ระยะห่างที่เริ่มลดลง

ควันสีขาวนวลพวยพุ่งขึ้นมาจากเตาฟืนดินเหนียว กลิ่นหอมฉุยของเนื้อหมูสามชั้นตุ๋นซีอิ๊วผสมรากผักชีและโป๊ยกั๊กโชยตลบอบอวลไปทั่วห้องครัวคับแคบ หลินเฟยอวี่ใช้ตะหลิวไม้คนน้ำซุปในหม้อดินด้วยความระมัดระวัง ดวงตากลมโตฉายแววครุ่นคิดขณะมองละอองไอน้ำที่ลอยละลิ่ว ชีวิตในมิติยุคเจ็ดศูนย์ปลายเช่นนี้ แม้จะเต็มไปด้วยความขาดแคลนและความริษยาของคนรอบข้าง แต่สำหรับอดีตเซียนปรุงยาผู้ผ่านความเป็นความตายมานับครั้งไม่ถ้วนแล้ว ความท้าทายเหล่านี้กลับกลายเป็นรสชาติแปลกใหม่ที่น่าสนุกเสียยิ่งกว่าการนั่งหลับตาเดินลมปราณบนยอดเขาเสียอีก "คุณจะยืนมองผมอีกนานไหมคะ หรือคิดว่าถ้ามองนานเข้า หม้อตุ๋นใบนี้จะลอยหนีไปได้" เสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลดังขึ้นจากประตูห้องครัว หลินเฟยอวี่ชะงักมือเล็กน้อยก่อนจะหันกลับไปมอง โจวหยางยืนพิงกรอบประตูด้วยท่าทางผ่อนคลาย เรือนร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อผ้าฝ้ายสีเขียวเข้มที่มักจะเปื้อนฝุ่นดินจากเหมืองดูแน่นขนัดไปถนัดตาเมื่อเข้ามาอยู่ในพื้นที่แคบๆ แห่งนี้ ดวงตาคมกริบคู่นั้นไม่ได้มองหม้ออาหาร แต่กลับจดจ้องอยู่ที่ใบเนียนนุ่มของภรรยาด้วยประกายความรู้สึกบางอย่างที่ยากจะคาดเดา นี่คือความจริงข้อที่หลินเฟยอวี่ต้องเผชิญในทุกๆ ค่ำคืน—การต้องใช้ชีวิตร่วมชายคาเดียวกับสามีที่แทบไม่เคยรู้จักกันมาก่อน โจวหยางเป็นผู้ชายประเภทที่คำพูดมีค่าน้อยกว่าทองคำ เขาพูดน้อยจนบางครั้งน่าหมั่นไส้ แต่ทุกการกระทำกลับเต็มไปด้วยความใส่แบบเงียบเชียบจนน่าตกใจ "ถ้าฉันไม่เฝ้า หม้อนี้คงไหม้ไปนานแล้วค่ะคุณสามี" หลินเฟยอวี่เลิกคิ้วเรียวขึ้นเล็กน้อย เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงติดตลกแกแกมประชด "ว่าแต่คุณเถอะค่ะ วันนี้กลับเร็วกว่าปกติ มีเรื่องอะไรที่เหมืองหรือเปล่าคะ หรือว่าเสบียงที่ฉันฝากไปส่งไม่ถูกปากคนงานของคุณ" โจวหยางส่ายหัวช้าๆ ขายาวก้าวเข้ามาใกล้จนกลิ่นอายบุรุษเพศเจือกลิ่นดินและเหงื่อจางๆ ลอยปะทะจมูก "ไม่มีอะไรเสียหาย" เขากล่าวเสียงเรียบ ก่อนจะยื่นมือหนาหยาบกร้านตามประสาคนงานหนักมาหยิบผ้ากันเปื้อนที่วางอยู่บนโต๊ะข้างๆ มาถือไว้ "วันนี้หัวหน้าคนงานกลับก่อน ผมเคลียร์บัญชีเสร็จเร็วกว่ากำหนดเลยรีบกลับมาช่วยคุณ" ช่วย? หลินเฟยอวี่กะพริบตาปริบๆ มองมือใหญ่ที่ถือผ้ากันเปื้อนอย่างเก้ๆ กังๆ นั่น ตลอดหลายสัปดาห์ที่ผ่านมา โจวหยางทำหน้าที่เป็นสามีในนามและผู้สนับสนุนเบื้องหลังที่ดีเยี่ยม เขาหาเงินมาให้ ไม่เคยบ่นเรื่องอาหารการกิน และจัดการปัดเป่าพวกญาติชวนปวดหัวให้อย่างเด็ดขาด แต่การมา "ช่วยทำครัว" แบบประชิดตัวเช่นนี้ถือเป็นเรื่องใหม่แกะกล่อง "คุณทำเป็นเหรอคะ" นางเอกอดีตเซียนปรุงยาหรี่ตามองอย่างจับผิด "อย่าบอกนะคะว่าคิดจะมาล้างจานแล้วทำจานแตกครึ่งโหลเหมือนป้าข้างบ้านคนนั้น" มุมปากหยักลึกของโจวหยางกระตุกขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มจางๆ ที่นานๆ ครั้งถึงจะได้เห็น ซึ่งมันทำให้ใบหน้าคมเข้มนั้นดูหล่อเหลาขึ้นจนน่าประหลาดใจ "ผมอาจจะจับดาบและเครื่องมือขุดเหมืองได้ถนัดกว่าตะหลิว..." โจวหยางขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนหลินเฟยอวี่รู้สึกได้ถึงไออุ่นแผ่ซ่านมาจากร่างกายของเขา "แต่เรื่องแค่นี้... ผมคิดว่าผมเรียนรู้ได้เร็วพอๆ กับที่คุณปรุงยาตัวยาก็แล้วกัน" บรรยากาศในห้องครัวแคบๆ พลันเงียบงันลงชั่วขณะ เสียงเดือดปุดๆ ของน้ำซุปหมูสามชั้นกลายเป็นเพียงฉากหลัง สายตาทั้งคู่ประสานกันโดยไม่มีใครยอมหลบ หลินเฟยอวี่รู้สึกได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจที่ผิดเพี้ยนไปจากเดิมเล็กน้อย นางเคยชินกับการรับมือกับศัตรูร้อยเล่ห์เพทุบาย แต่นางกลับไม่เคยมีภูมิต้านทานต่อความเงียบขรึมที่แฝงไปด้วยความอบอุ่นรุนแรงของสามีคนนี้เลยสักครั้ง มือหนาของโจวหยางยื่นมาแตะที่ปลายคางมนของนางเบาๆ นิ้วหยาบเกลี่ยปอยผมที่หลุดลุ่ยข้างแก้มให้อย่างทะนุถนอม สัมผัสนั้นแผ่วเบาแต่หนักแน่นราวกับต้องการย้ำเตือนว่าเขากำลังยืนอยู่ตรงนี้ เคียงข้างนาง ไม่ใช่ในฐานะคนแปลกหน้าที่ต้องแต่งงานตามคำสั่ง แต่เป็นสามีที่พร้อมจะเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อปกป้องนาง "เฟยอวี่..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยเรียกชื่อนางเบาๆ ราวกับพึมพำ "ช่วงนี้คุณเหนื่อยมากแล้ว... พักผ่อนบ้างเถอะ เรื่องในบ้านปล่อยให้ผมจัดการเองบ้างก็ได้" หัวใจดวงน้อยที่แข็งกระด้างมานานนับร้อยปีของอดีตเซียนปรุงยาเกิดอาการกระตุกวาบ นางเงยหน้าขึ้นสบตากับดวงตาคมกริบทรงเสน่ห์คู่นั้น ก่อนจะแอบถอนหายใจเบาๆ ในใจ พับผ่าสิ... สามีคนนี้ชักจะอันตรายต่อความมั่นคงทางจิตใจของนางเกินไปเสียแล้ว! แต่ก่อนที่หลินเฟยอวี่จะได้เอ่ยปากแซวอะไรกลับไป เสียงเคาะประตูดังปังๆ จากด้านนอกก็ทำลายบรรยากาศสีชมพูในห้องครัวลงอย่างไม่ไว้หน้า "เปิดประตู! เปิดเดี๋ยวนี้! ฉันรู้ว่าพวกแกสองคนแอบกินของดีกันอยู่ข้างใน!" เสียงแหลมปรี๊ดของสะใภ้ใหญ่ตระกูลโจวดังแว่วเข้ามา พร้อมกับเสียงทุบประตูรั้วไม้หน้าบ้านราวกับจะพังให้พังกันไปข้าง โจวหยางขมวดคิ้วมุ่นทันที รัศมีเย็นชาแผ่ซ่านออกจากร่างสูงใหญ่ในพริบตา บรรยากาศอบอุ่นเมื่อครู่มลายหายไปจนสิ้น เหลือเพียงความดุดันดั่งพยัคฆ์ร้ายที่พร้อมตะпบเหยื่อ หลินเฟยอวี่กลับยิ้มมุมปาก ดวงตากลมโตพราวระยับด้วยความสนุกสนาน นางตักหมูสามชั้นตุ๋นสีเข้มส่งกลิ่นหอมกรุ่นขึ้นใส่จานกระเบื้องอย่างใจเย็น ก่อนจะหันไปสบตากับสามี "ดูเหมือนว่าหนูทดลองยาตัวแรกของเราจะมาเคาะประตูเรียกถึงที่แล้วนะคะ... คุณสามีสนใจจะออกไปต้อนรับแขกที่ไม่ได้รับเชิญคนนี้ด้วยกันไหมคะ?" โจวหยางแค่นเสียงในลำคอ ดวงตาคมกริบฉายแววอันตราย "ก็ตามใจคุณ... วันนี้ผมจะทำให้พวกมันรู้ซึ้งเองว่า การมารบกวนเวลาของเราสองคน มันมีราคาที่ต้องจ่ายแพงแค่ไหน" --- ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและเติมเต็มความอบอุ่นในทุกๆ ตอนด้วยกันนะคะ!