ก้าวแรกของความขัดแย้ง

"ในเมื่อเจ้าจำไม่ได้ว่า... ใครเป็นคนฆ่าพวกพ้องของเจ้า... ข้าจะช่วยเตือนความจำให้เอง" เสียงทุ้มต่ำราวกับมาจากขุมนรกก้องกังวานสะท้อนไปทั่วห้องโถงหินออบซิเดียน บอสเขตแดนชั้นที่ 10 ‘การ์กอยล์แห่งพันธสัญญาโลหิต’ ไม่ได้ใช้เสียงคำรามดุจสัตว์ป่า แต่มันกลับเปล่งวาจาออกมาด้วยน้ำเสียงของมนุษย์—น้ำเสียงที่คุ้นเคยเสียจนเอลาร่าชะงักฝีเท้าที่กำลังพุ่งทะยาน ร่างในชุดเกราะเหล็กกล้าของอัศวินสาวสั่นเทิ้มเล็กน้อย ดาบในมือที่เคยถือมั่นกลับหนักอึ้งขึ้นมาถนัดตา "นั่น... เสียงของใครกัน?" เอลาร่าพึมพำ ดวงตาสสีฟ้าเบิกกว้างด้วยความสับสน ความทรงจำสีเทาที่ถูกระบบดัดแปลงเริ่มบิดเบือนเข้าหาความจริงบางอย่างที่เจ็บปวด "ตั้งสติไว้ เอลาร่า" เรย์ก้าวขึ้นมาขนาบข้างอย่างรวดเร็ว สายตาคมกริบภายใต้แว่นตาอินเตอร์เฟซกวาดมองกลุ่มโค้ดสีแดงฉานที่แผ่พุ่งออกมาจากตัวบอส "มันกำลังใช้จิตวิทยาเล่นงานระบบความทรงจำของคุณ อย่าปล่อยให้ช่องโหว่ทางข้อมูลทำลายสมาธิ" เรย์วิเคราะห์สถานการณ์อย่างรวดเร็ว ในโลกของ "อัลกอริทึมสะบั้นมิติ" บอสระดับเขตแดนไม่ใช่แค่กองข้อมูลที่มีฮิตพอยต์ (HP) สูง แต่มันถูกสร้างขึ้นจากเศษเสี้ยวความทรงจำของผู้เล่นที่เคยล้มตายในหอคอยแห่งนี้ การที่มันเอ่ยประโยคเมื่อครู่แปลว่ามันกำลังดึงเอา "บั๊ก" ในอดีตของเอลาร่าออกมาเป็นอาวุธ ทว่า... ในวินาทีที่เอลาร่ากำลังลังเล การ์กอยล์ยักษ์ก็ขยับปีกหินขนาดมหึมา ลมกระโชกแรงพัดเอาฝุ่นผงคละคลุ้งไปทั่วทิศทาง ร่างกายของมันไม่ได้พุ่งเข้ามาโจมตีตรงๆ เหมือนรูปแบบเดิมที่พวกเขาศึกษามา โค้ดข้อมูลสีแดงส้มบนอินเตอร์เฟซของเรย์กระพริบเตือนถี่รัว *Warning: Boss Pattern Shift Detected* "มันเปลี่ยนเฟสแล้ว!" เรย์ตะโกนลั่น พร้อมกับดีดตัวถอยหลังด้วยสกิล 'พาสซีฟแดช' ในเสี้ยววินาที พื้นหินบริเวณที่พวกเขายืนอยู่เมื่อครู่ระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ ด้วยพลังงานมานาสีดำทมิฬที่พวยพุ่งขึ้นมาจากพื้นดิน กลายเป็นหนามแหลมคมนับร้อยพุ่งเข้าใส่จากทุกทิศทาง กRrrr—! การ์กอยล์แห่งพันธสัญญาโลหิตคำรามลั่น ร่างกายของมันเริ่มแปรสภาพ ปีกหินที่แข็งแกร่งกลับหลุดลอกออก เผยให้เห็นโครงสร้างภายในที่เป็นเส้นใยแสงสีฟ้าครามและกระแสไฟฟ้าวิ่งพล่าน มันกำลังอัปเกรดตัวเองแบบเรียลไทม์ตามสถานการณ์การต่อสู้ นี่ไม่ใช่บอสตามสคริปต์มาตรฐาน แต่เป็นบอสที่ขับเคลื่อนด้วยระบบการเรียนรู้เชิงลึก (Machine Learning) ที่ปรับตัวเข้ากับกลยุทธ์ของเรย์และเอลาร่า "เรย์ ข้าจะเปิดทางให้!" เอลาร่ากัดฟันกรอด ความลังเลเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความเด็ดเดี่ยว เธอกลืนความเจ็บปวดลงคอแล้วพุ่งทะยานฝ่าดงหนามมานาออกไป ดาบยาวในมือเปล่งประกายแสงสีขาวบริสุทธิ์ ผสมผสานกับพลังออร่าอัศวินขั้นสูง *สกิล: ดาบพิพากษาแสงอรุณ!