแน่นอยู่ในอกไม่ได้ทำให้เขาสติหลุด แต่มันกลับทำให้กระบวนการคิดในหัวทำงานด้วยความเร็วสูงสุด ดวงตาสีดำสนิทสะท้อนภาพโค้ดสีแดงที่กำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ทุกที *พวกแกคิดว่าตัวเองเป็นพระเจ้าผู้กำหนดกฎเกณฑ์ทั้งหมดงั้นสินะ...* เรย์ยิ้มเยาะให้กับตัวเอง แม้ว่าร่างกายจะขยับไม่ได้ แต่ปลายนิ้วข้างขวายังคงขยับได้เล็กน้อย เขาแอบซ่อนโค้ดคำสั่งพิเศษที่เขียนขึ้นด้วยมือเปล่าไว้ในหน่วยความจำสำรองตั้งแต่ตอนที่เข้ามาในห้องนี้แล้ว โค้ดที่ไม่ได้พึ่งพาระบบของหอคอย แต่เป็นโค้ดที่สร้างขึ้นจากความทรงจำและความตั้งใจของเขาเอง "คุณคิดว่าตัวเองคือต้นฉบับ..." เรย์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ทว่ามั่น คงอย่างยิ่งยวด สายตาท้าGมองตรงไปยังร่างที่ยืนอยู่เบื้องหน้า "แต่คุณลืมไปอย่างหนึ่งครับ..." เรย์สะบัดปลายนิ้วครั้งสุดท้าย ป้อนคำสั่งลับเข้าสู่ระบบแกนกลางโดยตรง [ตรวจพบคำสั่งแทรกแซงจากผู้ใช้นอกระบบ: 'แอดมินนิรนาม'] [ยืนยันรหัสผ่านผ่านทางจิตสำนึก: 00-00-00-RESTART] [คำเตือนระบบ: กำลังลบล้างสิทธิ์การควบคุมทั้งหมด และ... เปิดใช้งานโหมดทำลายล้างตัวเอง] สิ้นเสียงแจ้งเตือนระบบ แสงสีฟ้าทั้งหมดในห้องทดลองดับวูบลงเหลือเพียงความมืดสนิท ก่อนที่หน้าจอสีแดงฉานทั้งหมดจะเปลี่ยนเป็นสีขาวโพลนสว่างจ้าจนแสบตา ร่างของเรย์ต้นฉบับชะงักค้างไปในอากาศ ราวกับภาพที่ถูกกดปุ่มหยุดชั่วคราว ทันใดนั้น รอยร้าวสีดำสนิทก็ปรากฏขึ้นบนอากาศกลางห้องราวกับกระจกที่กำลังแตกสลาย เสียงทุ้มต่ำและเย็นยะเยือกดังขึ้นจากความว่างเปล่า เป็นเสียงที่ไม่มีตัวตน แต่กลับทรงพลังจนทำให้พื้นแผ่นดินสั่นสะเทือน [ยินดีต้อนรับสู่ชั้นที่ 62... ประตูแห่งความจริงถูกเปิดออกแล้ว] ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาไปพร้อมกันในตอนนี้นะครับ