แฝงตัวในคราบนักผจญภัย

กลิ่นอายของใบยาสูบชั้นต่ำและแอลกอฮอล์หมักบ่มจากมันฝรั่งลอยอบอวลปะปนกับกลิ่นอับชื้นของไม้เก่าในโรงเตี๊ยม ‘เขี้ยวหมาป่า’ สถานที่อภิมหาความวุ่นวายประจำชั้นที่สามสิบห้าของหอคอยไร้จุดจบ เรย์นั่งไขว่ห้างอยู่มุมมืดที่สุดของห้องโถง ใต้ปีกหมวกปีกกว้างที่ดึงต่ำจนเงาสลัวบังใบหน้าครึ่งหนึ่ง ดวงตาภายใต้กรอบแว่นใสไร้ค่าสายตาจดจ้องไปยังหน้าต่างสถานะโปร่งแสงที่ปรากฏขึ้นในระดับสายตา มีเพียงตัวเขาเท่านั้นที่มองเห็น บรรทัดโค้ดสีเขียวเรืองแสงและชุดคำสั่งย่อยกำลังวิ่งผ่านม่านตาของเขาอย่างรวดเร็วราวกับสายน้ำไหล การแปลงข้อมูลดิบของมอนสเตอร์ระดับสูงให้กลายเป็นรูปแบบบิตข้อมูล ทำให้เขาสามารถคาดการณ์การเคลื่อนไหวของพวกมันล่วงหน้าได้อย่างแม่นยำถึงสามวินาทีเต็ม "ท่านเรย์... ข้าว่าคนพวกนั้นเริ่มมองมาทางเราเป็นกลุ่มที่สามแล้วนะ" เสียงกระซิบแผ่วเบาแต่เต็มไปด้วยความระแวดระวังดังขึ้นจากด้านข้าง เอลาร่าในชุดคลุมนักเดินทางสีเทาเข้มเพื่ออำพรางชุดเกราะอัศวินอันโดดเด่น นางขยับตัวเล็กน้อย มือเรียวบางภายใต้ถุงมือหนังวางอยู่ใกล้ด้ามดาบคาตานะที่ถูกดัดแปลงให้ดูเหมือนดาบโค้งธรรมดา สายตาคมกริบของอดีตอัศวินกวาดมองไปรอบห้องอย่างเงียบเชียบ ประเมินระดับพลังและทักษะการต่อสู้ของแขกเหรื่อร่วมร้อยชีวิตในโรงเตี๊ยมแห่งนี้ด้วยสัญชาตญาณนักรบ "ปล่อยพวกเขาไปเถอะครับเอลาร่า ยิ่งพวกเขาสงสัยในตัวเรามากเท่าไหร่ พื้นที่รอบตัวเราก็จะยิ่งปลอดโปร่งขึ้นเท่านั้น ไม่มีใครอยากหาเรื่องกับกลุ่มคนที่ดูเหมือนไร้ตัวตนแต่กลับนั่งนิ่งสงท่ามกลางบรรยากาศเดือดพล่านหรอก" เรย์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความหวาดหวั่น เขายกแก้วเบียร์รสชาติแย่ขึ้นจิบเบาๆ เพียงเพื่อตบตาผู้คนที่จ้องมองมา การกระทำทุกกระเบียดนิ้วถูกคำนวณไว้หมดแล้ว การทำตัวให้โดดเด่นในดินแดนที่กฎหมายของหอคอยแทบไม่ศักดิ์สิทธิ์เท่ากำปั้นและคมดาบ คือทางลัดสู่ความตายที่โง่เขลาที่สุด เป้าหมายของพวกเขาในวันนี้ไม่ใช่การสร้างชื่อเสียง แต่เป็นการ ‘รวบรวมข้อมูล’ หอคอยไร้จุดจบไม่ได้เป็นเพียงแค่ดันเจี้ยนเก็บเลเวลทั่วไป แต่มันคือโครงสร้างระบบขนาดมหึมาที่ถูกสร้างขึ้นโดยสถาปัตยกรรมที่ไม่รู้จัก ข้อมูลข่าวสารคือสกุลเงินที่มีค่ามากกว่าเหรียญทองคำขาว และแหล่งข้อมูลที่ดีที่สุดก็หนีไม่พ้นแหล่งรวมตัวของเหล่ากิลด์ใหญ่และนักผจญภัยรับจ้างเดนตาย เรย์เลื่อนนิ้วเคาะโต๊ะไม้เป็นจังหวะตามอัลกอริทึมที่เขากำลังประมวลผลในหัว ในระบบโครงสร้างของหอคอย ชั้นที่สามสิบห้าถือเป็นจุดเปลี่ยนผ่านสำคัญ โค้ดของระบบเริ่มมีความเสถียรน้อยลงเนื่องจากรอยต่อระหว่างชั้นที่ซ้อนทับกัน นั่นหมายความว่า บั๊กของระบบจะมีโอกาสเกิดขึ้นสูงมาก และที่สำคัญกว่านั้น... ข่าวลือเรื่อง ‘กุญแจรีเซต์ระบบ’ ที่ซ่อนอยู่ในการทดสอบของชั้นนี้เริ่มหนาหูขึ้นทุกที "ข้อมูลจากเครือข่ายใต้ดินที่ผมซื้อมาเมื่อวานบอกว่า กิลด์ ‘โล่ทมิฬ’ ส่งทีมสำรวจล่วงหน้ามาที่ชั้นนี้ก่อนเราสามวัน" เรย์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงกระซิบที่ลอดผ่านไรฟัน แม้ภายนอกเขาจะดูผ่อนคลาย แต่สมองกลับทำงานหนักยิ่งกว่าตอนเขียนโปรแกรมซอฟต์แวร์ขนาดใหญ่เสียอีก "แต่แปลกมาก... บันทึกการใช้ทรัพยากรของชั้นนี้กลับไม่มีร่องรอยการต่อสู้ของพวกเขาเลย เหมือนกับว่าพวกเขาเดินหายลับเข้าไปในอากาศธาตุ" "หายไปในอากาศธาตุหรือ?" เอลาร่าขมวดคิ้วมุ่น ดวงตาสสีมรกตฉายแววครุ่นคิด "ในทางยุทธวิธีแล้ว เป็นไปไม่ได้เลยที่จะเคลื่อนย้ายกำลังพลจำนวนมากโดยไม่ทิ้งร่องรอย เว้นแต่ว่า... พวกเขาจะใช้เส้นทางลับที่ถูกลบออกจากแผนที่ของหอคอย" "ถูกต้องครับ และนั่นคือเหตุผลที่เราต้องมานั่งอยู่ที่นี่" เรย์หันไปสบตากับหญิงสาว ชั่วขณะหนึ่ง แววตาที่เคยเย็นชาและไร้ชีวิตชีวาของเขากลับมีความอบอุ่นและประกายความเชื่อมั่นเจืออยู่ "ระบบไม่ได้ไร้ช่องโหว่ ทุกอย่างถูกสร้างขึ้นโดยมีเงื่อนไขและข้อจำกัด ถ้ากิลด์โล่ทมิฬหาทางลัดนั้นเจอ พวกเขาก็ต้องใช้ ‘โค้ดคำสั่ง’ บางอย่างเพื่อเปิดประตูมิติย่อย และผมก็กำลังแกะรอยสัญญาณรบกวนนั้นอยู่" ท่ามกลางเสียงหัวเราะโ닉สและเสียงดนตรีพื้นเมืองที่ดังหนวกหู หูของเรย์พลันจับเสียงสนทนาของกลุ่มชายฉกรรจ์สามคนที่นั่งอยู่โต๊ะมุมห้องฝั่งตรงข้ามได้ พวกเขาสวมชุดเกราะหนังที่ประทับตราสัญลักษณ์รูปงูพันคบเพลิง ซึ่งเป็นเครื่องหมายของ ‘สมาคมค้าข่าวสารเงามืด’ กลุ่มคนที่ขายทุกอย่างแม้กระทั่งวิญญาณของตัวเองหากราคาสูงพอ "เฮ้ย... ได้ข่าวเรื่องทีมสำรวจของโล่ทมิฬหรือยังวะ?" ชายร่างใหญ่หัวโล้นที่มีรอยแผลเป็นพาดผ่านใบหน้าเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเขาต่ำทุ้มแต่เจือด้วยความหวาดกลัวบางอย่าง "ได้ยินว่าพวกมันไม่ได้หายไปไหนหรอก... แต่พวกมัน ‘ถูกเขียนทับ’ ต่างหาก" "แกหมายความว่ายังไงวะ?" เพื่อนร่วมโต๊ะโน้มตัวเข้าไปใกล้ ลดเสียงลงต่ำจนแทบไม่ได้ยิน แต่ด้วยความสามารถในการขยายสัญญาณเสียงของระบบที่เรย์ปรับแต่งไว้ ทำให้ทุกคำพูดลอยเข้าสู่โสตประสาทของเขาอย่างชัดเจน "ข้าได้ยินมาจากพ่อค้าเร่ที่รอดชีวิตมาจากเขตแดนรอยต่อ... เขากล่าวว่าจู่ๆ ท้องฟ้าของชั้นที่สามสิบห้าก็เปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน จากนั้นรหัสโค้ดประหลาดก็ปรากฏขึ้นบนเกราะของพวกมัน ร่างกายของพวกมันค่อยๆ สลายกลายเป็นตัวอักษรสีเขียวแล้วหายวับไปกับตา... ไม่มีศพ ไม่มีไอเทِمดรอป แม้แต่ชื่อในระบบของพวกมันก็หายไปจากหอคอย ราวกับว่าพวกมันไม่เคยมีตัวตนอยู่ตั้งแต่แรกเริ่ม" มือที่ถือแก้วเบียร์ของเรย์ชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาภายใต้กรอบแว่นหรี่แคบลงทันที *การถูกเขียนทับข้อมูล?* นี่ไม่ใช่กลไกปกติของมอนสเตอร์หรือกับดักในหอคอย แต่มันคือกระบวนการ ‘Garbage Collection’ หรือการลบข้อมูลขยะที่ระบบปฏิบัติการใช้จัดการกับโปรแกรมที่รันผิดพลาดหรือหลุดออกนอกขอบเขตความปลอดภัย ถ้าสมมุติฐานนี้ถูกต้อง... แสดงว่าชั้นที่สามสิบห้าไม่ใช่แค่พื้นที่ทดสอบธรรมดา แต่เป็น ‘เขตพรมแดนคุมขัง’ ที่ระบบหลักใช้กักเก็บข้อผิดพลาดบางอย่างที่อันตรายเกินกว่าจะปล่อยให้แพร่กระจายไปยังชั้นบน! "ท่านเรย์ สีหน้าท่านดูไม่ค่อยดีเลยนะ มีอะไรผิดปกติหรือเปล่าครับ?" เอลาร่าเอ่ยถามด้วยความห่วงใย นางสัมผัสได้ถึงอุณหภูมิรอบตัวที่ลดฮวบลงอย่างกะทันหันราวกับความรู้สึกกดดันจากจิตสังหาร "เปล่าครับ... แค่เจอสมมุติฐานที่น่าสนใจกว่าที่คิดไว้เท่านั้นเอง" เรย์ยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความสุขเลยแม้แต่น้อย แต่มันคือรอยยิ้มของเกมเมอร์ตัวยงผู้พบเจอ บั๊ก ระดับตำนานที่พร้อมจะท้าทาย "ดูเหมือนว่าเรากำลังเดินเข้าสู่พื้นที่ที่ผู้สร้างระบบไม่อยากให้ใครเข้าถึงมากที่สุด" ทันใดนั้นเอง บรรยากาศภายในโรงเตี๊ยมที่เคยอึกทึกครึกโครมก็เงียบกริบลงในเสี้ยววินาที เสียงเพลงหยุดชะงัก เสียงหัวเราะหายวับไปกับตา ทุกสายตาภายในห้องโถงหันขวับไปมองที่ประตูทางเข้าหลักอย่างพร้อมเพรียงกัน ราวกับถูกควบคุมด้วยรีโมตคอนโทรล อุณหภูมิในห้องลดฮวบลงจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว ประตูไม้บานใหญ่ที่มีรอยขีดข่วนนับร้อยถูกผลักเปิดออกอย่างช้าๆ เสียงบานพับที่ขึ้นสนิมส่งเสียงเอี๊ยดอาร์ดบาดหูราวกับเสียงกรีดร้องของวิญญาณ ร่างหนึ่งก้าวเข้ามาจากความมืดมิดภายนอก ร่างนั้นสูงโปร่งในชุดคลุมนักบวชสีดำสนิทที่ยาวลากพื้น ใบหน้าถูกซ่อนอยู่ภายใต้ฮู้ดลึกจนมองไม่เห็นสิ่งใดนอกจาก ‘ดวงตาคู่หนึ่ง’ ที่เรืองแสงสีแดงฉานราวกับรหัสข้อผิดพลาดของระบบ และที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดคือ รอบตัวของบุคคลปริศนานั้นไม่มีเงาทอดลงบนพื้นเลยแม้แต่น้อย—ทว่ากลับมีอักษรโค้ดภาษาเครื่องวิ่งวนรอบตัวราวกับพายุทอร์นาโดขนาดจิ๋ว "ยินดีต้อนรับ... ผู้บุกรุกผู้แปลกปลอม" เสียงที่เปล่งออกมาไม่ได้มาจากลำคอของมนุษย์ แต่มันคือเสียงสังเคราะห์จากระบบที่ซ้อนทับกันหลายชั้นจนดังก้องกังวานในหัวของทุกคนในห้องโถง พร้อมกันนั้น หน้าต่างแจ้งเตือนสีแดงฉานนับสิบบานก็ดีดเด้งขึ้นตรงหน้าเรย์และเอลาร่าพร้อมกันโดยไม่มีการเตือนล่วงหน้า [คำเตือนระบบฉุกเฉิน: ตรวจพบ ‘ผู้ดูแลระบบนอกรีต (Rogue Admin)’ ระดับปริศนา ปรากฏตัวในพื้นที่เขตปลอดภัย] [คำสั่งบังคับ: เริ่มต้นกระบวนการลบข้อมูล (Purge Protocol) ในอีก 10... 9...] -------------------------------------------------------------- ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปริศนากลยุทธ์นี้ไปด้วยกันนะครับ - ลอร์ดออฟดาร์กเนส