กับดักความทรงจำ

"ดาบเล่มนี้... ไม่ใช่ของข้า" เสียงพึมพำของเอลาร่าดังแผ่วเบา ท่ามกลางความเงียบงันของห้องโถงศิลาสีนิลชั้นที่สิบสี่ แสงเรืองรองสีฟ้าอมม่วงจากหน้าต่างสถานะของระบบที่ลอยอยู่กลางอากาศ สะท้อนให้เห็นใบหน้าอันเคร่งเครียดและหยาดเหงื่อที่ซึมตามไรผมของอัศวินสาว เธอใช้มือเรียวยาวสัมผัสกับคมดาบยาวในมือ รอยแผลเป็นจางๆ บนฝ่ามือตัดผ่านลายเส้นผิวเนื้ออย่างชัดเจน ขณะที่ดวงตาสีมรกตคู่นั้นกำลังจ้องมองความว่างเปล่าราวกับพยายามคว้าจับภาพเงาที่เลือนรางในสายหมอก เรย์ขยับแว่นตากรอบโลหะบนสันจมูกเล็กน้อย สายตาของเขาไม่ได้มองที่ตัวดาบ แต่กวาดมองผ่านหน้าต่างโค้ดคำสั่งสีเขียวมรกตที่ซ้อนทับกันเป็นชั้นๆ โลกในมุมมองของเขาเต็มไปด้วยชุดข้อมูล เมตาแท็ก (Meta-tags) และตัวแปรที่ผิดปกติ ซึ่งกำลังกระพริบเตือนสีแดงฉานในระบบประมวลผล "ระบบความจำสำรองของเธอกำลังพยายามดึงข้อมูลที่ถูกเข้ารหัสไว้ครับ" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบ นิ่งสงบแต่แฝงด้วยความระแวดระวัง เขารู้ดีว่าการที่เอลาร่าเริ่มตั้งคำถามถึงสิ่งของในมือ หมายความว่าไฟร์ฟอลล์ (Firewall) หรือกำแพงป้องกันความทรงจำที่หอคอยแห่งนี้สร้างขึ้นเริ่มมีรอยร้าว "ข้าจำได้ว่า... ดาบเล่มนี้ควรมีรอยบิ่นที่โคนใบดาบจากการปะทะกับกองทัพอสูรเพลิงที่หุบเขาแห่งเสียงคำราม" เอลาร่าขมวดคิ้วแน่น มือของเธอสั่นเทาเล็กน้อย ความกดดันบางอย่างกำลังบีบเค้นหัวใจของเธอ "แต่พอมองดูตอนนี้ มันกลับเกลี้ยงเกลา... ราวกับว่าเหตุการณ์ที่หุบเขานั้น ไม่เคยเกิดขึ้นจริง" "เพราะมันถูกเขียนทับยังไงล่ะครับ" เรย์หมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับเธอ โค้ดตัวเลขจำนวนมหาศาลไหลผ่านเรตินาตาของเขา "ในมุมมองของระบบ หอคอยไร้จุดจนี้ไม่ได้สร้างสิ่งเหล่านี้ขึ้นมาจากความว่างเปล่า แต่มันดึงข้อมูลดิบจากจิตสำนึกของพวกเรามาใช้เป็นทรัพยากร ความทรงจำของคุณ ความรู้สึกของคุณ... ทุกอย่างถูกมองว่าเป็นเพียง 'ชุดข้อมูลส่วนเกิน' ที่ต้องถูกบีบอัดและจัดระเบียบใหม่ เพื่อให้สอดคล้องกับเลเยอร์ของเกม" เอลาร่าเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาของเธอมีความสับสนและความเจ็บปวดฉายชัดเจน มันไม่ใช่ความอ่อนแอ แต่เป็นความอึดอัดของการที่ตัวตนของตนเองกำลังถูกบิดเบือนจากเงื้อมมือที่มองไม่เห็น "เจ้ากำลังจะบอกว่า... ตัวตนของข้า ความแค้นของข้า และคำสาบานที่ข้าให้ไว้ต่อหน้าหลุมศพของสหายร่วมรบ เป็นเพียงแค่... โค้ดโปรแกรมที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อความบันเทิงของใครบางคนอย่างนั้นหรือ?" เสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อย แต่น้ำเสียงยังคงไว้ซึ่งความแข็งกร้าวของนักรบ เรย์นิ่งเงียบไปชั่วขณะ เขาเข้าใจความรู้สึกนั้นดี เพราะในอดีต โปรเจกต์ระบบปัญญาประดิษฐ์ที่เขาเคยทุ่มเทแรงกายแรงใจนับแรมปี ก็เคยถูกบริษัทนายทุนมองว่าเป็นเพียง 'บรรทัดคำสั่งที่สร้างกำไรไม่ได้' และถูกลบทิ้งในชั่วพริบตา ความรู้สึกของการสูญเสียความเป็นเจ้าของในสิ่งที่ตนเองสร้างขึ้น หรือแม้กระทั่งความทรงจำของตนเอง เป็นสิ่งที่เจ็บปวดที่สุด "ไม่ใช่เพื่อความบันเทิงหรอครับ... แต่มันถูกใช้เป็น 'เงื่อนไข' ต่างหาก" เรย์ก้าวเข้าไปใกล้เธออีกนิด ระยะห่างระหว่างทั้งสองลดลงจนสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากร่างกายของอัศวินสาว "หอคอยนี้ต้องการให้คุณเชื่อว่าคุณคือนักรบผู้ภักดีที่ทำตามภารกิจ เพื่อที่ระบบจะได้ควบคุมการตัดสินใจของคุณได้ ถ้าความทรงจำที่แท้จริงของคุณกลับมา... คุณอาจจะเลือกทำลายหอคอยนี้แทนที่จะปีนขึ้นไปด้านบน" เอลาร่าจ้องมองเรย์อย่างลึกซึ้ง ความไว้เนื้อเชื่อใจและความสงสัยตีกันอยู่ในแววตาคู่นั้นตลอดเวลา ตั้งแต่ที่เธอพบกับเกมเมอร์แปลกหน้าคนนี้ เขามักจะมองทะลุทุกสิ่งทุกอย่างราวกับพระเจ้าผู้มองลงมาจากเบื้องบน แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็เป็นคนเดียวที่ยื่นมือเข้ามาช่วยดึงเธอออกจากหุบเหวแห่งการถูกลบตัวตนซ้ำแล้วซ้ำเล่า "แล้วเจ้าล่ะ... เรย์" เสียงของเธอนุ่มนวลลง แต่จริงจังอย่างยิ่ง "ความทรงจำของเจ้าเล่า? เจ้าเคยถูกลบอะไรไปบ้างไหม หรือว่า... เจ้าไม่มีอะไรให้ลืมตั้งแต่แรกแล้ว?" คำถามนั้นทำให้เรย์ชะงักไป ดวงตาภายใต้กรอบแว่นไหววูบไปชั่วเสี้ยววินาที ภาพของหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่เต็มไปด้วยโค้ดสีแดงในคืนฝนตก เสียงทุบโต๊ะด้วยความโกรธของหัวหน้าแผนก และรอยยิ้มเยาะเย้ยของผู้บริหารในวันที่โปรเจกต์ล่มสลายผุดขึ้นมาในหัว สมองของเขาพยายามกดดันภาพเหล่านั้นให้กลับลงไปในหลุมดำแห่งความทรงจำอย่างรวดเร็ว "ผมไม่มีอะไรให้ลืมหครับ" เรย์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบจนเกินไป "สำหรับผม อดีตก็เป็นแค่บั๊กที่ถูกแก้ไปแล้ว... สิ่งเดียวที่สำคัญคือปัจจุบัน และการก้าวผ่านข้อจำกัดของระบบนี้ไปให้ได้" แต่ก่อนที่เอลาร่าจะได้เอ่ยอะไรต่อ อุณหภูมิภายในห้องโถงศิลาสีนิลก็ลดฮวบลงอย่างกะทันหัน เปลวไฟสีฟ้าครามที่จุดอยู่ตามผนังห้องเริ่มกระพริบและเปลี่ยนเป็นสีเลือด พื้นศิลาใต้ฝ่าเท้าสั่นสะเทือนเบาๆ ราวกับมีบางสิ่งขนาดมหึมาตื่นขึ้นจากการหลับใหล *ติ๊ด! ติ๊ด! ติ๊ด!* เสียงแจ้งเตือนของระบบดังระรัวขึ้นในหัวของเรย์ หน้าต่างสถานะสีเขียวมรกตที่เคยควบคุมได้ถูกแทนที่ด้วยหน้าต่างสีแดงฉานขนาดใหญ่ที่ปิดกั้นการมองเห็นทั้งหมด ชุดข้อมูลที่ไม่รู้จักนับล้านบรรทัดกำลังพรั่งพรูเข้ามาในระบบประมวลผลของเขาจนสมองแทบระเบิด [คำเตือน: ตรวจพบการเข้าถึงข้อมูลระดับรากเหงือก (Root Access) ที่ไม่ได้รับอนุญาต] [ความทรงจำของเป้าหมาย "เอลาร่า" กำลังถูกบังคับฟอร์แมตใหม่...] [กระบวนการลบข้อมูลเสร็จสิ้นไปแล้ว 89%] "เรย์! เกิดอะไรขึ้น!" เอลาร่าทรุดตัวลงคุกเข่ามือข้างหนึ่งกุมศีรษะด้วยความเจ็บปวด ดวงตาสีมรกตของเธอบัดนี้เปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ ประกายแสงออร่ารอบตัวระเบิดออกเป็นวงกว้างอย่างไร้การควบคุม แรงกดดันมหาศาลแผ่พุ่งออกมาจนทำให้เรย์ต้องถอยหลังไปหลายก้าว "บ้าเอ๊ย... มันเร็วกว่าที่คำนวณไว้!" เรย์กัดฟันกรอด นิ้วมือทั้งสองข้างรัวกลางอากาศด้วยความเร็วสูงสุดเพื่อพิมพ์ชุดโค้ดคำสั่งฉุกเฉิน พยายามฝ่าระบบป้องกันเพื่อบล็อกสัญญาณฟอร์แมต แต่ทว่า... ไฟร์ฟอลล์ของหอคอยกลับตอบสนองด้วยการบล็อกสิทธิ์การใช้งานของเขาทั้งหมด เบื้องหน้าของพวกเขา ม่านหมอกสีดำทึบที่ปลายห้องโถงค่อยๆ แยกตัวออก เผยให้เห็นเงาร่างของอัศวินเกราะดำทมิฬสูงใหญ่กว่าสองเมตร ดวงตาสีแดงฉานคู่นั้นจ้องมองตรงมาที่เอลาร่า และเสียงทุบเกราะที่ดังสะท้อนก้องกังวานก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่คุ้นเคยอย่างน่าประหลาด—น้ำเสียงที่เป็นเสียงของตัวเอลาร่าเองในอดีต "ในเมื่อเจ้าจำไม่ได้ว่า... ใครเป็นคนฆ่าพวกพ้องของเจ้า... ข้าจะช่วยเตือนความจำให้เอง" ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาไปกับเรย์และเอลาร่าในตอนนี้นะครับ