* แสงสว่างวาบขึ้นตัดความมืดมิดของหอคอย เอลาร่าวาดดาบฟันเข้าที่ข้อต่อปีกข้างซ้ายของการ์กอยล์อย่างแม่นยำ ทว่า... สิ่งที่เกิดขึ้นกลับผิดคาด แทนที่เกราะของมันจะแตกหักตามค่าความเสียหายมาตรฐาน ดาบของเอลาร่ากลับทะลุผ่านร่างนั้นไปราวกับฟันถูกอากาศธาตุ! "ภาพสะท้อนข้อมูล?" เรย์หรี่ตาลงวิเคราะห์ทันที "ไม่ใช่ตัวจริง... มันใช้เทคนิคการซ้อนทับภาพและค่าพิกัดลวงตา!" ฉับพลัน ร่างจริงของการ์กอยล์ปรากฏขึ้นที่ด้านหลังของเอลาร่า กรงเล็บหินแหลมคมง้างขึ้นสูงพร้อมที่จะขยري่างอัศวินสาวในคราเดียว "เอลาร่า หลบซ้ายสิบองศา!" เรย์ส่งเสียงสั่งการด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด พร้อมกับรัวนิ้วกลางอากาศเพื่อป้อนคำสั่งเขียนทับโค้ด (Code Overwrite) ที่เขาเตรียมไว้ล่วงหน้า อัศวินสาวผู้มีสัญชาตญาณนักรบเป็นเลิศไม่ลังเลแม้แต่น้อย เธอทิ้งตัวลงนอนราบกับพื้นทันทีตามคำสั่ง กรงเล็บมหึมาฟาดผ่านอากาศเหนือศีรษะไปเพียงเส้นยาแดงผ่าแปด แรงลมจากการโจมตีเฉือนเส้นผมของเธอปลิวไสว ในจังหวะเดียวกันนั้นเอง เรย์ก็ก้าวเข้ามาประชิดตัวบอส มือขวาเรืองแสงสีเขียวมรกตซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของการเข้าถึงระบบแกนกลาง "เจอช่องโหว่แล้ว... เจ้าสิ่งแปลกปลอมในระบบ" เรย์กล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ นิ้วชี้จิ้มลงไปที่หน้าอกของการ์กอยล์ซึ่งเป็นจุดศูนย์รวมของโค้ดคำสั่งทั้งหมด *Executing Command: Debug_Exception_Error* แสงสว่างเจิดจ้าสาดส่องไปทั่วห้องโถง โค้ดสีแดงที่เคยพวยพقاتปะทะกับโค้ดสีเขียวของเรย์จนเกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว แรงกระแทกมหาศาลซัดทั้งเรย์และเอลาร่ากระเด็นถอยหลังไปคนละทาง ฝุ่นควันจางลงเผยให้เห็นร่างของการ์กอยล์ที่หยุดชะงักนิ่งค้างกลางอากาศ ดวงตาสสีแดงของมันกะพริบถี่ๆ ก่อนจะปรากฏหน้าต่างแจ้งเตือนสีแดงฉานขนาดใหญ่ขึ้นตรงหน้าของเรย์และเอลาร่า [แจ้งเตือนระบบ: การ์กอยล์แห่งพันธสัญญาโลหิตเข้าสู่ภาวะ "โอเวอร์โหลด"] [คำเตือน: ตรวจพบการแทรกแซงจากผู้เล่นภายนอกระบบหลัก] [เงื่อนไขพิเศษถูกปลดล็อก: เผชิญหน้ากับความจริงเบื้องหลังชั้นที่ 10] เอลาร่ายันกายลุกขึ้นยืนด้วยความเหนื่อยหอบ เธอมองหน้าต่างแจ้งเตือนนั้นด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย ขณะเดียวกัน เสียงฝีเท้าหนักแน่นและเสียงก้องกังวานของใครบางคนก็ดังขึ้นจากความมืดมิดเบื้องหลังประตูบานถัดไป... ประตูที่ควรจะถูกปิดตายจนกว่าจะเคลียร์บอสตัวนี้ได้ "ดูเหมือนว่า... เราไม่ได้อยู่กันแค่สองคนแล้วสินะครับ" เรย์หันไปมองทางต้นเสียง แววตาของเขาฉายแววระมัดระวังอย่างถึงที่สุด ขอบอกขอบใจรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับ "อัลกอริทึมสะบั้นมิติ" มาจนถึงบทนี้นะครับ