สู่มหานครกลางหอคอย

กลิ่นอายของสนิมเหล็กและเศษผงมานาคละคลุ้งจนแสบจมูก ทันทีที่ประตูโค้งหินสูงสิบเมตรแง้มเปิดออกด้วยแรงผลักของกลไกเวทมนตร์โบราณ เรย์กวาดสายตามองลอดผ่านกรอบแว่นโฮโลแกรมสีฟ้าจางๆ ที่ปรากฏขึ้นเบื้องตา ข้อมูลมหาศาลนับแสนบรรทัดไหลทะลักผ่านเรตินาจนสมองต้องประมวลผลอย่างหนักหน่วง เมืองหลวงชั้นที่สี่... ‘เซเลสเทียล โพลิส’ ไม่ได้เป็นเพียงแค่ศูนย์กลางการค้าขายหรือจุดพักแรมของผู้เล่นเหมือนชั้นก่อนๆ แต่มันคือมหานครลอยฟ้าขนาดมหึมาที่ถูกสร้างขึ้นด้วยสถาปัตยกรรมกึ่งโกธิกผสานกับโครงสร้างตรรกะดิจิทัล เบื้องหน้าของพวกเขาคือถนนปูด้วยแผ่นศิลาเรืองแสงสีคราม ทอดยาวหายเข้าไปในหมู่ตึกระฟ้าสไตล์แฟนตาซีที่ซ้อนทับกันเป็นชั้นๆราวกับบักของโปรแกรมกราฟิกที่เรนเดอร์ซ้อนทับกันอย่างไร้ระเบียบ เสียงจอแจของผู้เล่นระดับสูง, พ่อค้า NPC ที่ถูกเขียนโค้ดให้มีปฏิสัมพันธ์สมจริง และเสียงคำรามต่ำๆ จากเครื่องยนต์ไอน้ำผสมเวทมนตร์ดังระรัวจนประสาทสัมผัสเกือบรับไม่ไหว "ระวังเบื้องขวา... อัตราการไหลของมานาบริเวณเสาหินต้นนั้นผิดปกติร้อยละสิบสี่... อย่าเพิ่งก้าวเท้าออกไป" เรย์เอ่ยเสียงเรียบ มือข้างหนึ่งเอื้อมไปควบจับข้อศอกของเอลาร่าไว้โดยสัญชาตญาณ แรงดึงนั้นกะทันหันจนหญิงสาวชะงักฝีเท้าที่กำลังจะก้าวลงบนแผ่นศิลาแผ่นหนึ่ง เธอก้มลงมองตามจุดที่เรย์ห้าม ปรากฏว่าเสี้ยววินาทีต่อมา พื้นผิวศิลาบริเวณนั้นก็ยุบตัวลงกลายเป็นหลุมพรางแรงโน้มถ่วงย่อยที่ถูกซ่อนด้วยภาพลวงตา เอลาร่าหันมามองชายหนุ่มด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความระแวดระวังผสมผสานความทึ่ง เธอปรับกระบี่ในมือให้กระชับขึ้น สัมผัสได้ถึงความเย็นเฉียบของด้ามจับที่คุ้นเคย "ที่นี่ไม่ได้ปลอดภัยอย่างที่ตาเห็นสินะครับ... เรย์ นายพอมองออกไหมว่าใครเป็นคนวางกลไกพวกนี้ หรือว่ามันเป็นระบบป้องกันอัตโนมัติของหอคอยกันแน่?" "ไม่ใช่ฝีมือของระบบหรอกครับ..." เรย์ปัดนิ้วกลางอากาศเพื่อปิดหน้าต่างสถานะที่เกะกะสายตาออก แววตาหลังกรอบแว่นหรี่ลงอย่างใช้ความคิด สมองของเขาเริ่มวิเคราะห์รูปแบบของโค้ดที่ตกค้างอยู่ในอากาศ "ร่องรอยการเขียนคำสั่งแบบนี้... มีความเป็นระเบียบเกินกว่า AI ทั่วไปจะออกแบบได้ มันคือโค้ดมือจับที่ถูกฝังไว้โดย 'ผู้เล่น' หรือไม่ก็... ใครบางคนที่เคยเข้าถึงแผงควบคุมหลักของชั้นนี้มาก่อน" พวกเขาก้าวเดินผ่านซุ้มประตูเข้าสู่เขตตลาดกลางของมหานคร บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนจากความเงียบงันของดันเจี้ยนก่อนหน้ากลายเป็นความโกลาหลที่มีชีวิตชีวา แผงลอยริมทางเต็มไปด้วยไอเทมแปลกประหลาด ทั้งผลึกความทรงจำที่ยังไม่ผ่านการถอดรหัส, อาวุธเคลือบสารเคมีเวทมนตร์, และวัตถุดิบหายากที่ดรอปจากมอนสเตอร์ระดับบอส เอลาร่ากวาดสายตามองรอบตัวด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย สำหรับเธอแล้ว โลกใบนี้คือบ้านเกิดที่เธอเติบโตขึ้นมา แต่สำหรับระบบแล้ว มันคือชุดข้อมูลที่ถูกเซ็ตอัพขึ้นมาเพื่อรอวันถูกรีเซ็ต ความทรงจำที่ขาดหายไปเป็นช่วงๆ ทำให้บางครั้งเธอก็มحتสับสนว่าตัวตนที่แท้จริงของเธอคืออะไรกันแน่ อัศวินผู้ภักดีต่ออาณาจักร หรือเป็นเพียงแค่หุ่นเชิดที่ขับเคลื่อนด้วยโค้ดคำสั่ง "นายกำลังคิดอะไรอยู่?" เอลาร่าเอ่ยถามขึ้นทำลายความเงียบ ขณะที่ทั้งคู่หยุดยืนหลบมุมอยู่ใต้ซุ้มโค้ดดิ้งหินอ่อนหน้าอาคารสมาคมนักผจญภัยขนาดใหญ่ เรย์หันไปมองเธอ แววตาที่ปกติจะเยชาและเต็มไปด้วยการคำนวณฉายแววอ่อนลงชั่วขณะ เขารู้ดีว่าความทรงจำที่ถูกบิดเบือนของเอลาร่าคือแผลเป็นที่เจ็บปวดที่สุดในโลกใบนี้ "ผมกำลังคิดว่า... ต่อให้พวกเราจะแก้ไขบั๊กของโลกใบนี้ได้ทั้งหมด แต่มันจะคุ้มค่าไหม ถ้าสิ่งที่เราช่วยชีวิตไว้ เป็นเพียงแค่ภาพลวงตาที่ถูกสร้างขึ้นจากฐานข้อมูลเก่าๆ" "ภาพลวงตาหรือของจริง... มันสำคัญด้วยหรือครับ?" เอลาร่าตอบกลับทันควัน น้ำเสียงของเธอราบเรียบแต่หนักแน่น ดวงตาสสีมรกตจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเรย์ "ตราบใดที่ความเจ็บปวดที่ฉันรู้สึกเป็นเรื่องจริง ตราบใดที่ดาบในมือเล่มนี้ยังสามารถปกป้องนายจากอันตรายได้... สำหรับฉัน โลกใบนี้ก็คือความจริงที่ไม่ต้องพิสูจน์อะไรอีกแล้ว" เรย์ชะงักไปครู่หนึ่ง รอยยิ้มจางๆ ที่หาดูได้ยากปรากฏขึ้นที่มุมปากของชายหนุ่ม ก่อนที่เขาจะพยักหน้ารับเบาๆ "นั่นสินะครับ... คำตอบของคุณนี่มัน เกินคาดหมายทุกครั้งเลยจริงๆ" ก่อนที่บทสนทนาเชิงปรัชญาจะได้ดำเนินต่อไป เสียงแจ้งเตือนระบบที่คุ้นเคยแต่กลับดังผิดเวลาและผิดสถานที่ก็ดังขึ้นก้องในโสตประสาทของเรย์ *[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการแทรกแซงโค้ดภายนอกระดับสูง]* *[คำเตือน: ท่านได้ก้าวเข้าสู่เขตอาณาเขตต้องห้ามของ 'กิลด์เงาสมצי' - ผู้ดูแลระบบรหัสผ่านคนที่ 04]* *[เงื่อนไขพิเศษถูกกระตุ้น: บัญชีผู้ใช้ของคุณ 'Ray_Debug' กำลังถูกตามล่าโดยหน่วยกวาดล้างอัตโนมัติ]* สิ้นเสียงแจ้งเตือน พื้นผิวถนนหินเรืองแสงสีครามรอบตัวพวกเขาก็พลันเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน โครงสร้างตึกระฟ้าโดยรอบบิดเบี้ยวผิดรูปราวกับไฟล์ภาพที่กำลังเสียหาย ผู้คนและพ่อค้าแม่ขายรอบกายหยุดชะงักการเคลื่อนไหวในทันที ก่อนที่ร่างของพวกเขาจะแตกสลายกลายเป็นอักษรโค้ดสีเขียวที่ไหลทะลักขึ้นสู่ท้องฟ้า เงาสูงตระหง่านนับสิบร่างปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่า ทุกร่างสวมชุดเกราะสีดำสนิทและถืออาวุธที่เรืองแสงด้วยออร่าแห่งความตาย ดวงตาของพวกมันเป็นจอภาพดิจิทัลสีแดงกะพริบถี่ๆ เอลาร่าชักกระบี่ออกจากฝักในเสี้ยววินาที ร่างของเธอก้าวขึ้นมาบังหน้าเรย์โดยอัตโนมัติ กล้ามเนื้อทุกส่วนเกร็งตัวพร้อมปะทะ "เรย์... ดูเหมือนว่าพวกเราจะไม่ได้มาเยือนในฐานะแขกเสียแล้วล่ะครับ" เรย์ไม่ได้แสดงท่าทีตื่นตระหนกแม้แต่น้อย นิ้วมือของเขากดลงบนแป้นพิมพ์โฮโลแกรมกลางอากาศอย่างรวดเร็วจนเกิดภาพติดตา แววตาสะท้อนแสงสีฟ้าจากโค้ดนับพันบรรทัดที่กำลังวิ่งพล่าน "ผิดพลาด... พวกมันคำนวณเวลาผิดไปสามวินาที" เรย์มุมปากกระตุกยิ้มอย่างเยือกเย็น ขณะที่หน้าจอสถานะสีทองอร่ามพุ่งพรวดขึ้นตรงหน้า พร้อมกับเสียงประกาศก้องจากระบบที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวหยุดนิ่ง *[ระบบปลดล็อกขีดจำกัดชั่วคราว: สิทธิ์ผู้ดูแลระบบระดับ 0 ถูกเปิดใช้งาน]* *[เป้าหมาย: กำจัด 'หน่วยกวาดล้าง' ทั้งหมด หรือค้นหาทางหนีสู่เขตปลอดภัยชั้นที่ 5 ก่อนที่ระบบจะทำการ 'Format' พื้นที่นี้ในอีก 60 วินาที...]* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมฝ่าฟันอุปสรรคและก้าวเข้าสู่เขตอันตรายไปพร้อมกับเรย์และเอลาร่าในบทนี้นะครับ - ลอร์ดออฟดาร์กเนส -